دا ټوله بحث ته شا اړولو سره ویلای شم چې په پای کې دا مهمه نه ده چې څوک رمضان څنګه تلفظ کوي یا که یو مسلمان "صلات" پر ځای "نماز" وایي. زما د خپل ژوند تجربې او هغو بینالثقافتي مسلمانو ټولنو ته د کتنې پر بنسټ چې په لویدیځ او بهر کې شتون لري، ما موندلې چې دا ډول کلتوري بحثونه ډیری وخت یوازې د قبیلوي تعصب (عصبیت) د ښکاره کیدو بل نښه ده.
To step back and comment on this entire debate, I just want to say that, ultimately, it does not matter how one pronounces Ramadan or if a Muslim says “namaz” instead of “salat.” From my own life experience and observing the cross-cultural Muslim communities in the West and abroad, I have found that these cultural debates are often nothing more than tribalism (`asabiyya) rearing its ugly head.
زه د ایراني امریکايي په توګه لوی شوی یم. کورنۍ مې ډیری وخت "رمضان" ته "رمضان" نه، بلکې "رمضان" په فارسي "رمزان" ، "نماز" ته "نماز"، "روزه" ته "روزه"، "سحري" ته "سحري" او "خدا" ته "خدای" وایي. زه لاهم د خپلې ایراني کورنۍ سره د دغو کلمو په کارولو سره ډیر نږدې احساس کوم او د خپل فارسي میراث سره ژور تړاو لرم.
په ورته وخت کې، زه د نورو خلکو سره، د بیلګې په توګه زما د مصري ښځې سره، یا زما د نیمه فارسي، نیمه مصري زامنو سره چې فارسي او عربي دواړه ژبې ښې وایي ماشاءالله، د دغو کلمو د عربي معادلونو کارولو کې کومه ستونزه نه لرم.
In the interest of full disclosure, I am Persian American and grew up saying “Ramezan,” “namaz,” “roozeh,” “sahari,” “Khuda,” etc. I still use these words when speaking to my Iranian family members and do feel a warm connection to my Persian heritage. At the same time, I have no issue using the Arabic equivalents when speaking to others, e.g., my Egyptian wife, or my half-Persian, half-Egyptian sons, who speak both Farsi and Arabic ma sha’ Allah.
او په اتفاق سره، په فارسۍ کې زما لومړی نوم "Daniel" د "Daniyal" په توګه تلفظ کیږي. امید دی چې زما د خپل نوم "Daniel" تلفظ د "Daniyal" پر ځای کومه کلتوري بې باوري نه وي.
And, coincidentally, in Persian, my first name, “Daniel,” is pronounced “Daniyal.” Hopefully, my pronunciation of my own name “Daniel” instead of “Daniyal” is not cultural insecurity on my part.
