د روم، بزنطیه او منځنيو اسلامي فلسطین د اقتصاد او د سیاسي خپلواکۍ د کچې لپاره سکې او د پیسو شواهد د پوهې مهم سرچینې دي. د اموي دورې د اوایلو د جند فلسطین (په اسلام کې د لومړنیو وختونو لښکري/اداري ولایت) په ۷ مه پېړۍ کې د عربي بزنطي سکو شمیزماتیکي شواهد (Goodwin 2004)

Numismatic and monetary evidence are important sources of knowledge on the economy and degree of political autonomy of Roman, Byzantine and medieval Islamic Palestine. Numismatic evidence of Arab Byzantine coinage of the province of Jund Filastin (the military/administrative province of Palestine in early Islam) in the 7th century (Goodwin 2004)

دا کتاب د فلسطین تسلسل، هېواد کې د پرمختللو مختلفو سبکونو او دودونو، او همدارنګه فلسطین دننه د ځانګړو دودونو بڼې ښيي۔

shows the continuities of Palestine, the variety of styles and traditions evolving in the country, as well as some of the distinct traditions evolving within Palestine.

تحت حکومت سلطنت، اقتصادي سوکالي او د یوې سیمې یا ښار اقتصادي او سیمیز خپلواکي د لویو شاخصونو له جملې څخه وه، هغه دا چې دغه سیمه یا ښار خپل پیسې ضرب کولی شو. لکه څنګه چې مخکې وليدل شول، د فلسطین په سیمه کې د دغه پیسو پدیدې لومړی پړاو د پنځم میلادي پیړۍ مخکې د شپږمې پیړۍ په وروستیو کې پیل شو او په فلستیا کې ترسره شو. دا پړاو د فلسطین په سر د اخمنیانو (فارسي) واکمنۍ تر پای پورې په څلورمه پیړۍ کې دوام وکړ. د دې دورې د ډیرې برخې په اوږدو کې، د فلسطین اقتصادي خپلواکې ښارونه، غزه، عسقلان او اشدود، وکولای شول چې خپلې نقرئ سکې ضرب کړي. د نقرئ سکو دا پیسیز پدیده په پراخه کچه د فلستیا سکې یا د فلستیا-عربي سکو په نوم مشهوره شوه.

One of the key indicators of economic prosperity and greater regional and economic autonomy under empire was the ability of a particular region or city to issue its own currency. As we have already seen, the earliest phase of the momentary phenomenon in Palestine began in the late 6th and early 5th century BC and took place in Philistia. This phase continued into the 4th century up to the end of the Achaemenid (Persian) rule over Palestine. Throughout much of this period the economically autonomous Palestinian cities of Gaza, Ascalon and Ashdod were able to issue their own silver coins. The monetary phenomenon of silver coinage became widely known as the coinage of Philistia or Philisto-Arabian coins.

لیکن د میلادي لومړۍ پیړۍ کې د روميي امپراتورۍ د فلسطین ډیرو ښارونو ته دا حق ورکړ چې یوازې د برونز او مسو سکې وچوي. د ارزښتناکو سپینو زرو سکې وهل یوازې د روم څخه بهر یو څو مهم ښارونو پورې محدود وو.

However, in the 1st century AD the Roman Empire granted many cities in Palestine the right to mint only bronze and copper coins. Minting prestigious silver coins was confined to a few important cities outside of Rome.

په فلسطین کې ډیری ښارونو ــ له جملې څخه غزه، قیساریه، یافا (جافا)، عسقلان، عکا (پتولمایس)، طبریا، صفوریه، نابلس (نیاپولیس)، انتیپاتریس، لُد (دیوسپولیس)، عمواس (نیکوپولیس)، ایلیا کاپیتولینا (بیت المقدس) او بیت جبرین (ایلوتروپولیس) ــ برونزي سکې خپرې کړې. انتونینوس پیوس (تیتوس فولویوس ایلیوس هدریانوس انتونینوس اوګوستوس پیوس، ۸۶–۱۶۱ م)

Bronze coins were issued by many Palestinian cities, including Gaza, Caesarea, Joppa (Jaffa), Ascalon, Ptolemais (Akka), Tiberias, Sepphoris, Neapolis (Nablus), Antipatris, Diospolis (Lydda), Nicopolis (Emmaus), Aelia Capitolina (Jerusalem) and Eleutheropolis (Beit Jibrin). Antoninus Pius (Titus Fulvus Aelius Hadrianus Antoninus Augustus Pius, 86–161

انتونینس پیوس (۸۶–۱۶۱ م)، چې انتونینس په نوم هم یادیږي، له ۱۳۸ تر ۱۶۱ م پورې د روم امپراتور و.

