دا خبره موږ سره ستونزه ده؟ امید دی چې نه. خو که د فرانسې په شان یو هېواد خلک د حجاب په اړه هغه احساس ولري څه چې موږ د KKK، نازي او کنفدرالي جامو په اړه لرو، نو څه؟

Do we have a problem with countries that ban people from wearing KKK garb or Nazi uniforms or Confederate flags in public? Hopefully not. But what if the people of a country — like France — feel about the hijab how we feel about KKK, Nazi, and Confederate dress?

دا اټکل نه دی. دا د هغو سیکولرانو هم هغه څه دي چې په فرانسه، جرمني او نورو ځایونو کې یې استدلال کوي، یعنې دا چې حجاب د دوی په نظر د ظلم بدترین ډول څرګندوي، او دا خبره مهمه نده چې مسلمانان حجاب ته کومه معنا ورکوي، لکه څنګه چې نو‌ي‌نازيان د سواستیکا په اړه څه وايي هیڅ اهمیت نه لري. یوازې دا مهمه ده چې حجاب دوی ته او د دوی ټولنې ته په عمومي ډول څه سمبول کوي.

This is not speculation. This is more or less what secularists in France, Germany, and elsewhere argue, namely that the hijab represents to them the worst kind of oppression and it doesn’t matter what Muslims say the hijab means any more than what neo-Nazis say the swastika means. All that matters is what the hijab symbolizes to them, and to their society at large.

مسلمانوں کو اس تعبیر کو چیلنج کرنا چاہیے۔ لیکن اس کے لیے کچھ زیادہ ٹھوس دلیل درکار ہوگی، نہ کہ محض یہ کہ "مجھے یہ حق ہونا چاہیے کہ میں جو چاہوں پہنوں۔" یہ دلیل یقیناً کسی کو قائل نہیں کرے گی، اور سیکولرسٹوں کے حجاب کے بارے میں منفی رویے کو دور کرنا تو اور بھی دور کی بات ہے۔

Muslims should contest that characterization. But that would have to involve something more substantive than “I should have the freedom to wear whatever I want.” That argument is certainly not going to move anyone, much less disabuse the secularists of their negative attitudes toward the hijab.

دا ادعا چې "حجاب یوه خوښه ده" هم ښه اغیزه نلري، ځکه سیکولرستان په دې نه اختلاف کوي. دوی باور لري چې حجاب د پدرسالارۍ د لوی نظام یوه برخه ده، او مسلمانې ښځې دې نظام کې دومره ژورې ښکته دي چې نه پوهیږي، چې د خپلې خوښې سره سره هم د حجاب په واسطه تابع کېږي.

Insisting that the “hijab is a choice” is equally ineffective since the secularists don’t really disagree: they believe the hijab is part of a larger system of patriarchal oppression and that Muslim women are so steeped in that system that they don’t even realize that they are being subjugated by means of veil despite their conscious choice to wear it.

په مسلمانانو او غیر مسلمانانو کې د حجاب په اړه سازنده خبرو اترو لپاره نور څه لارې کېدای شي؟ د مریم علیها السلام مثال د عیسویانو سره په خبرو کې یو څرګنده انتخاب دی۔

So how else could Muslims engage in a productive dialogue with non-Muslims about the hijab? Using the example of the Virgin Mary when speaking to Christians is an obvious choice.

موجوده وخت کې د ډېر بې‌پردې جامو اغوستل یو نوی انحراف دی. موږ باید د تاریخ نورې مثالونه وڅېړو. موږ باید د بې‌پردګۍ او د عامه ځایونو د جنسي کېدو اثرات د خلکو په چلند او د دوی په رواني حالت (یعنی د دوی زړونو او دماغونو) باندې وڅېړو.

We should draw on other historical examples. Modern bare-all dress, after all, is a recent aberration. We should discuss the effects of nudity and the sexualization of public spaces on people’s behavior and their psychologies (i.e., their hearts and minds).

د کپڑے سره ځان پټول او ځان سینگارول چې یوازې انسانانو ته ځانګړی دی، څه معنا لري؟ مسلمانان البته د آدم او حوا علیهما السلام د قصې څخه استدلال کوي، خو سیکولر خلک هم منل پرې کوي چې حیوانات د انسانانو په شان بدن نه پټوي. حیوانات د کپڑې په کارولو سره بدن نه پټوي او د هغه ښکلي جوړښت نه پټوي. سیکولر خلک په یقین سره د انساني عقل ستاینه کوي، کوم چې بل ځانګړتیا ده چې انسان د حیواناتو له نړۍ څخه بیلوي. نو د بدن پټول باید د همدې شان د انسانیت د نښې په توګه وپیژندل شي.

What about the significance of covering up and adorning oneself with fabric being uniquely human? Muslims of course draw on our knowledge of Adam and Eve, but even secularists have to admit that animals don’t cover in the same way. Animals don’t use fabric to hide the body and obfuscate its contours. Secularists certainly celebrate human reason, which is another distinguishing factor that sets humanity apart from the animal kingdom. Covering the body ought to be understood similarly, as a mark of humanity.

