پہلی بار لیٹ برانز ایج میں، تقریباً 3200 سال پہلے دستاویزی شکل میں ملنے والا نام فلسطین (یونانی: Παλαιστίνη؛ عربی: فلسطين، فلسطین)، وہ عام نام ہے جو 450 قبل مسیح سے 1948ء تک بحیرہ روم اور دریائے اردن کے درمیان واقع ایک جغرافیائی خطے اور اس سے متصل مختلف علاقوں کے لیے استعمال ہوتا رہا۔ یہ کتاب اس تصور کے ارتقا، فلسطین کی تاریخ، شناخت، زبانوں اور ثقافتوں کا لیٹ برانز ایج سے جدید دور تک جائزہ لیتی ہے۔ مزید یہ کہ مغرب میں فلسطین کی تاریخ اکثر ایک سرزمین کی تاریخ کے طور پر پڑھائی جاتی ہے، نہ کہ فلسطینی تاریخ یا ایک قوم کی تاریخ کے طور پر۔ یہ کتاب فلسطین کے بارے میں نوآبادیاتی انداز فکر اور "بغیر قوم کی سرزمین" کے مہلک افسانے (مسالحہ 1992، 1997) کو چیلنج کرتی ہے اور فلسطین کی تاریخ کو فلسطین کے مقامی باشندوں کی نظر سے پڑھنے کی دلیل دیتی ہے۔

First documented in the late Bronze Age, about 3200 years ago, the name Palestine (Greek: Παλαιστίνη; Arabic: فلسطين , Filastin), is the conventional name used between 450 BC and 1948 AD to describe a geographic region between the Mediterranean Sea and the Jordan River and various adjoining lands. This work explores the evolution of the concept, histories, identity, languages and cultures of Palestine from the Late Bronze Age to the modern era. Moreover, Palestine history is often taught in the West as a history of a land, not as Palestinian history or a history of a people. This book challenges colonial approach to Palestine and the pernicious myth of a land without a people (Masalha 1992, 1997) and argues for reading the history of Palestine with the eyes of the indigenous people of Palestine.

فلسطینیان د فلسطین اصلي اوسیدونکي دي؛ د دوی محلي ریښې د فلسطین په خاوره کې ژورې ښخې دي، او د دوی بومي هویت او تاریخي میراث د هغه وخت له ځنې ډیر پخوا شوي و، کله چې د عثماني دورې په وروستیو کې د فلسطیني ملي خوځښت پیل شو او د لومړۍ نړیوالې جګړې له مخه د صهیونیستي استعماري مهاجرت راښکاره شو.

The Palestinians are the indigenous people of Palestine; their local roots are deeply embedded in the soil of Palestine and their autochthonous identity and historical heritage long preceded the emergence of a local Palestinian nascent national movement in the late Ottoman period and the advent of Zionist settler-colonialism before the First World War.

فریڈرِیش نِیچے دا دا استدلال کوی چې تاریخ تل د یوې ځانګړې کتنې له لارې او په یوه ځانګړي زاویه لیکل کیږي، او تیر زمانه د مختلفو کتنو له مخې مختلف ښکاري، که څه هم ځینې کتنې د تجربې له مخې د نورو په پرتله ډیر ریښتیني یا لږ تحریف شوې دي. دا کتاب د فلسطین لپاره د لوی روایت یا د ماورایي روایت د جوړولو موخه نه لري، لکه د صهیونیت د بنسټیزو افسانو د انعکاس یا تقلید یوه لاره. په دې حال کې، بدیل او انتقادي کتنې په پام کې نیول او د ثبوت او تجربي شواهدو پلټنه هم د انتقادي تاریخي لیکنې مرکزي برخې دي. دا کتاب د معاصرو شواهدو، شاهدي او سرچینو په پراخ لړۍ کې، د وخت په اوږدو کې د فلسطین د تاریخ لپاره د څو اړخیزې کتنې طریقه کاروي، پداسې حال کې چې تل د هېواد او د هغه د اصلي خلکو واقعیتونه په یاد لري. همدارنګه استدلال کوي چې د فلسطین د مفهومي تجربې څو خطي تکامل، د وخت او ځای په اوږدو کې د هغې ناڅاپي پیچونو او سرټکو سره، په هغو عمومي او ځانګړو نظریاتو متمرکز دی چې د فلسطین او د هغه د اصلي خلکو د تاریخي او بنسټیزو ځانګړنو او ژوندي تجربو استازیتوب کوي.