AD), also known as Antoninus, was Roman Emperor from 138 to 161 AD.

دده د ګازا، فلسطیا کې په شاهي برونز سکو باندې ښکاري. د فلسطین په څو ښارونو کې د برونز د سکو دا دود د بیزنطي دورې تر پایه دوام وکړ۔

His name appears on imperial bronze coins struck in Gaza, Philistia. This tradition of bronze coinage struck in several Palestinian cities persisted into the Byzantine era.

اسلام په فلسطین کې د رومي/بیزانسي پیسو د ضرب کولو دود سره د اخمنیشي نقرې سکو دود په عملي توګه عملي کړ، سره یې یوځای کړ، او د فلسطین په ښارونو کې د نقرې او سرو زرو دواړو سکو د ضرب کولو هڅوله یې کړه. سربیره پر دې، د دې عربي-بیزانسي دود دوام او په فلسطین کې د اسلام لاندې د اقتصادي ودې او ګټورې سوداګرۍ تسلسل، په اسلامي فلسطین کې د قیمتي فلزاتو پراخه شتون او د سرو زرو سکو ضرب کې ښکاره ده.

Islam in Palestine pragmatically adapted and combined the Roman/ Byzantine monetary tradition of coinage with the Achaemenid silver coinage in Palestine and encouraged the minting of both silver and gold coins in Palestinian cities. Furthermore, the continuation of this Arab-Byzantine tradition and the continuity of economic growth and prosperous trade in Palestine under Islam is evident in the widespread presence of precious metals and minting of gold coinage in Islamic Palestine.

نادر او په طبیعت کې موجود عناصر چې د لوړ اقتصادي ارزښت او پانګونې لرونکي دي، تاریخي لحاظ څخه قیمتي فلزات د ښکلي ځواهرو او د اسعارو په توګه د سکې جوړولو کې مهم وو. ترټولو مشهور قیمتي فلزات د عربو اسلامي سکې وې، او په پیل کې سکې په فلسطین کې د مسو څخه ضرب شوې، او وروسته د سرو زرو او سپینو زرو سکې په څو فلسطیني ښارونو کې په پراخه پیمانه ضرب شوې.

Rare and naturally occurring elements of high economic value and investment, historically precious metals were important in fine jewellery and coinage as currency. The best known precious metals were the Arab Islamic coinage and initially coins were minted in Filastin in copper, and later gold and silver coins were widely minted in several Palestinian cities.

په فلسطین کې ضرب شوو اسلامي سکو کلیدي عناصر — موادونه، الفاظ، ډیزاینونه، نښې او سمبولونه — د اسلام په لومړیو کې د بیزنطي طرز سکو څخه تر هغه پوري چې د خلیفه عبدالملک بن مروان له لخوا د ۶۹۶ میلادي کال شاوخوا د اصلاحاتو وروسته معرفي شوي سکې، او بیا د ۸مې څخه تر ۱۱مې پیړۍ پورې د عباسي، طولوني، اخشیدي او فاطمي دورو سکو ته ډیر پراخ بدلون وموند (شمه ۱۹۶۹، ۱۹۸۰). کله چې اموييانو د مسلمانانو خلافت واخیست او په ۶۶۱ میلادي کال یې دمشق خپل پلازمینه وټاکله، د دوی پراخې اسلامي امپراتورۍ اقتصادي او مالي ثبات د دوی له لومړیتوبونو څخه و. له همدې امله، بیزنطي طرز solidus — چې په اصل کې د روم یو وزني واحد و چې نسبتاً خالص سرو زر یې درلودل — د اموي سرو زرو دینار باندې اغیز وکړ؛ د سرو زرو د سکې عربي نوم د denarius څخه اخیستل شوی، چې د روم یوه سکه ده. د عربي سرو زرو دینار لومړی ځل د اصلاح غوښتونکي خلیفه عبدالملک بن مروان له خوا د ۶۹۶ میلادي کال شاوخوا خپور شو، چې د بیزنطي امپراتور د عکس پر ځای یې خپل عکس کېښود. په وروسته کې خو د خلیفې عکس له اسلامي سکې څخه لرې شو. یوناني ژبه د بیزنطي امپراتورۍ رسمي ژبه وه، او د بیزنطي طرز سکو اغیز لاندې، د عربي سرو زرو دینار صفا (fineness) د قیراط (carat) په واسطه اندازه کیده، چې دا نوم د یوناني κεράτιον څخه اخیستل شوی. قیراط د سرو زرو د وزن د واحد په توګه تر اوسه هم پاتې دی.

