موږ واکمنانو او دولتي ادارو ته د دوی د عملونو له مخې او دا چې دا عملونه د الله تعالی له خوا بیان شوي عدل سره سمون لري یا نه، پر بنسټ قضاوت کوو۔ موږ خپلې عقیدې د "ډیموکراتیک" یا "غیر ډیموکراتیک" په بې ځایه، بې معنا او په پای کې بې فایدې نومونو کې نه پټوو۔ که د دې اصطلاحاتو د معنا په اړه کومه شکمنه پاتې وي، نو په ۲۰۱۶ میلادي کال د ترکیې د کودتا او په ۲۰۱۳ میلادي کال د مصر د کودتا په اړه د لویدیځ غبرګون باید دا موضوع په بشپړ ډول روښانه کړې وي۔ دوه کودتاوې، دوه هېوادونه: مصر او ترکیه۔ د یوه چا شخصي ژمنو او مذهبي تمایل پر بنسټ، یوه کودتا "یقینا" ډیموکراتیکه وه او بله "څرګنده" غیر ډیموکراتیکه وه۔ ولې؟ ځکه چې یوه کودتا "ښکاره" د خلکو ارادې ته ځواب ویلی و او بله "بې شکه" داسې نه وه۔ په هره کودتا کې وژل شوي کسان، د دې پوښتنې ځواب ورکوونکي ته پورې اړه لري چې چا ته پوښتنه کوي او کومې کودتا ته اشاره کوي، یا "شهیدان" و یا "خاینان"۔

We judge rulers and governmental institutions by their actions and whether those actions conform with justice as delineated by Allah. We do not hide our beliefs behind superfluous and ultimately meaningless designations of “democratic” or “undemocratic.” If there were any doubt left about whether these terms have any meaning, the Western reaction to the 2016 coup in Turkey versus the reaction to the 2013 coup in Egypt should have settled the issue conclusively. Two coups, in two countries: Egypt and Turkey. Depending on one’s personal commitments and religious orientation, one coup was “certainly” democratic and the other was “clearly” undemocratic. Why? Because one coup “obviously” represented the will of the people and the other “undoubtedly” did not. The people killed in each coup were “martyrs” or “traitors” depending on who you ask, depending on which coup you are talking about.