اسلام مالکیت فردی را می‌پذیرد، اما شیوه‌ی مالکیت را تعیین کرده است. به فرد اجازه داده است که آزادانه در آنچه مالک آن است تصرف کند، ولی شیوه‌ی تصرف را نیز مشخص نموده است. اسلام تفاوت توانایی‌های جسمی و ذهنی میان انسان‌ها را در نظر گرفته است؛ از این رو با فرمان دادن به ثروتمندان که به فقرا و نیازمندان ببخشند، برای یاری رساندن به ضعیفان و نیازمندان تدبیر کرده است. اسلام همچنین امکانات و خدماتی را که به حسب طبیعت خود برای جامعه ضروری‌اند، مال عمومی همه‌ی مسلمانان قرار داده و هرگونه تملک خصوصی یا حفاظت شخصی چنین امکاناتی را برای خود یا دیگران ممنوع کرده است. همچنین مسئولیت تأمین ثروت، چه به صورت کالا و چه به صورت خدمات، را به دولت واگذار کرده و به دولت اجازه داده است که برخی اموال را به‌طور انحصاری در اختیار گیرد.

Islam allows individual ownership, but has determined the manner of ownership. It has permitted the individual to freely dispose of what He or she owns, but it has also determined the manner of disposal. Islam has taken into account the disparity in the physical and mental abilities among the humans; therefore it has made provision to help the weak and the needy, by commanding the wealthy to give to the poor and needy. Islam has also made the utilities, which are in their nature indispensable to the community, a public property for all Muslims, and has forbidden any person from privately owning or protecting for himself or for others such utilities. It has also delegated the responsibility of providing the wealth, either as commodities or as services, to the State, and it has also permitted the State to exclusively acquire certain properties.

اسلام بنابراین معیشت هر شهروند دولت را تضمین کرده و اطمینان داده است که جامعه پراکنده نشود، بلکه یکپارچه بماند. اسلام همچنین منافع افراد را حفظ کرده، مدیریت امور جامعه و پاسداری از کیان دولت را تضمین نموده است؛ دولتی که اختیارات الزامی لازم برای انجام مسئولیت‌های اقتصادی‌اش به آن واگذار شده است. اما این امر تنها در صورتی قابل دستیابی است که جامعه الگویی را حفظ کند که ثروت را به هر فرد در درون جامعه برساند، و افراد جامعه نیز به‌طور جمعی به همه احکام شریعت پایبند باشند. با این حال، اگر جامعه بر پایه تفاوت‌های آشکار بنا شده باشد، چنان‌که امروز در جهان اسلام چنین است، آن‌گاه باید از طریق فرایند توزیع جدیدی میان شهروندان تعادل برقرار شود تا در تأمین نیازهای اساسی به نزدیکی و برابری بیشتری دست یابند.

Islam has therefore guaranteed the livelihood for each citizen of the State, and ensured that the community does not fragment but rather remains cohesive. Islam has also protected the interests of the individuals and guaranteed the management of the community affairs, and the preserving of the entity of the State, which has been delegated with the necessary mandatory powers to carry out her economic responsibilities. This, however, could only be achievable if the society maintained a pattern which enables the wealth to reach each individual within the society, and if in turn the individuals within the society were collectively adherent to all of the Shari’ah rules. However, if the society were based on flagrant disparities, as is the case nowadays in the Islamic world, then a balance through a new process of distribution must be struck between the citizens in order to bring about a rapprochement in the provision of basic needs.

علاوه بر این، اگر ذهن مردم در اجرای احکام شریعت دچار انحراف شود، چه به سبب سوءبرداشت و چه بر اثر فساد عارضی، یا اگر دولت در انجام وظایف خود کوتاهی کند یا از قدرت خود سوءاستفاده نماید، آنگاه مردم گمراه خواهند شد و جامعه از مسیر درست منحرف خواهد گشت. این امر به خودخواهی، خودمحوری و سوءمدیریت در مالکیت فردی منجر می‌شود و به نوبه خود موجب توزیع نادرست ثروت میان مردم می‌گردد. از این رو باید تعادل میان افراد حفظ شود و اگر این تعادل وجود نداشته باشد، باید آن را ایجاد کرد.

Furthermore, if people’s minds were to suffer deviation in the implementation of the Shari’ah rules, due to misconception, or an incidental corruption; or if the State were to neglect its duties or abuse its powers, then they would go astray and society would deviate from the right course. This would lead to egoism, selfishness and mismanagement of the individual ownership, and it would in turn lead to the maldistribution of wealth among people. That is why a balance between individuals must be maintained, and were it to be lacking, it must then be generated.

دو امر ممکن است به توزیع نابرابر ثروت میان مردم منجر شود. نخست، اینکه گردش ثروت منحصراً در میان ثروتمندان مجاز باشد؛ و دوم، اینکه مردم از آن ثروت محروم شوند و از دستیابی به ابزارهای گردش آن ثروت بازداشته شوند. اسلام این دو امر را با وضع مجموعه‌ای از احکام شرعی حل کرده است که برای تضمین گردش ثروت میان همه مردم، بدون استثنا، طراحی شده‌اند. اسلام همچنین احکامی شرعی وضع کرده است که از اندوختن طلا و نقره جلوگیری می‌کند، زیرا آن دو وسیله مبادله‌اند، و گردش آن‌ها را در میان جامعه و میان همه افراد تضمین می‌کند. این امر جامعه‌ی فاسد، جامعه‌ی منحرف یا جامعه‌ای را که احتمال انحراف دارد اصلاح می‌کند و هدفش رساندن ثروت به همه‌ی شهروندان، یکی پس از دیگری است، تا آنکه نیازهای اساسی هر فرد به‌طور کامل برآورده شود و هر فرد بتواند تا جایی که توان دارد از تجملات بهره‌مند گردد.

Two matters could lead to the maldistribution of wealth among people. The first would be to allow the circulation of wealth exclusively among the rich; and the second would be to deprive people from that wealth, and to prevent them from acquiring the means of circulation of that wealth. Islam has solved these two matters by decreeing a host of Shari’ah rules designed to ensure that the wealth is circulated among all people with no exception. Islam has also decreed some Shari’ah rules which prevent the hoarding of gold and silver, for they represent the means of exchange, and which ensure their circulation within the society among all individuals. This would redress the corrupted society, and the deviated or the society likely to deviate and it would aim at providing the wealth to all the citizens, one by one until each individual has his basic needs fully satisfied, and each individual has been enabled to acquire as much of the luxuries as He can.