The key elements of the Islamic coins struck in Palestine – materials, words, designs, signs and symbols – evolved significantly from the initial Byzantine-style coinage used in early Islam to the post-reform currency introduced by Caliph ‘Abdel Malik ibn Marwan around 696 AD into the coins used during the Abbasid, Tulunid, Ikhshidid and Fatimid periods from the 8th to the 11th centuries (Shamma 1969, 1980). After the Umayyads took over the Muslim Caliphate and made Damascus their capital in 661 AD, the economic and financial stability of their vast Islamic empire was one of their top priorities. Consequently, the Byzantine-style solidus – originally a Roman weight unit of a relatively pure gold – influenced the Umayyad gold dinar; the Arabic name of the gold coin derives from denarius, a Roman coin. The Arab gold dinar was first issued by the reforming Caliph ‘Abdel Malik ibn Marwan around 696 AD, with his own image replacing that of the Byzantine Emperor. However, subsequently the image of the Caliph was removed from the Islamic currency. Greek was the official language of the Byzantine Empire and under the influence of Byzantine-style coinage, the fineness of the gold Arab dinar was measured in qirat (carat) which derives from the Greek κεράτιον. The carat as a gold unit of weight still stands today.

پنجمه اموی حاکم لخوا راوستل شوې دا اسلامي ډول اسعارو اصلاح د اموي واک د پیاوړتیا او داسې یوې معیاري عربي اسلامي اسعارو د ورکولو لپاره ډیزاین شوې وه، چې د هغه وخت نوي سیاسي-کلتوري واقعیت منعکس کړي (Ramadan 2010b). د عربي لیکنې تر ټولو پخوانۍ خطاطي بڼه، یعنی د کوفي خط کارول، د «لا إله إلا الله» سربېره او وروسته د «محمد رسول الله ﷺ» جملې سره، په فلسطین کې ضرب شوي سرو زرو، سپینو زرو او مسو سکې ته د عربي نوم «فلسطین» اضافه کړ.

The Islamic-style currency reform introduced by this fifth Umayyad ruler was designed to reinforce Umayyad power and provide a standardised Arab Islamic coinage that reflected the new politico-cultural reality of the time (Ramadan 2010b). Using the oldest calligraphic form of the Arabic script, the Kufi script, in addition to ‘there is no god but God’ and later ‘Muhammad is the messenger of God’, gold, silver and copper coins struck in Palestine added the Arabic name Filastin.

اقتصادی و مالی خوشحالی فلسطین په ابتدایي اسلام کې او د جند فلسطین ولایت کې په ځایي ډول ضرب شوو سکو مرکزیت، په ځانګړې توګه د اداري مرکز الرملې کې، د اوو سوو پنځوسمې لسیزې په لومړۍ نیمایي کې، د اریحا په ځای کې کشف شوو د اسلامي سکو د دوو ذخیرو له سرچینو څخه ښکاره دی. سکې د مالي واک په اړه دي، او په فلسطین کې ځایي ډول ضرب شوې سکې موږ ته دا احساس راکوي چې اسلام لاندې د فلسطین په ولایت کې د ځایي خپلواکۍ کچه څومره وه. د اریحا د ځای موقعیت او د اموي دورې کې د فلسطین ولایت مرکزیت په نظر کې نیولو سره، دا تعجب نه لري چې د جند فلسطین او جند دمشق ولایتونو د اریحا له ځای څخه کشف شوو سکو په شمیر کې «نږدې مساوي برخه چمتو کړې وه» (Walmsley 2000: 338). دا سکې د بلاد الشام د مختلفو ضرابخانو څخه راغلي، او د دې سکو سلنه په لاندې ډول وه:

The economic and monetary prosperity of Palestine in early Islam and the centrality of the coins minted locally in the province of Jund Filastin, especially in the administrative capital al-Ramla, in the first half of the 8th century is evident from the origins of the two hoards of post-reform Islamic coins excavated at Jericho. Currency is about monetary power and the currency minted locally in Palestine gives us a sense of the extent of the local autonomy exercised in the province of Palestine under Islam. Not surprisingly, in view of the location of Jericho and the centrality of the province of Palestine in the Umayyad period, the provinces of Jund Filastin and Jund Dimashq ‘provided an almost equal number of coins’ excavated from the Jericho site (Walmsley 2000: 338). Originating from a range of mints in Bilad al-Sham, the percentage of these coins were as follows:

