په دې ډول، د عصري ذهنیت له مخې، انسانیت د دین حقیقي ضرورت نلري، ځکه دین کومه ماهیتي ارزښت نه اضافه کوي. د دې ذهنیت له مخې، یو څوک یوازې د یو غیر عقلي کلتوري تعصب یا شاید د عادت د ځواک له امله مذهبي کیدای شي.
In this way, according to the modernist mentality, humanity has no real need for religion, as religion adds no substantive value. According to this mindset, the only reason someone would be religious is out of some a-rational cultural bias or, maybe, force of habit.
د جدیدیت په رڼا کې، د پرمختګ لپاره له "تړلي ذهنه" مؤمنانو څخه چې "کورکورانه" زرو کلونو پخوانۍ متنونه لولي او د مقدس شوي دیني قانون ساتنه کوي، د پرمختګ څخه بل څه نشي کیدای چې دومره مخالف وي. له همدې امله جدیدیت غواړي چې د پرمختګ دا دیني خنډ د رسنیو، زده کړې، قانون او نړیوالې سیاست له لارې په څو اړخیزه یرغل سره له منځه یوسي. دا یرغل د دایرې له پلوه هم دومره پراخ دی څومره چې بې رحمه دی۔
In the light of modernity, nothing could be more contrary to progress than “closed-minded” believers “blindly” reading one-thousand-year-old texts and maintaining canonized religious law. Modernity, therefore, aims to destroy this religious impediment to progress with a multi-faceted assault involving media, education, law, and global politics. This assault is as comprehensive in scope as it is brutal.
اسلام کو درست طور پر جدیدیت کی ضد کہا جا سکتا ہے۔ اس کی ایک وجہ یہ ہے کہ اٹھارہویں اور انیسویں صدی کے یورپی روشن خیال مفکرین، جنہوں نے جدیدیت کی بنیادی فکری فلسفہ تشکیل دیا، اسلام کو اُسی جمود زدہ کلیسا کا ایک زیادہ وحشی اور کم ترقی پسند روپ سمجھتے تھے جسے انہوں نے خود بڑی حد تک بے اثر کر دیا تھا۔ مثال کے طور پر اٹھارہویں صدی کے مشہور ملحد فرانسیسی فلسفی وولٹیئر نے اسلام کو ایک وحشیانہ مذہب کے طور پر پیش کیا۔ اس نے تو ایک ڈرامہ "محمد" بھی لکھا جس میں نبی محمد ﷺ کا مذاق اڑایا گیا، آپ ﷺ کو ایک متعصب ظالم کے طور پر دکھایا گیا، اور آپ ﷺ کے دشمن، مشرک عرب، کو آزاد خیال عقلی بزرگوں کے طور پر پیش کیا گیا۔ اس تلخ مشرقیت پسندی نے بہت سے یورپی مفکرین کی سوچ کو رنگ دیا۔ ان کے نزدیک اسلام استبدادی تھا جبکہ جدیدیت آزادی کی علامت تھی۔ اسلام غیر عقلی تھا جبکہ جدیدیت عقل کو اہمیت دیتی تھی۔ سب سے بڑھ کر، ان کے نزدیک اسلام جمود اور زوال کا نام تھا جبکہ ان کا جدید نقطۂ نظر مسلسل تبدیلی اور تجدید کی نمائندگی کرتا تھا۔
اس فکری تاریخ سے ہٹ کر، جدیدیت کی اپنی نوعیت بھی اسلام سے ٹکراتی ہے۔ آخر کار اسلام تمام مذاہب میں سب سے زیادہ مستقل طور پر روایتی مذہب ہے۔ اسلام میں سنتِ نبوی کی حفاظت سب سے اہم ہے، اور اسلام کا پورا علمی نظام ماضی کے علم کو محفوظ رکھنے اور منتقل کرنے کے تصور پر قائم ہے، نہ صرف وحی کے زمانے کے علم پر بلکہ انسانی وجود کے آغاز کے علم پر بھی، جب اللہ تعالیٰ نے انسانوں کو پیدا کر کے پوچھا، "کیا میں تمہارا رب نہیں ہوں؟" اور تمام انسانوں نے جواب دیا، "جی ہاں، ہم گواہی دیتے ہیں"، جیسا کہ قرآن مجید کی سورۃ الاعراف (آیت 17) میں بیان ہوا ہے۔ خالق کی یہ ازلی معرفت، اس کی وحدانیت، اور اس کے عبادت کے حق کا یہ علم انسانی فطرت میں محفوظ ہے، جسے فطرت کہا جاتا ہے۔ دا هغه غریزه ده چې انسان د نیکۍ، پاکۍ او صداقت لوري ته هڅوي، مګر دا غریزه د دنیا د بدلونونو له امله فاسده کیږي، هغه فساد چې یا د شرک له امله وي، یا د نفس د ځان غوښتنې او تکبر له امله، یا د شهوت له امله، یا د شیطان د وسوسې له امله، یا د باطلو هوسونو او تعصب له امله. د اسلام عمل په حقیقت کې د فطرت ساتنه ده، په دې معنا چې انسان په یوازې خالق عبادت کې ثابت پاتې شي او هیڅ شریک ونه ګرځوي. د اراضې ثبات هم په همدې اندازه مهم دی، ځکه مؤمن باید خپله اراده او خپلې خواهشات د الهي ارادې سره تر ډېره بشپړه موافقت ته راولي، او تل د الله تعالیٰ د رضا (رضوان) نیت ولري.
