ئیسلام د لیبرالیزم د ژبې په کارولو سره تشریح کول، په غوره حالت کې هم، نتیجه نه ورکوي. دا ویل چې یو شی "آزادوونکی" یا "خلاصوونکی" دی، یو خالي ادعا ده، ځکه هر څه کیدای شي یو چا ته آزادوونکي ښکاره شي. ځینې خلک د X له امله ځان آزاد احساسوي او نور د Y له امله. دا ټول شیان په شخصي احساس پورې تړلي دي، نو د دې خالي اصطلاحاتو په کارولو سره تاسو ډیر معنیدار څه نه وایئ، په ځانگړې توگه داسې حال کې چې د آزادۍ په اړه د خلکو پوهه د معاصرو کلتوري احساساتو لخوا ډیره اغیزمنه شوې ده، او له همدې امله دوی ته د مسلمانانو دا خبره په زړه نه لګي چې حجاب یا کوم بل شی آزادوونکی یا ځواک ورکوونکی دی. په ځانگړې توگه د مسلمانانو لپاره دا ژبه کارول زیانمنه ده، ځکه زموږ په دین او دودیز میراث کې د بیان کولو لپاره ډیر ژور مفهوم شتون لري. ولې زموږ له ګاونډیانو، ملگرو او کورنۍ سره د دې پراخ، ژور ذخیرې څخه ګټه نه اخلو؟ ولې موږ ټینگار کوو چې د لیبرالیزم د کم ژورې حوضچې څخه اوبه واخلو؟

Explaining Islam using the vocabulary of liberalism is, at best, counterproductive. Saying that something is “freeing” or “liberating” is an empty claim because anything and everything can be conceived by someone as liberating. Some people feel liberated by X and others feel liberated by Y. It’s entirely subjective, so you’re not saying anything meaningful by resorting to these empty terms (especially when people’s understanding of liberty is so heavily influenced by contemporary cultural sensibilities and hence they aren’t inclined to believe Muslims when they say the hijab or whatever else is liberating or empowering, etc.). It is especially counterproductive for us as Muslims to use this vocabulary because there is so much meaning to convey in our deen and our tradition. Why don’t we tap into that expansive, deep reservoir of meaning to talk to our neighbors, our friends, our family? Why do we insist on scraping the shallow puddle of liberalism instead?