په امت باندې کوم څوک ډېر خطرناک دی؟ هغه ښکاره «پرمختللی مسلمان» چې د اسلام د اصلاح غوښتنه کوي او، ترڅو نورو شیانو، ټول حدیثونه پرېښودل غواړي، ځکه چې په صحیحو مجموعو کې ډېری داسې روایات شتون لري چې «ښځو ته ښکته سترګه» ښکاري، او نور؟ یا هغه «پوه شېخ» چې الازهر یا نورو ځایونو کې یې زده کړه کړې ده او د سیکولرزم، لیبرالزم او فیمینزم په شان عصري نظریاتو له اغېزې څخه لږ هم نه دی خلاص، خو د ټول دین د بشپړ بدلون غوښتنې پر ځای، ناڅرګند «شاذو اقوالو» ته مراجعه کوي، مقاصدو مفهوم بدلوي، پر ناسم بنسټ صحیح حدیثونه ردوي، د عربي ژبې پر ناجوړو ریښتیني تشریحاتو متوسل کېږي، د «عرف» مفهوم بدلوي، او غزالي، ابن تیمیه او ائمه اربعه په شان ستر عالمان د علمي وزن له پلوه کمزورو ښيي، څو داسې «متوازن» او «علمي» نظر وړاندې کړي چې عصر ته ډېر برابر وښکاري؟

Which person poses more of a danger to the Ummah? The openly “progressive Muslim” calling for the reform of Islam by, among other things, throwing away all hadith, since there are so many “misogynistic” narrations in the sahih collections, etc.? Or: The “learned shaykh” who has studied at Al-Azhar or elsewhere who is no less under the influence of modern ideologies like secularism, liberalism, and feminism, but rather than openly calling for a complete overhaul of the deen, instead resorts to misapplying obscure “minority opinions,” bastardizing the concept of maqasid, disqualifying otherwise sound hadith on dubious grounds, employing highly creative Arabic etymological contortions, bastardizing the concept of `urf, downplaying the scholarly acumen of luminaries like Ghazali, Ibn Taymiyya, the four imams, etc., may Allah have mercy on them, in order to present a “nuanced” and “scholarly” opinion that is more relevant for modern times?