Islam can rightly be described as the antithesis of modernity. This is partly due to the fact that the European Enlightenment thinkers in the 18th and 19th century, who developed the main theoretical philosophy underlying modernity, viewed Islam as a more brutish, less forward-thinking version of the same stagnant Church they had so thoroughly neutered. Famous 18th century atheist French philosopher Voltaire, for example, caricatured Islam as a barbaric religion. He even wrote a play Mahomet satirizing the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, portraying him as a fanatical tyrant and depicting his enemies, the pagan Arabs, as freethinking saints of reason. This bitter Orientalism colored the thinking of many European philosophers. Islam, in their minds, was despotic while modernism meant freedom. Islam was irrational while modernism put a premium on the mind. Above all, to them Islam meant stagnation and decay while their modern outlook represented continuous change and renewal. Beyond that intellectual history, the very nature of modernity clashes with Islam. After all, Islam is the most consistently traditional of all religions. Preservation of the Prophetic Sunnah is paramount in Islam, and Islam’s entire epistemology is built on the notion of preserving and transmitting past knowledge, not only past knowledge from the time of revelation but, indeed, past knowledge from the very beginning of human existence, when Allah created humanity and asked them, “Am I not your Rabb [i.e., Lord and Master]?” And all of humanity responded, “Yes, we testify,” as described in Surat Al-Ar’af (verse 17) in the Quran. This primordial knowledge of the Creator, His Oneness, and His right to be worshipped is preserved in the human instinct known as the fitra. This is the instinct that drives mankind to goodness, purity, and righteousness unless it becomes corrupted due to the vicissitudes of the dunya, corrupted whether due to idolatry (shirk), arrogant egoism (nafs), lust (shahwa), the whispering of satan (shaytan), or false whims and prejudices (hawa). The practice of Islam functionally serves as preservation of the fitra in the sense of ensuring constancy in one’s worship to the Creator alone without partner. Constancy of will is equally paramount, as the believer must ensure that he brings his will and his desires into utmost congruence with the Divine will, always intending Allah’s good pleasure (ridwan).
دا ټول ارزښتونه او دا ټوله وجودي چوکاټ په فوري او بېله کومې ښکته کېدو سره د عصریت او د هغې ټولو ملحقو isms سره په ټکر کې دي.
All of these values and this entire existential framework immediately and uncompromisingly conflict with modernism as well as all its concomitant -isms.
مگر اسلام او ماډرنیټې ترمنځ دښمني یوازې نظري پاتې نه شوه. مسلمانانو او د ماډرنیټې پیروانو ترمنځ لومړۍ ټکر د اتمې پېړۍ په لومړیو کې پیل شو، کله چې د اروپا استعمار د مسلم نړۍ په لور پرمختګ وکړ. استعماري ځواکونه لومړی او له هرڅه مخکې غوښتل اقتصادي واک او کنټرول پراخ کړي، او دویم دا چې "وحشي" مسلم خلکو ته، چې "اووم پېړۍ کې پاتې" وو، د ماډرنیټې او پرمختګ رڼا راولي. اسلام دواړو موخو ته خنډ و. په ځواب کې استعمار د مسلمانانو په ذهن باندې د اسلام د اغېز د کمولو لپاره یوه پیچلې ستراتیژي جوړه کړه. له شمالي افریقا تر جنوبي آسیا او اندونیزیا پورې، استعماري پروژې د اسلامي ديني ادارو او عالمانو باندې بریدونه وکړل، دوی یې په منظم ډول له مالي وسایلو محروم کړل او د اروپا پلوه بدیلونو سره یې ځای په ځای کړل. د ديني کړنو په برخه کې، د اسلامي ژبې (عربي) څخه نیولې تر اسلامي جامو او اسلامي کورنۍ جوړښت پورې، هر څه د استعمار نښه شول او د مسلمانانو په ډېرو سیمو کې منظم ډول له منځه ولاړل. خلافت پخپله تر هغه وخته پورې د ماډرنیزوونکې اغېز لاندې دوام وکړ، ترڅو چې په ۱۹۲۴ زېږدیز کال کې بشپړ ډول لغو شو. د مسلمانانو د ټولنې دا له سر تر پښو بدلون اکثراً له بشپړې ړنګونې پرته بل معنا نه درلوده، او ځينې وختونه څرګند نسل وژنه وه، ځکه هغه مسلمانان چې د استعماري ګواښ مقاومت یې کاوه او "د پرمختګ مخ یې نیولی و"، په لنډ ډول له منځه وړل شول. په وروستۍ تحلیل کې، د مسلمانانو لس ميليونه نفوس په بې رحمه ډول ووژل شول، د لويديځ د پرمختګ او رڼا د "خدای" لپاره قرباني شول.
