10.19 اختتامیه: د فلسطیني څو اړخیزه پیژندنه، د ځایونو نومونو حافظه او د ځمکې متنوع میراث - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

10.19 اختتامیه: د فلسطیني څو اړخیزه پیژندنه، د ځایونو نومونو حافظه او د ځمکې متنوع میراث - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

0% read · 2 min left

فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

10.19 اختتامیه: د فلسطیني څو اړخیزه پیژندنه، د ځایونو نومونو حافظه او د ځمکې متنوع میراث

10.19 Epilogue: The Palestinian Multi-layered Identity, Toponymic Memory And The Diverse Heritage Of The Land

by Nur Masalha2 min readViewed 207 times

فلسطینی ردِ عمل، یعنی اپنے گاؤں اور شہروں سے زبردستی بے دخلی اور نسلی صفائی کے خلاف ان کا جواب، «گفتمانی طور پر بھرپور، پیچیدہ اور متنوع» ہے (Slyomovics 2002)۔ گذشتہ کئی دہائیوں میں ناول، نظمیں، فلمیں، ڈرامے، نسلیاتی اور تصویری دستاویزات، نقشے، زبانی تاریخ کے آرکائیوز، آن لائن ویب سائٹس اور جلاوطن و اندرونِ ملک بے گھر کمیونٹیز کی وسیع سرگرمیاں تخلیق کی گئی ہیں اور آج بھی کی جا رہی ہیں، جن میں سے بہت سوں کا مقصد اسرائیلی انکار کا مقابلہ کرنا اور ان تحریفات کو درست کرنا ہے جو حذف اور اضافے کے ذریعے سرزمین پر فلسطینی موجودگی کو مٹا دیتی ہیں۔ اسرائیل کے اندر اور جامعہ بیرزیت میں بڑی تعداد میں کتابیں بھی شائع کی گئی ہیں، جن سب کا موضوع وہ گاؤں ہیں جنہیں خالی کرایا گیا اور تباہ کر دیا گیا۔ یہ ایک وسیع تاریخی اور تخیلاتی ادب کا حصہ ہیں، جس میں اجڑے ہوئے فلسطینی گاؤں «دوبارہ زندہ کیے جاتے ہیں اور ان کے وجود کا جشن منایا جاتا ہے» (Slyomovics 2002)۔ 1948 کے بعد کے دور میں فلسطینیوں نے اپنے عربی ناموں کے کثیر المعنی مفہوم اور قدیم ناموں میں پیوست کثیر الطبقاتی فلسطینی شناخت کو برقرار رکھا (Ashrawi 1995: 132‒134; Doumani 1995)۔

امروزه فلسطینیان از نظر فرهنگی و زبانی عرب هستند و بیشترشان مسلمان‌اند، اما نه همهٔ آنان. جمعیت مسلمان فلسطین عمدتاً از مسیحیان و یهودیان بومی فلسطین نسل‌برده بودند که پس از فتح اسلامی در قرن هفتم میلادی به اسلام گرویدند و بسیاری از سنت‌های اجتماعی، فرهنگی، دینی و زبانی فلسطین باستان را به ارث بردند، از جمله سنت‌های بنی‌اسرائیل، کنعانیان و فلسطینیان باستان ([Shaban 1971: 25–161; Donner 1981; Nebel and Oppenheim 2000; Rose 2010; Esler 2011]). افزون بر این، شباهت‌های میان زبان عربی آنان و زبان اوغاریتی نشان می‌دهد که عربی از سال ۶۳۸ میلادی به بعد، پس از فتح عربی-مسلمانان، یک مهاجم دیرهنگام به فلسطین نبوده است ([Ra’ad 2010]). همچنین بسیاری از فلسطینیان، عرب‌های مسیحی‌اند که ریشه‌های تاریخی در فلسطین دارند و میراثی دیرینه در سرزمینی دارند که مسیح در آن زیست. سامیح فارسون (۱۹۳۷–۲۰۰۵)، جامعه‌شناس فلسطینی، دربارهٔ هویت فرهنگی چندلایه و میراث متنوع فلسطینیان چنین می‌نویسد: Note: the request asked for Pashto, but the instruction was to translate into Pashto; correcting the output to Pashto below. امروزه فلسطینیان له لحاظه کلتوري او ژبني له مخې عرب دي او ډیره برخه یې مسلمانان دي، خو نه ټول. د فلسطیني مسلمانانو نفوس په عمده توګه له هغو محلي فلسطیني عیسویانو او یهودانو څخه سرچینه اخلي چې د ۷مې میلادي پیړۍ د اسلامي فتح وروسته اسلام ته راګرځیدلي وو، او د اسلام راوړل شوي ډیری ټولنیز، کلتوري، دیني او ژبني دودونه یې له لرغوني فلسطین څخه میراث اخیستي وو، په دې جملو کې د بني‌اسرائیلو، کنعانیانو او فلسطینیانو دودونه هم شامل دي ([Shaban 1971: 25–161; Donner 1981; Nebel and Oppenheim 2000; Rose 2010; Esler 2011]). سربیره پر دې، د دوی د عربي ژبې او د اوګاریتي ژبې ترمنځ ورته والی ښیي چې عربي د ۶۳۸ میلادي کال څخه وروسته، د عرب مسلمانانو له فتح وروسته، فلسطین ته وروسته راغلې ژبه نه وه ([Ra’ad 2010]). همدا رنګه ډیری فلسطینیان عرب عیسویان دي چې په فلسطین کې تاریخي ریښې لري او په هغه ځمکه کې یې اوږد میراث لري چېرې چې مسیح ژوند کاوه. د فلسطیني ټولنپوه سمیح فارسون (۱۹۳۷–۲۰۰۵) د فلسطینیانو د څو اړخیزې کلتوري هویت او متنوع میراث په اړه داسې لیکي:

Today the Palestinians are culturally and linguistically Arab and largely but not exclusively Muslim. The Palestinian Muslim population was mainly descended from local Palestinian Christians and Jews who had converted to Islam after the Islamic conquest in the 7th century and inherited many of the social, cultural, religious and linguistic traditions of ancient Palestine, including those of the Israelites, Canaanites and Philistines (Shaban 1971: 25–161; Donner 1981; Nebel and Oppenheim 2000; Rose 2010; Esler 2011). Furthermore, the similarities between their Arabic language and Ugaritic suggests that Arabic was not a late intruder into Palestine from 638 AD onwards, following the Arab Muslim conquest (Ra’ad 2010). Also many Palestinians are Christian Arabs who have historic roots in Palestine and a long heritage in the land where Christ lived. Commenting on the multi-layered cultural identity and diverse heritage of the Palestinians, Palestinian sociologist Samih Farsoun (1937–2005) writes:

یقیناً دا به ناسم نه وی چې ووایو چې معاصر فلسطینیان د لرغونو فلسطینیانو (او بنی‌اسرائیلو) اولاد دي، نه دومره چې اشکنازي یهودان، چې ډیری یې اروپایي وو چې یهودیت ته اوښتي وو. تاریخي لحاظ سره، د «تبعید او بیرته راستنیدو» د افسانې برعکس، د لرغوني فلسطین ډیری اصلي یهودي اوسیدونکي په هېواد کې پاتې شول او ډیرو نسلونو وروسته یې عیسويت او اسلام قبول کړ. خو نن ورځ، د اشکنازي صهیونیزم او عربي ملي‌پالنې د افسانوي تاریخ‌لیکنو برعکس، ډیر او ډیر لرغون‌پژوهان او توراتي عالمان قانع دي چې د بنی‌اسرائیلو نیکمرغه هېڅکله په مصر کې نه وو او د کنعان د نظامي فتحې توراتي نمونه بالکل افسانوي ده. په ځانګړې توګه، لرغون‌پژوهنې د یوشع کتاب ته زیان رسوي. که د مصر له وتلو او د سینا په دښته کې څلوېښت کلنه سفر ممکن نه و، او د لرغوني فلسطین «د کلاوو ښارونو» نظامي فتحه (د تثنیه ۹:۱ له مخې: «لوی ښارونه چې دېوالونه یې تر آسمانه لوړ دي») د لرغون‌پژوهنې له لارې بالکل رد شوې ده، نو دا بنی‌اسرائیل، فلستیان یا کنعانیان څوک وو؟

Indeed, it would not be unreasonable to argue that the modern Palestinians are more likely to be the descendants of the ancient Philistines (and Israelites) than Ashkenazi Jews, many of whom were European converts to Judaism. Certainly historically, in contrast to the myth of ‘exile and return’, many of the original Jewish inhabitants of ancient Palestine remained in the country but had accepted Christianity and Islam many generations later. Today, however – in contrast to the mythologised Ashkenazi Zionist and Arab nationalist historiographies – more and more archaeologists and biblical scholars are convinced that the ancestors of the Israelites had never been in Egypt and that the biblical paradigm of a military conquest of Cana’an was completely fictional. Indeed, the archaeological evidence undermines, in particular, the Book of Joshua. If the Exodus from Egypt and the forty-year desert journey around Sinai could not have happened and the military conquest of the ‘fortified cities’ ancient Palestine (according to Deuteronomy 9:1: ‘great cities with walls sky-high’) were totally refuted by archaeology, who, then, were these Israelites, Philistines or Canaanites?

د فلسطین ډیجیټل آرشیف شوي شفاهي تاریخونه او د ځایونو نومونو یادونه چې د سلګونو ویجاړ شوو کلیو او ښارونو څخه پاتې دي، په تېرو څو لسیزو کې د مهم میتودولوژي په توګه راڅرګند شوي دي، نه یوازې د نکبت (فلسطیني تراژیدي) او د ورک شوي تاریخي فلسطین د یادونو د بدیل تاریخ د جوړولو لپاره، بلکې د یوې دوامداره دیسي ژوند، ژوندیو فلسطیني دودونو او د یوې دوامدارې انساني ماحولیاتي ساتنې لپاره هم. د اسراییلو د استعمارګرو کورنیو د میراث صنعت سره، چې د ډیرو تشریحاتو او بېلابېلو سیمه ییزو آثارو سره د لیوالتیا لرونکی او د بائبل د برترۍ غوښتونکی لرغون پېژندنه ده، دیسي فلسطیني خلکو د کلیو د تاریخ او شفاهي دودونو د بډایو طبقو ته ډېره پاملرنه کړې ده، ځکه دا د دیسي ژوند او ژوندیو دودونو د دوام یادونه ده (سعید 2004: 49؛ مسالحه 2008: 123–156).

Palestinian digitally archived oral histories and toponymic memories of the hundreds of destroyed villages and towns have emerged in recent decades as a significant methodology not only for the construction of an alternative history of the Palestinian Nakba and memories of the lost historic Palestine but also for an ongoing indigenous life, living Palestinian practices and a sustained human ecology. In contrast with the Israeli settler-colonial heritage- style industry and a supremacist biblical archaeology, with its obsession with myth-narratives and assembling archaeological fragments, indigenous Palestinians have devoted much attention to the enormously rich sedimentations of village history and oral traditions as a reminder of the continuity of native life and living practices (Said 2004: 49; Masalha 2008: 123–156).