Friedrich Nietzsche argued that history is always written from and with a particular perspective and the past looks different from different perspectives, although some perspectives are empirically more truthful or less distorting than others. This work is not aimed at creating a grand narrative or a metanarrative for Palestine, as a way of mirroring or mimicking the foundational myths of Zionism. However, considering alternative and critical perspectives and looking for proof and empirical evidence are also central to critical historical writing. Using a wide range of contemporary evidence, testimony and sources, this book applies a multiple-perspective approach to the history of Palestine across time, while always keeping in mind the realities of the country and its indigenous people. It further argues that multi-linear evolution of the conceptual experience of Palestine, with its unanticipated twists and turns over time and space, centre on the general and concrete ideas which represent the historical and fundamental characteristics and lived experiences of Palestine and its indigenous people.

د فلسطین جغرافیایی-سیاسی واحد او د هغې سیاقي نمایندګي (او دیسي چوکاټ) د فلسطین د اصلي خلکو په اجتماعي شعور او عملي تجربو کې، او د ډېرو کلتورونو په ګډ لرغوني تاریخ کې ژورې ریښې لري.

The geo-political unit and contextualised representations (and indigenous framing) of Palestine are deeply rooted in the collective consciousness and empirical experiences of the indigenous people of Palestine and the multicultural and shared ancient past.

په پښتو کې نوم فلسطین د لرغونې برونز دورې (له ۱۳۰۰ ق.م) راهیسې تر ټولو زیات کارول کیږي. دا نوم په شمیرو تاریخونو کې ښکاري، د جند فلسطین ولایت څخه د عباسي دورې کتیبو کې (Elad 1992)، د اسلامي سکو شواهدو نقشو کې (چې د کلاسیک دورې څخه پیل شوي «نړیوال نقشې» هم پکې شاملې دي)، د اوسپنې دورې او پخوانۍ دورې د فلسطیني سکو کې، او د امویانو او عباسیانو د فلسطین سکو ډېرو شمېرو کې چې د ضرب ځای نوم یې فلسطین دی. لکه څرنګه چې لاندې به وګورو، د منځنۍ دورې د القاهرې (زوړ قاهرې) د جینزا نسخو کې هم د عرب مسلمانو ولایت فلسطین یادیږي (Gil 1996: 28‒29). د برونز دورې راهیسې، د دې سیمې لپاره کارول شوي نومونه، لکه ډاهي، رتنو او کنعان، ټول د فلسطین نوم ته ځای پرېښود.

The name Palestine is the most commonly used from the Late Bronze Age (from 1300 BC) onwards. The name is evident in countless histories, ‘Abbasid inscriptions from the province of Jund Filastin (Elad 1992), Islamic numismatic evidence maps (including ‘world maps’ beginning with Classical Antiquity) and Philistine coins from the Iron Age and Antiquity, vast quantities of Umayyad and Abbasid Palestine coins bearing the mint name of Filastin. As we shall see below, the manuscripts of medieval al-Fustat (old Cairo) Genizah also referred to the Arab Muslim province of Filastin (Gil 1996: 28‒29). From the Late Bronze Age onwards, the names used for the region, such as Djahi, Retenu and Cana’an, all gave way to the name Palestine.

د کلاسیک او اواخرو لرغونتوب په دوره کې — یوه اصطلاح چې تاریخ پوهان د دریمې څخه تر اتمې میلادي پیړۍ پورې هغه انتقالي دوره بیانوي چې د مدیترانې نړۍ، اروپا او نږدې ختیځ کې د کلاسیک لرغونتوب څخه منځنیو پیړیو ته اړه کوي — نوم «فلسطین» تر ټولو عام پاتې شو. سربیره پر دې، د رومي، بازنطیني او اسلامي دورو په بهیر کې د فلسطین مفهوم او سیاسي جغرافیه رسمي اداري حیثیت ترلاسه کړ. دا کار د فلسطین د مفهوم څو پیل او وده جغرافیایي، کلتوري، سیاسي او اداري لحاظ څخه تشریح او په شاوخوا کې یې ځای پرځای کول غواړي. همدارنګه دا کار غواړي وښيي چې نوم «فلسطین» په لرغونې تاریخ کې ډیر عام او رسمي ډول څنګه کارول کیده. دا استدلال کوي چې د «بني اسرائیلو» د کنعان فتح افسانه او د عهد عتیق (یا «عبري انجیل») نورې لویې روایتې — د کتابونو هغه ټولګه چې د څو پیړیو په لړ کې راټوله شوه — د درواغجنې شعور د ساتلو لپاره جوړ شوي متنونه دي، نه هغه پر شواهدو ولاړ تاریخ چې حقیقت او پوهه وده کړي. همدارنګه استدلال کوي چې اکاډمیک او ښوونځیز تاریخي نصاب باید پر پوښتنې شوو تاریخي حقایقو، تجربي شواهدو، لرغون پېژندنې او علمي کشفونو ولاړ وي، نه پر عام نظریاتو یا د عهد عتیق افسانوي روایتونو او هغو مذهبي — سیاسي عقیدو باندې چې د واکمنو الیټونو په ګټه پرته له ځنډه تکرار کیږي.