• ۳۲ فیصد د جند فلسطین په ولایت کې ضرب شوي؛ • ۳۵ فیصد د جند دمشق له ولایت څخه؛ • ۲۰ فیصد په جند حمص کې ضرب شوي؛ • ۶ فیصد د جند الاردن څخه؛ • ۵ فیصد د الجزیره څخه؛ • ۱ فیصد د جند قنسرین څخه؛ • ۱ فیصد له مصر څخه ([Walmsley 2000: 336‒337]).

• 32 per cent minted in the province of Jund Filastin; • 35 per cent from the province of Jund Dimashq; • 20 per cent minted in Jund Hims; • 6 per cent from Jund al-Urdun; • 5 per cent from al-Jazirah; • 1 per cent from Jund Qinnasrin; • 1 per cent from Egypt (Walmsley 2000: 336‒337).

دا سکې لاندې ضرابخانو څخه وې:

These coins were from the following mints:

• شل ویشت جند فلسطین (ویشت وې له مرکز الرملې ضرب خانې څخه؛ درې له لد؛ یو له ایلیا [بیت المقدس])؛ • نهه ویشت جند دمشق (ټول له مرکز دمشق ضرب خانې څخه)؛ • پنځه جند الاردن (څلور له طبریه؛ یو له الاردن)؛ • اوه لس جند حمص (ټول له حمص ضرب خانې څخه)

• twenty-seven Jund Filastin (twenty-three from the mint of the capital al-Ramla; three Lydda; one Iliya [Jerusalem]); • twenty-nine Jund Dimashq (all from the mint of the capital Dimashq); • five Jund al-Urdin (four Tiberias; one al-Urdun); • seventeen Jund Hims (all from Hims mint)

• د قنسرین لښکر یو (د حلب ضرابخانه)؛ • د الجزیره څلور (د الرها ضرابخانه)؛ • د مصر یو (د اسکندریه ضرابخانه) (Walmsley 2000: 338).

• one Jund Qinnasrin (Aleppo mint); • four al-Jazirah (al-Ruha mint); • one Egypt (Alexandria mint) (Walmsley 2000: 338).

اسلام کے تحت، خاص طور پر آٹھویں صدی عیسوی کے آغاز سے، فلسطین نے اپنی مخصوص عرب اسلامی روایات بھی تشکیل دینا شروع کیں، جو اوزان، پیمانوں اور سکّہ سازی سے متعلق تھیں۔ اہم بات یہ ہے کہ کئی فلسطینی شہروں میں ''فلسطین میں ڈھالا گیا'' کے سکّہ ساز فارمولے کے ساتھ سکّے تیار کیے گئے (Gil, M. 1997: 257)⁹ اور یہ مقامی، علاقائی اور بین الاقوامی سطح پر گردش میں رہے۔ رومی سکّوں پر اس ملک کو Palaestina کے سرکاری نام سے موسوم کیے جانے کا قدیم ترین عددی شواہد وسپاسیان (69 تا 79 عیسوی) کے دور سے ملتے ہیں، اور بعد ازاں ''Syria Palaestina'' نام کے شواہد مارکس اوریلیس کے دور سے ملتے ہیں، جو 161 تا 180 عیسوی رومی شہنشاہ تھا۔ پہلی صدی عیسوی میں رومی سلطنت نے فلسطین کے کئی شہروں کو تانبے کے سکّے ڈھالنے کا حق بھی دیا۔

Under Islam, especially from the early 8th century onwards, Palestine also began to develop its own distinct Arab Islamic traditions of weights, measures and coinage; crucially coins were produced in several Palestinian cities with the mint formula ‘struck in Filastin’ (Gil, M. 1997: 257)9 and circulated locally, regionally and internationally. The earliest numismatic evidence for the official designation of the country as Palaestina on Roman coins comes from the period of Vespasian (69 to 79 AD) and subsequently for the name ‘Syria Palaestina’ from the period of Marcus Aurelius, who was Roman Emperor from 161 to 180 AD. In the 1st century AD the Roman Empire also granted many Palestinian cities the right to mint bronze coins.

سر جارج فرانسس هیل، د برتانیا میوزیم رئیس او ارشد کتابتون مشر (۱۹۳۱–۱۹۳۶)، د فلسطین د سکو برتانوی میوزیم کتلاګ جوړ کړ چې شپاړس فلسطیني ښارونه ښیي چې خپل سکې ضرب کوي ([Hill 1914]).