But the hostility between Islam and modernity did not remain theoretical. The first clash between Muslims and the adherents of modernity occured in the early nineteenth century as European colonization of the Muslim world began. The colonial powers first and foremost desired to expand economic power and control and, secondly, to bring the light of modernity and progress to the “savage” Muslim populace “stuck in the seventh century.” Islam stood in the way of both goals. In response, the colonizers developed a sophisticated strategy to weaken the influence of Islam over the Muslim mind. From North Africa to South Asia to Indonesia, the colonial project attacked Islamic religious institutions and scholars by systematically defunding them and replacing them with pro-European alternatives. In terms of religious practice, everything from Islamic language (Arabic) to Islamic dress to Islamic family structure was targeted by the colonizer and systematically dismantled in many parts of the Muslim world. The Caliphate itself continued to suffer from the modernizing influence until it was completely abolished in 1924. This top-to-bottom overhaul of Muslim society often meant nothing short of annihilation and, at times, outright genocide, as those Muslims who resisted the colonial threat and “stood in the way of progress” were summarily exterminated. In the final analysis, tens of millions of Muslims were brutally killed, sacrifices to the Western god of progress and enlightenment.
ۓ ښېو مسلمانانو چې ژوندي پاتې شول او د هغوئ اولادونه وروسته په وخت کې د ماډرنیتی او د هغې د "ازمونو" (isms) د قبلولو لپاره برین واش شول. د "ماډرن = ښه" دا فکر د لویدیځ پر بنسټ ولاړ تعلیمي نظام، رسنیو، ادبیاتو او سیاسي اغیزې له لارې د مسلمانانو په شعور کې ټینګ شو. هغه بنسټیز تناقض چې لږ شمېر ماډرن شوي مسلمانان یې تر منځه نشول کولی دا فکر و چې ماډرنیزم د مسلمانانو د ورکې شوې شوکت د بېرته راژوندي کولو کلیدي حل لري. د مسلمانانو هغه نړیوال واکمنۍ ته د بېرته راستنېدو لپاره، چې په تاریخ کې یې درلودې، په تناقض سره دوی باید د ماډرن شوي لویدیځ تعقیب وکړي، د هغه ساینس زده کړي، د هغه ژوند طرز ومني، د هغه ټکنالوژي غوره کړي، د هغه اقتصاد تقلید وکړي، او داسې نور. دا دروغ نن هم هغومره ځواکمن دی لکه څومره چې دوه پېړۍ مخکې و. دا یو دروغ دی، ځکه ماډرنیزم قبلول د اسلام پرېښودل دي. نو که مسلمانان هم د ماډرنیتی او لویدیځ تقلید په واسطه تمدني برتری ترلاسه کړي، په پای کې به دوی مسلمانان نه وي. دا به، په غوره حالت کې، یوه تش او بې ځایه "بریا" وي. پای کې حقیقي بریا له اسلام پرته بل هېڅ ځای نه شي راتلی، لکه څنګه چې لاندې آیت کې ذکر دی.
Those Muslims who survived and their children were brainwashed over time to adopt modernity and its -isms. The formulation of “modern = good” was branded on the Muslim consciousness through a Westernized educational system as well as media, literature, and political influence. The fundamental paradox which few modernized Muslims could resist was the idea that modernism held the key to reviving the lost glory of the Muslim peoples. To return to the global dominance that Muslims historically enjoyed, they must, paradoxically, follow the modernized West, learn its science, adopt its way of life, embrace its technology, emulate its economy, etc. This lie is as powerful today as it was two centuries ago. It is a lie, of course, because adopting modernism means abandoning Islam. Therefore, even if Muslims were to attain civilizational ascendance by aping modernity and the West, by the end, they would no longer be Muslims. It would be, at best, a hollow “victory.” In the end, no true victory can come from other than Islam as mentioned in the following verse.