Throughout Classical and Late Antiquity – a term used by historians to describe a period between the 3rd and 8th centuries AD, a transitional period from Classical Antiquity to the Middle Ages in the Mediterranean world, Europe and the Near East – the name Palestine remained the most common. Furthermore, in the course of the Roman, Byzantine and Islamic periods the conception and political geography of Palestine acquired official administrative status. This work sets out to explain and contextualise the multiple beginnings and evolution of the concept of Palestine, geographically, culturally, politically and administratively. It also seeks to demonstrate how the name ‘Palestine’ was most commonly and formally used in ancient history. It argues that the legend of the ‘Israelites’ conquest of Cana’an’ and other master narratives of the Old Testament (or ‘Hebrew Bible’) – a library of books built up across several centuries – are myth-narratives designed to underpin false consciousness, not evidence-based history which promotes truth and understanding. It further argues that academic and school history curricula should be based on contextualised historical facts, empirical evidence, archaeological and scientific discoveries, not on conventional opinions or the fictional narratives of the Old Testament and religio-political dogmas repeatedly reproduced in the interest of powerful elites.

د انګلیسي ژبې مشهور تاریخ پوه او د روښانفکرۍ دوره لیکوال ایډوارډ ګیبن، چې په ۱۷۷۶ کال کې یې لیکنه کړې، یادونه کوي چې «فینیقیه او فلسطین به د بشریت په [اجتماعي] حافظه کې تل ژوندي پاتې شي». ګیبن دا ډیره ژور مشاهده هم کړې چې رومیانو، فارسیانو او عربانو فلسطین د خاورې د له حده زیاتې زرغونتیا، د ښارونو د بډاینې او ښکلا، او د هوا د پاکوالي له امله غوښتی و ([ګیبن 1838، ټوک 1: 40؛ 1840، ټوک 5: 173]).

The celebrated English historian and Enlightenment author Edward Gibbon, writing in 1776, noted that ‘Phoenicia and Palestine will forever live in the [collective] memory of mankind’. Gibbon also astutely observed that the Romans, Persians and Arabs wanted Palestine for the extraordinary fertility of its soil, the opulence and beauty of its cities and purity of its air (Gibbon 1838, Vol. 1: 40; 1840, Vol. 5: 173).

آج کل ملک کے تصور کو اکثر جدید اصطلاح "قومی ریاست" کے ساتھ خلط ملط کر دیا جاتا ہے، لیکن ایسا ہمیشہ نہیں تھا، اور قوم پرستی یا قومی ریاست کے لیے مابعد الطبیعیاتی بیانیے وضع ہونے سے بہت پہلے بھی ملک موجود تھے۔ فلسطین کا تصور بطور ایک جغرافیائی-سیاسی اکائی اور ایک ملک (عربی: بلاد یا قطر)، جس کی سرحدیں بدلتی رہی ہیں، تاریخی طور پر ارتقا پذیر ہوا ہے اور آج بھی یہ عمل جاری ہے۔ فلسطین کی شناخت اور ثقافتیں زندہ وجود کی مانند ہیں: وہ بدلتی ہیں، ارتقا کرتی ہیں اور ترقی کرتی ہیں۔ یہ کام وقت کے ساتھ فلسطین کی نمائندگی کو اس کے تصوراتی اور ادراکی پہلوؤں اور ملک کی زندہ حقیقتوں کے امتزاج کے طور پر دیکھتا ہے۔ فلسطین کے بدلتے تصور کو یہاں پانچ بنیادی مفروضات کے دائرے میں رکھا گیا ہے، جو انسانی اختیار، سیاق و سباق اور زندہ تجربات کے اصولوں پر بھی مرکوز ہیں۔

