10.6 د خالص صهیونیستي استعماري استوګنځي او یوه یوازینۍ ژبې ذهنیت: د فلسطیني عربي مشاع او شجره څخه تر اسرائیلي کفر تابور او الانیه پورې - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

10.6 د خالص صهیونیستي استعماري استوګنځي او یوه یوازینۍ ژبې ذهنیت: د فلسطیني عربي مشاع او شجره څخه تر اسرائیلي کفر تابور او الانیه پورې - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

۱۹۹۴) په فلسطین کې د صهیونیستي استوګنځي (یشوف) کې. د چپ لوری سکولر پو اله تسیون صهیونیستي غورځنګ ځینې مشران، لکه یعقوب زروبابل (چې په اوکراین کې د یعقوب ویټکین په نوم زیږیدلی و او په ۱۹۱۰ کال فلسطین ته مهاجر شو)، چې یو صهیونیستي لیکوال، خپرونکی او یو یدیشي ورځپاڼې مدیر و، د یدیش ژبې کلکې ملاتړي وو. یدیش د مرکزي او ختیځې اروپا د یهودي ټولنو خبرې کیدونکې یوه آلمانۍ لهجه ده. دوی د ډیری چپ لوری سکولر صهیونیستانو دې نظر ملاتړ کاوه چې عبراني یوازې د یو لږ شمېر یهودي روڼاندیو ژبه ده او له همدې امله د ختیځې اروپا لوی شمېر یدیش خبرو خلکو ته د دې ګوند د هدف لپاره مناسبه نه ده (چاور ۲۰۰۴: ۹۷). یدیش تاریخي او په حقیقت کې د اشکنازي یهودانو "مور ژبه" (ماме-لوشن) ده، چې دا یې د "مقدسه ژبې" (لوشن کوډیش)، یعنې عبراني او آرامي څخه بیلوي. یدیش خپل ډیری ګرامر او لغات له آلمانۍ اخیستي، خو په کې د سلاوي ژبو، عبراني او آرامي څخه هم پور شته. په هرحال، د ابتدايي صهیونیستي استوګنې ډیری مشرانو ته یدیش د سپک شوې او ښځینه شوې دیاسپورا اشکنازي یهودیت سره نږدې تړلې وه، پداسې حال کې چې نوې عبراني د نوي نارینه شوې استوګنې-استعماري عبراني سړي استازیتوب کاوه. حتی یعقوب ویټکین خپل کورنی نوم بدل کړ او یعقوب زروبابل شو. په دې ډول د یشوف په لومړیو کې "د ژبو جګړه" د "نوې عبرانۍ" په ګټه پای ته ورسیده، چې پورته والی یې د صهیونیزم "سیاسي-ټولنیزو افسانو" (ازاریاهو ۱۹۹۵)، سیاسي صهیونیزم او د یشوف استعماري ټولنې د ډېر جنګیالي صهیونیستي یهودي "ملي" هویت جوړښت لپاره مرکزي و.

1994) in the Zionist colony (Yishuv) in Palestine. Some leaders of the leftwing secular Po’ale Tzion Zionist movement, such as Ya’akov Zerubavel (born Ya’akov Vitkin in the Ukraine, immigrated to Palestine in 1910), who was a Zionist writer, publisher and editor of a Yiddish newspaper, were strong proponents of Yiddish – a German dialect spoken by the Jewish communities of Central and Eastern Europe – shared the view of many left-wing secular Zionists that Hebrew was the language of only a few Jewish intellectuals and therefore not suitable for the party’s goal of reaching the primarily Yiddish-speaking masses in Eastern Europe (Chaver 2004: 97). Yiddish is the historical and literally the ‘mother language’ (mame-loshn) of the Ashkenazi Jews, distinguishing it from the ‘holy tongue’ (loshn koydesh), meaning Hebrew and Aramaic. Yiddish takes most of its syntax and vocabulary from German but has loans from Slavic languages and Hebrew and Aramaic. However, for most early Zionist settler leaders Yiddish was closely associated with the despised and feminised diaspora Ashkenazi Judaism, while modern Hebrew represented the new masculinised settler-colonising Hebrew Man. Even Ya’akov Vitkin changed his family name to Ya’akov Zerubavel. Thus the ‘War of the Languages’ in the early Yishuv ended in victory for the ‘new Hebrew’, whose ascendancy was central to the formulation of the ‘politico- social myths’ of Zionism (Azaryahu 1995), of political Zionism and the construction of the militant Zionist Jewish ‘national’ identity of the Yishuv colony.