د لومړنیو لیبرال سرمایه‌دارۍ مفکرانو دا عقیده درلوده چې په خپلې ګټې باندې عمل کول د عقلاني عمل معنی لري، او که ټول خلک په عقلاني ډول عمل وکړي، نو د ټولنې د بشپړ پرمختګ لپاره دا یوازې کافي ده.

Early liberal capitalist thinkers maintained the belief that acting in a self-interested fashion is to act rationally, and if everyone were to act rationally, then that is all that is needed for society as a whole to flourish.

معاصر لبرل ازم دې کې یو ګام نور هم مخته ځي: څوک وايي چې عقلانیت څه شی دی او کوم "ګټې" په حقیقت کې "عقلي" دي چې انسان یې تعقیب کړي؟ د دې لپاره چې ټولنه په حقیقت کې وده وکړي، خلک باید هغه څه تعقیب کړي چې دوی ته خوند ورکوي (یوازې که دا ټول "بې زیانه" او "د دواړو خوښې" وي، البته!).

Contemporary liberalism takes things a step further: Who’s to say what rationality even consists of and what “interests” are indeed “rational” to pursue? For society to truly flourish, people should just pursue whatever makes them feel good (so long as it’s all “harmless” and “consensual,” of course!).

اور پھر لوگ حیران ہوتے ہیں کہ دنیا میں اتنا فساد کیوں ہے

And then people wonder why the world is a mess