Today the idea of a country is often conflated with the modern concept of ‘nation-state’, but this was not always the case and countries existed long before nationalism or the creation of metanarratives for the nation-state. The conception of Palestine as a geo-political unit and a country (Arabic: bilad or qutr), with evolving boundaries, has developed historically and continues to do so. The identity and cultures of Palestine are living organisms: they change, evolve and develop. This work explores the representation of Palestine over time as a mixture of the perceived and conceived and the lived realities of the country. The evolving idea of Palestine is framed here within five basic assumptions which also centre on the principles of human agency, context and lived experiences:

• فلسطین د فلسطیني خلکو فردي او اجتماعي بلاد (هیواد) دی – په عصري اصطلاح کې: وطن یا موطن («کورنی هیواد»)، یعنی د تاریخي فلسطین اصلي اوسیدونکي خلک (الفلسطینیون التاریخیون) او هغه کډوال چې په فلسطین کې ځای نیولی او ځای ځای شوي دي. فلسطیني خلک، په انفرادي او اجتماعي توګه، د څو مذهبونو او څو کلتورونو میراث لري او د لرغوني تاریخ په ژورو ریښو کې ټینګ شوی د څو پړاوونو لرونکی هویت لري (فارسون ۱۹۹۷)۔

• Palestine is the individual and collective bilad (country) – in modern terms: watan, or mawtin (‘homeland’) – of the Palestinian people: the indigenous people of historic Palestine (Filastin al-Tarikhiyyah) and the indigenised immigrants in Palestine. The Palestinian people (individually and collectively) have a multifaith and multicultural heritage and a multi-layered identity deeply rooted in the ancient past (Farsoun 1997).

فلسطین کې تاریخ د ډیرو ماڼیو یو کور دی - دا څرګندونه هغه څه ته ورته ده چې مرحوم لبناني مورخ کمال صلیبي د لبنان د عصري تاریخ په اړه کارولې وه. د فلسطین کثیر ثقافتي تنوع او د فلسطینیانو څو پوړیزه هویت (چې د انفرادي او ټولنیز عاملینو په توګه څرګندیږي) باید د دوی د بدلیدونکي ټولنیز، ثقافتي او سیاسي چاپیریال او د دوی د ریښتیني تاریخي حالاتو په چوکاټ کې وڅیړل شي.

• Palestinian history is a house of many mansions – to echo an expression coined by the late Lebanese historian Kamal Salibi in connection with the modern history of Lebanon. The cultural pluralism of Palestine and the multi-tier identity of the Palestinians (as individual and collective agencies) must be situated within their evolving social, cultural and political context and actual historical circumstances.

د فلسطین د تنوع څو اړخیزې ابعاد او د دې هیواد د ټولنیز بنسټ پیچلتیا، د فلسطین د اصلي اوسیدونکو او په دې هیواد کې د فلسطیني شوو مهاجرو ژوندی تاریخ او ژوندی تجربو کې ریښه لري.

• The multicultural dimensions of Palestianness and the textured polity of Palestine are grounded here in the living history and living experiences of the indigenous people of Palestine and the Palestinised immigrants in the country.