Sir George Francis Hill, the Director and Principal Librarian of the British Museum (1931–1936), produced the British Museum Catalogue of Palestine coins showing sixteen Palestinian cities minting their own coins (Hill 1914).

دا اقتصادي خپلواکۍ او د فلسطین د ښارونو د سکو دود د دریمې میلادي پېړۍ کې پای ته ورسید، کله چې (لویدیځ) روم امپراتورۍ ټوټې ټوټې شوه، خو د منځنیو پېړیو کې د مسلمانانو په واک کې فلسطین کې بیا ژوندی او پراخ شو، او په دې کې د ایلیا (بیت المقدس، القدس، یروشلم)، الرملې، طبریې، عسقلان او نورو فلسطیني ښارونو کې د سپینو زرو او سرو زرو سکې هم شاملې شوې. د روميانو او بیزنطیانو په واک کې د فلسطیني ښارونو دا خپلواکه د برنز سکې، او د اسلام په واک کې سپین زر او سرو زر، دې ته اشاره کوي چې فلسطین کې د امپراتوري کلکې کنټرول څخه لرې، سیمه ییزه فلسطیني خپلواکۍ او ځانګړي ځایي دودونه پراخ شوي وو.

This tradition of economic autonomy and Palestine city-coins came to an end in the 3rd century AD when the (western) Roman Empire disintegrated, but it was renewed and expanded in Muslim-ruled Palestine in the Middle Ages to include the minting of coins in silver and gold in the Palestine cities of Ilya10 (Bayt al-Maqdis, al-Quds, Jerusalem), al-Ramla, Tabariyyah (Tiberias), ‘Asqalan and others. This autonomous bronze coinage of Palestine cities under the Romans and Byzantines and silver and gold under Islam suggests the development of a considerable degree of regional Palestinian autonomy and of distinct local traditions, away from rigid imperial control:

د سکو موندنې ښیې چې په فلسطین کې لاندې ځایونو کې د سکو په جوړولو کې شدید فعالیت شوی و: بیت المقدس، بیت جبرین [Beit Jibrin]، رملہ، عسقلان، عمان، غزہ، لد [Lydda]، یبنه [Yubna]، طبریہ، بیسان [Beisan]، صفوریہ [Saffuriyah] او صور. دا ضرابخانې ځینې د بیزانسي دورې څخه مخکې شتون درلود، او داسې ښکاري چې د عبدالملک څخه وروسته د دمشق د خلفاوو په وخت کې بیا کارول شوې. په سکو باندې لیکنې الیاء فلسطین [القدس فلسطین]، عسقلان فلسطین، او ورته نورې وې. د بیسان (بیسان) له ضرابخانې څخه داسې سکې وموندل شوې چې په یونانی لیکنو سره وې، خو په تدریج سره د عربي لخوا ځای پرځای شوې ښکاري. د بیسان له هغو سکو څخه ځینې داسې وې چې په یونانۍ لیکنه 'Skythopolis' سره یو ځای د عربي 'بیسان' یا 'بیسان' سره وې (Gil, M. 1997: 110).

The finds of coins indicate that there was an intensive production of coins in Palestine in the following places: Jerusalem, Bet Guvrin [Beit Jibrin], Ramla, Ascalon, ‘Amman, Gaza, Lod [Lydda], Yavne [Yubna], Tiberias, Bet Shean [Beisan], Sipphoris [Saffuriyah] and Tyre. Some of these mints were already in existence during the Byzantine era, and it appears that they were again in use during the days of the Damascene Caliphs after ‘Abdel Malik. The inscriptions on the coins were Ilyā Filastin [al‑Quds Filastin], ‘Asqalān Filastin, and the like. From the mint of Bet Shean (Beisan), coins were found with Greek inscriptions, but appear to have been gradually replaced by Arabic. Among those coins from Bet Shean there were some with the Greek inscription ‘Skythopolis’ together with the Arabic, ‘Baysān’ or ‘Baysan’ (Gil, M. 1997: 110).