جہاں تک تلفظ (علمِ مخارج و صفات) کا تعلق ہے، نمازِ فرض میں درست ادائیگی شرعی طور پر ضروری ہے، اسی طرح علومِ اسلامی، جیسے حدیث کی روایت، میں بھی اس کی اہمیت ہے۔ اس کے علاوہ ہمیں یہ بات بھی ذہن میں رکھنی چاہیے کہ عربی ایک خاص زبان ہے، اور اس کی کئی وجوہات ہیں، جن میں سب سے نمایاں یہ ہے کہ یہی وہ زبان ہے جسے اللہ تعالیٰ نے قرآنِ مجید کے لیے منتخب فرمایا، جو انسانیت کے لیے اس کی آخری وحی ہے۔ نیز یہ اللہ کے محبوب رسول ﷺ کی مادری زبان بھی ہے۔ صرف ان دو حقیقتوں کو دیکھتے ہوئے ہی کوئی مسلمان لسانِ عرب سے گہری اور پائیدار محبت کیسے نہ رکھے؟ ایک امریکی اور ایک ایرانی ہونے کے ناطے میں ذاتی طور پر اس محبت کے اقرار میں کوئی تضاد یا اپنی شناخت کے لیے خطرہ محسوس نہیں کرتا۔ اور جب ہم دنیا بھر کے غیر عرب مسلمانوں کی تاریخ، ادب اور علمی خدمات پر نظر ڈالتے ہیں تو ہمیں عربی زبان کے لیے ان کا احترام بھی نظر آتا ہے۔
As far as orthoepy is concerned, correct pronunciation is religiously significant when it comes to obligatory prayers as well as the study of the Islamic sciences, e.g., transmission of hadith. Beyond this, as Muslims we should also not lose sight of the fact that Arabic is a special language for a number of reasons, chief among them that it is the language Allah chose for the Quran, His final revelation to mankind. Also, it is the mother tongue of the beloved Messenger of God صلى الله عليه وسلم. Given these two facts alone, how can any Muslim not feel a deep abiding love for lisan al-`arab? As an American and a Persian, I personally feel no contradiction in or threat to my sense of identity by acknowledging this love. And when we look at the history, literature, and scholarship of non-Arab Muslims the world over, we also see a reverence for Arabic.
البته، دا باید د ځان لپاره څرګند وي چې د عربي ژبې سره د کسې مینه د سعودي حکومت یا د کومې بلې دولتي ادارې په اړه د کسې نظر باندې اغیز نه لري. سربیره پردې، د کلاسیک او رسمي عربي (یعنې الفصحی) سره دا مینه دا حق نه ورکوي چې عرب معاصر مسلمانان د غیر عرب مسلمانانو کوچنۍ وګڼي او دا وایي چې دوی د ډېر حقیقي مسلمان نه دي، په هر دلیل سره، او تر ټولو کم دا دلیل چې غیر عرب مسلمانان د رسمي عربي برخلاف "رمضان" او "سحري" په څېر ټکي کاروي. په یاد ولرئ چې د عربي ګرامر لومړی او شاید تر ټولو اغیزمن کتاب چې کله لیکل شو، د هجري کال دوهمه پېړۍ کې د فارسي مسلمان عالم سیبویه لخوا بشپړ شو، څوک چې سربیره پردې د ژبې غیر اصلي خبرېدونکی هم و.
Of course, it should go without saying that one’s appreciation of Arabic has no bearing on one’s opinion of the Saudi government or any other state institution. And, furthermore, this love of classical, formal Arabic, i.e., fusha, does not give modern Arabs the right to look down on non-Arab Muslims as somehow less authentically Muslim for any reason, least of which the fact that non-Arab Muslims use the words “Ramzan,” “sehri,” etc., in lieu of the formal Arabic counterparts. Keep in mind that the first and, arguably, most influential book of Arabic grammar ever written was completed in the 2nd century of the Hijri calendar by the Persian Muslim scholar Sibawayh, who was a non-native speaker of the language to boot.
هر چه باشد، چه خوش داشته باشیم چه نه، اگر به عقب در زمان به اندازهٔ کافی برگردیم، تاریخ شخصی، خانوادگی و فرهنگی ما ناگزیر ترکیبی از شمار زیادی از تأثیرات بینفرهنگی است، صرفنظر از هویتهای ملی امروزیای که اکنون با آنها پیوند داریم. به این معنای گستردهتر، با فریاد بر ملیتگرایی پافشاری کردن و اهمیت بسیار زیادی به یک هویت ملی و یک زبان واحد دادن، صرفاً نشان از بیسوادی تاریخی، تعصبورزی و، خب، بیخردی دارد.
Whether we like it or not, if we go far enough back in time, all of our personal family and cultural histories are inevitably an amalgamation of a multitude of cross-cultural influences, regardless of the modern national identities we may currently associate with. In that wider sense, vociferously insisting on a nationality and imbuing so much significance on a singular national identity and language just seems historically illiterate, chauvinistic, and, well, silly.