• د دې کتاب ځانګړې علاقه د ښاري کېدو پروسو، د لومړنیو ښارځلو (ښار-ایالتونو) راڅرګندېدو او د فلسطین کې د دولت جوړښت پورې ده. د عربي منځنۍ ختيځ د دولتونو د قبايلي ارګانونو په اړه د ادعاوو برعکس، دا کتاب استدلال کوي چې په فلسطین او په پراخ نږدې ختیځ کې د لومړني دولت جوړښت د ښاري کېدو د پروسو محصول و. دا پروسې د ۳۲۰۰ ق م په شاوخوا کې د لومړني برونز دور کې پیل شوې او د فلسطین کې د لوی ښاري مرکزونو له راڅرګندېدو سره تړلې وې – هغه طبقاتي ښاري ټولنیز ځایونه، چې د هېواد د (۴۰۰۰ تر ۳۲۰۰ ق م) د چالکولیتیک ځایونو په پرتله ډېر کوچني او برابر حقوقه ټولنې وې. د لومړني برونز دور د ښاري کېدو په بهیر کې، په هېواد کې د لوی ښاري مرکزونو، چې هر یو یې شاوخوا ۱۰۰ تر ۴۰۰ دونمه ساحه درلوده، سره د سامي الفبا، طبقاتي ټولنې، عامه ودانیو، ماڼیو، معبدونو، برجونو او د دفاعي سیسټمونو راڅرګندېدل وملې شول. د لومړني برونز دور فلسطین کې راڅرګند شوي ځینې ښاري مرکزونه په اریحا، غزې، تل الاجول، تل السکن، تل التل، بیت المقدس، تل دوتان، تل تعنک او تل المتسلم کې معرفي شوي دي – وروستی یې د مجدو د ځواکمن ښار-ایالت د لرغونپوهنې ځای دی چې د برونز دور په جریان کې راڅرګند شو (طه ۲۰۱۷: ۶‒۱۱؛ دي وو ۱۹۶۶). کتاب به همدارنګه د فلسطیني ښارونو د تاریخ په اوږدو کې د شاوخوا کلیوالي ژوند او پراخ سیمه ییز چاپیریال سره متقابل اړیکې هم وڅېړي. په دې اړخ کې، د هنري لوفیبر درې ارکان د ښاري ځایونو د ټولنیز تولید لپاره – ادراک شوي، تصور شوي او ژوند شوي تجربې (لوفیبر ۲۰۱۱) – د هغه څه سره اړونده دي چې څنګه څو فرهنګي ښاري فلسطین – قیساریه-فلسطین (چې د قیساریه ماریتیما په نوم هم یادېږي؛ عربي: قیساریه) او غزه (غزه)

• Of particular interest here are the urbanisation processes, the emergence of early city city-states and state formation in Palestine. Contrary to the claims about the tribal organs of the state in the Arab Middle East, this book argues that early state formation in Palestine and the wider Near East was a product of urbanisation processes. These processes began in the Early Bronze Age at around 3200 BC and were associated with the emergence of great urban centres in Palestine – stratified urban social spaces in comparison with the somewhat smaller and more egalitarian Chalcolithic localities in the country (4000‒3200 BC). In the course of the Early Bronze Age urbanisation in the great urban centres in the country, each about 100‒400 dunums in size, was accompanied with the appearance of the Semitic alphabet, stratified society, public buildings, palaces, temples, towers and fortification systems. Some of urban centres which emerged in Early Bronze Age Palestine were represented in Jericho, Gaza, Tell al-Ajjul, Tell al-Sakan, Tell al-Tell, Jerusalem, Tell Dothan, Tell Taannek and Tell al-Mutasallim – the latter being the archaeological site of the powerful city-state of Megiddo which emerged during the Bronze Age (Taha 2017: 6‒11; De Vaux 1966). The work will also explore the interaction of Palestinian cities across history with their surrounding rural life and the wider regional context. In this respect, Henri Lefebvre’s three constituents of the social production of urban spaces – perceived, conceived and lived experiences (Lefebvre 2011) – are relevant to the way multicultural urban Palestine – Caesarea-Palaestina (also known as Caesarea Maritima; Arabic: Qaysariah), Gaza (Ghazzah)

عسقلان (عسقلان)، نابلس، الرملہ، بیت المقدس، عکا (عربی: عکا؛ یونانی: پتولمایس)، ناصرہ، یافا، طبریہ، بیسان، صفد — یہ شہر تاریخی طور پر ارتقا پذیر ہوئے۔ یونانی، رومی اور بازنطینی شہری ترقی اور شہری منصوبہ بندی کے عمل قرونِ وسطیٰ میں اسلام کے زیرِ سایہ بھی برقرار رہے، اور یہ شہری منصوبہ بندی آج بھی عربی اسلامی قرونِ وسطیٰ کے بیت المقدس کے پرانے شہر میں نمایاں ہے، ایسا شہر جس کی شہری منصوبہ بندی اور فنِ تعمیر دنیا کے بہترین باقی ماندہ قرونِ وسطیٰ کے شہروں میں شمار ہوتے ہیں۔

Ascalon (‘Asqalan), Nablus, al-Ramla, Jerusalem, Acre (Arabic Akka; Greek: Ptolemais) Nazareth, Jaffa, Tiberias, Beisan, Safad – evolved historically. Greek, Roman and Byzantine urbanisation processes and urban planning were maintained under Islam in the Middle Ages and this urban planning is still visible today in the Arab Islamic medieval Old City of Jerusalem, a city whose urban planning and architecture are among the best surviving medieval cities in the world.