د اسلامي فلسطین تاریخ اکثراً د خلافت د عمومي تسلسل له مخې لوستل کیږي، پرته له دې چې د سیمه ییزو پرمختګونو او د سیمې د شرایطو ته پام وشي۔ د اسلام په لاندې فلسطین د اقتصادي او تجارتي خپلواکۍ مهم اندازه ترلاسه کړه۔ دا سیمه خپل سکې جوړې کړې او د وزنونو او پیمانو خپل ځانګړي تجارتي دودونه یې رامنځته کړل۔ د دې سکو په ډیرو فلسطیني ښارونو کې د «في فلسطين» په عبارت سره ضرب کیدې، لکه څنګه چې نن ورځ په توکو باندې د هغې هېواد نوم لیکل کیږي چېرته چې دا توکي تولید شوي وي۔

The history of Islamic Palestine is often read through overall Caliphate chronologies with little consideration for local developments and regional conditions. Under Islam Filastin developed a substantial measure of economic and commercial autonomy. It produced its own coinage and developed its own distinct commercial traditions of weights and measures. Its coins were minted in several Palestinian cities with the inscription ‘in Palestine’, in the same way as the country of manufacture or production is stated on goods today.

المقدسی نے اپنی کتاب کا ایک پورا حصہ اپنے وطن کے ان مخصوص رسوم و رواج، پیمانوں اور سکوں کے لیے وقف کیا ہے (گل، ایم۔ 1997: 257)۔ فلسطین میں اسلامی سکوں (سونے کا دینار اور چاندی کا درہم) کی ڈھلائی اموی دور میں شروع ہوئی۔ عباسیوں نے ابتدا میں اسے روک دیا، لیکن طولونیوں کے دور میں الرملہ میں اسے دوبارہ شروع کیا گیا۔ طولونی وہ پہلی آزاد مسلم سلطنت تھی جس نے 868 سے 905 عیسوی تک مصر، فلسطین اور شام کے بڑے حصے پر حکومت کی۔ تین دہائیوں بعد اخشیدی خاندان نے 935 سے 969 عیسوی تک مصر اور فلسطین پر حکومت کی:

Al-Maqdisi devotes an entire section of his work to these distinct traditions, measures and coins of his native country (Gil, M. 1997: 257). The minting of Islamic coins (dinar in gold and dirham in silver) in Filastin began under the Umayyads. It was initially halted by the Abbasids but was restarted in al-Ramla under the Tulunids, which was the first independent Muslim dynasty to rule Egypt, Palestine and much of Syria from 868 until 905 AD. Three decades later the Ikhshidid dynasty ruled Egypt and Palestine from 935 to 969 AD:

په نهم پېړۍ کې د فلسطين سکې په دې لیکنې سره ښکاره شوې: بفلسطين [‘ بفلسطين ’، ‘په فلسطين کې’]. دې کې لومړۍ سکې د خمارویه او د هغه د زوی هارون په وخت کې، له ۸۹۰ میلادي کال څخه تولید شوې.

[in the 9th century Palestinian] coins began to appear with the inscription bi-filastin [‘ بفلسطين ’, ‘in-Palestine’]. The first of these were produced in the days of Khumarawayh and his son, Harun, from 890

تر ۹۰۴ پورې، او دا د ۳ غیر معمولي وزن لرونکي سرې دینارونه وو.2

until 904, and these were gold dinars with the unusual weight of 3.2

د ګرامونو په اړه. دا کړنې هغه دوره ته دوام ورکړ کله چې عباسیانو مصر او فلسطین بیا فتح کړل ... اخشیدیانو لکه پخوا په رملې کې سکې ضرب کولې، مګر د طولونیانو په دوره کې د فلسطین د سکو ټیټ کیفیت برعکس، محمد بن طغج اخشید د لوړ کیفیت دیناران د ضرب کولو امر وکړ ...

grams. These practices continued during the period when the Abbasids reconquered Egypt and Palestine ... The Ikhshidids continued to mint coins in Ramla, as previously, but unlike the inferior quality of the Palestinian coins produced under the Tulunids, Muhammad ibn Tughj, the Ikhshid, ordered the minting of dinars of a finer quality ...

د رملې ضرابخانه د فاطمیانو په دوره کې هم کار کولو ته دوام ورکړ ... د طبریې ضرابخانه هم فعاله وه ... د صلیبیانو لخوا د فلسطین د ډیری برخې فتحې وروسته، د عسقلان [‘Asqalan] ضرابخانه بیا فعاله شوه. (Gil, M. 1997: 258; see also Album 1998)11

The mint in Ramla continued working during Fatimid times as well ... The mint in Tiberias was also active ... After the conquest of most of Palestine by the Crusaders, the mint in Ascalon [‘Asqalan] was activated. (Gil, M. 1997: 258; see also Album 1998)11