لیکن حتی اگر سیکولرист فطرت‌گرایی کا سہارا لے کر یہ دعویٰ کریں کہ "برہنگی زیادہ فطری ہے" جیسا کہ حیوانات کی دنیا سے ظاہر ہوتا ہے، تب بھی ہمیں غور کرنا چاہیے کہ یہ بات بھی بالکل ویسی نہیں ہے۔ ذرا جفتی کے رسم و رواج کو دیکھیں کہ نر اور مادہ کس طرح خود کو سجاتے ہیں اور دوسرے کو متوجہ کرنے کے لیے پیچیدہ رقص اور حرکات میں شریک ہوتے ہیں۔ حیوانات کے لیے بھی جفتی محض دو برہنہ جسموں کے ملاپ اور مباشرت کا کوئی بے ہنگم معاملہ نہیں ہے۔ نہیں، حیوانات بھی اپنے "لباس" کو بہت سنجیدگی سے لیتے ہیں: رنگت، بالوں کی موٹائی، رنگت کے نقش و نگار کی پیچیدگی وغیرہ۔ حیوانات بھی ظاہری شکل و صورت کا سوچ سمجھ کر اور بڑی باریکی کے ساتھ خیال رکھتے ہیں۔ اور ایسی کئی نسلیں ہیں، جن میں خاص طور پر مادہ مردوں سے چھپ جاتی ہے اور خود کو کم یاب بنا لیتی ہے، تاکہ نر کو اپنی "اہلیت ثابت" کرنے کے لیے زیادہ محنت کرنی پڑے اور وہ اپنی شریکِ حیات کو جیت سکے۔ لیکن بظاہر کچھ انسانوں کا خیال ہے کہ جلد کی حد تک عریاں ہونا یا جسموں کو دوسرے طریقوں سے بے پردہ کرنا، ان جسموں کی تصویریں کھینچنا، اور اسمارٹ فون کی ڈیٹنگ ایپ پر "میچ" کرنا ہی کافی اور مطلوب ہے، اس سے پہلے کہ وہ خود کو قربت اور اس کی تمام کمزوریوں کے سامنے پیش کریں۔

But even if secularists want to invoke naturalism and claim that “nudity is more natural” as demonstrated by the animals kingdom, we should consider how even that is not exactly the case. Look at mating rituals and how males and females will adorn themselves and will participate in intricate dances and movements to attract the other. Even for animals, mating is not some brute affair of two naked bodies coming in contact and copulating. No, even animals take each other’s “clothes” very seriously: coloration, thickness of fur, intricacy of pigmentation pattern, etc. Even animals are concerned with externalities and form in a deliberate and even sophisticated way. And there are more than a few species where the female in particular will hide herself from males and make herself scarce so that the males have to work extra hard to “prove themselves” in order to win over their better half. But apparently, some humans think that stripping down to their skin or baring their bodies in other ways, taking pictures of said bodies, and “matching” on a smart phone dating app is all that is necessary and desirable before exposing themselves to intimacy and all its vulnerabilities.

او د راتلونکي فکر (فیوچرزم) په اړه څه ویلی شو؟ که د تجربوي فیشن پر پولې ځیر شو، نو ډیر داسې شیان به وګورو چې د حجاب یادونه کوي. یقیناً د ښځو لخوا د مخ او ویښتو پوښل د دې ځینو فیشنونو یوه برخه ده. که لویدیځ کلتور او ټولنه پرله پسې پرمختګ کوي، نو بې شکه نن ورځې سټایلونه سبا زاړه کېږي. د "پرمختګ" دغه پرله پسې حرکت همداسې ویل کېږي. که نن ښځې لنډ او ښکاره جامو ته مایل دي او خپل ویښتان ښکاره کوي، نو منطقي ده چې غوښتنې به بدلې شي او رجحان به بېرته وګرځي. په دې صورت کې د مسلمانانو جامې په دې پراخه شرایطو کې هیڅ ځای نه لري.

And what about futurism? If you look at the cusp of experimental fashion, you will see much that is reminiscent of the hijab. Certainly women covering the face and hair is a part of some of these fashions. If Western culture and society is continuously advancing, undoubtedly the styles of today will be obsolete tomorrow. Such is the endless march of “progress,” we are told. If women today are inclined to skimpier outfits and brandishing their hair, it serves to reason that preferences will shift and the trend will reverse. In which case, Muslim dress is hardly out of place in that wider context.

دا یوازې لنډ مثالونه دي، خو هر یو یې داسې بحثونه پیدا کولی شي چې د جامو د معنا او ارزښت په اړه فکر ته وهڅوي، او لکه څنګه چې زه تکرار کوم، بحث باید هم دې کچې ته ورسیږي: د معنا او ارزښتونو کچې ته. د "د انتخاب ازادي" په څېر خالي اصطلاحات دا بحث مخنیوی کوي، ورته زیان رسوي، او مسلمانان په یوه بې ګټې حالت کې اچوي. اوس وخت دی چې زموږ ستراتیژي بدله کړو.

These are just brief examples, but each one has the potential to lead to thought-provoking discussions about the significance and meaning of dress, and as I keep saying, that’s the level of discussion that needs to happen: on the level of meaning and values. Invoking empty notions like “freedom of choice” forestalls that discussion, sabotages it, and puts Muslims in a losing position. Time to change our strategy.