بعض عرب نویسندگان او هنرمندان چې د فلسطین یا د عربو د یووالي سیاسي او ملي هدف ته وده ورکوي، داسې میټانریټیوونه جوړوي چې د فلسطیني ملي هویت یا عرب ناسیونالیزم داسې ښیي لکه له دې څخه چې دی هغه څه چې په حقیقت کې دي، زاړه دي. سربیره پردې، تر هغه وخته پورې چې د شلمې پیړۍ په پیل کې ناوخته اروپایي سیاسي صهیونیزم راڅرګند شو، د فلسطین خلکو (عربي: شعب فلسطین) کې عرب مسلمانان، عرب عیسویان او عرب یهودیان شامل وو. د اسرائیلي صهیونیزم او فلسطیني کشمکش یوه بیاکتنه ده، تاریخي له اړخه د فلسطین په اړه د عرب او یهودي دوه ګونی تقابل ډېر ګمراه کوونکی دی. فلسطیني خلک خپل هېواد فلسطین په انفرادي او ټولنیز ډول تجربه کوي. که څه هم د صهیونیستي استعمار له امله د دوی د خپل تاریخي وطن په ځای کې د ځان ټاکنې بومي حق سرغړونه شوې او دوی یا د استعماري صهیونیستي استیلا لاندې ژوند کوي یا جلاوطن دي او کم وخته اجازه لري چې د ځان لپاره خبرې وکړي، دوی لاهم د «بلادنا فلسطین» (‘زموږ هېواد، فلسطین’؛ په محاوره کې: بلدنا فلسطین) یا «فلسطینُنا» (‘زموږ فلسطین’) په اړه خبرې کوي. حتی د اسرائیل فلسطیني کورنۍ هم ډیرځله د «البلد» یا «بلدنا» (‘زموږ هېواد’) په اړه خبرې کوي، د وطن پالنې یوه بڼه چې په ذهني یا نمایندګۍ توګه د اسرائیل نوم له مخې ځي او تاریخي فلسطین او د ټول فلسطیني خلکو سره اړیکه ټینګوي. «بلاد» یا «بلادنا» منځنۍ پېړیو عربي اصطلاحات دي چې د ډېرو پېړیو راهيسې عام کارول کېږي او د خلکو په ورځني ژوند کې ژور ریښې لري. د اتمې پېړۍ په دویمه نیمایي کې منځنۍ عربي اصطلاح «وطن» د اروپايي اصطلاح «پاټریا» له خوا اغیزمنه شوه، او «وطن» د فلسطین او ټول عرب نړۍ کې د عصري وطن پالنې ملي ناسیونالیزم (وطنيّة) له راپورته کېدو سره نږدې تړاو پیدا کړ.

Some Arab writers and artists promoting the political and national cause of Palestine or pan-Arabism create metanarratives to depict Palestinian national identity or Arab nationalism as being more ancient than they actually are. Moreover, until the advent of anachronistic European political Zionism at the turn of the 20th century the people of Palestine (Arabic: sha’b Filastin) included Arab Muslims, Arab Christians and Arab Jews. Being a rendering of the Israeli Zionist/Palestinian conflict, historically speaking the binary of Arab versus Jew in Palestine is deeply misleading. The Palestinian people experience their country of Palestine individually and collectively. Although Zionist settler-colonialism violated their indigenous right to self-determination in their historical homeland and they live either under settler-colonial occupation or exiled and rarely allowed to speak for themselves, they continue to speak of Biladuna1 Filastin (‘Our Country, Palestine’;2 vernacularly: bladna Falastin) or Filastinuna (‘Our Palestine’3). Even Palestinian citizens of Israel often speak of al-blad or bladna (‘Our Country’) as a patriotic way of mentally or representationally avoiding the term Israel and connecting with historic Palestine and the Palestinian people as a whole. The terms bilad or biladuna are medieval Arabic terms which have been in common use for many centuries and are deeply rooted in people’s daily lives. In the second half of the 19th century the medieval Arabic term watan (‘homeland’) was impacted by the European term patria, and watan became more closely associated with the rise of modern forms of patriotic homeland nationalism (wataniyyah) in Palestine and throughout the Arab world.