د فلسطین او مصر ترمنځ نړیوال سوداگري د چالکولیتیک دوره (۴۰۰۰ تر ۳۲۰۰ ق م) پورې اړه لري، چې په دې دوره کې فلسطین مصر ته مس صادرولو. همدارنګه، د همدې دورې فلسطیني («کنعاني») لوښي ډیر مقدار په مصر کې وموندل شول؛ دا لوښي په فلسطین کې جوړ شوي او احتمال لري چې د شرابو او زیتونو د غورنې د ظرف په توګه مصر ته لېږل شوي وي (Grainger 2016: 27).

The international trade between Palestine and Egypt dates back to the Chalcolithic period (4000‒3200 BC), during which Palestine exported copper to Egypt. Also, a large amount of Palestinian (‘Canaanite’) pottery from this period was discovered in Egypt – pots manufactured in Palestine and transported to Egypt presumably as containers of wine and olive oil (Grainger 2016: 27).

مګر د فلسطین نوم لومړی ځل د ډیر وخت وروسته مصري سرچینو کې راځي، د لیټ برانز ایج څخه، کله چې مصر د فلستیانو د کنټرول لپاره مبارزه کوله، د رعمسس دوهم او رعمسس درېیم او د مرنپتاح په واکمنۍ کې (۱۲۷۶ - ۱۱۷۸ میلادي پخوا).

However, the name Palestine first occurs in Egyptian sources from the Late Bronze Age in relation to the Egyptian struggle to control the Philistines during the reigns of Ramesses II and III and of Merneptah (1276‒1178

په حدود ۱۲۰۰ق.م کې. په حقیقت کې، د فلسطین نوم اصلي طور د ۳۲۰۰ کلن ثبت شوي نوم «پلست» څخه اخیستل شوی دی، چې د سویلي لیوانت د خلکو لپاره کارول کیده، د «لیبیایانو» متحدین، چې د مصري کتیبو کې یادیږي، په شمول د مرنپتاح سټیل، چې د لیبیا پر وړاندې د مصر بریا لمانځي. د لیبیایانو دې متحدینو کې د پلستو تر څنګ ډیری نور خلک هم شامل وو، چې ځینې نومونه یې د پیژندلو وړ دي. دا نومونه عبارت دي له: شردانا (ساردینیا)، اکویش، ترش، تجکر، لوکا، ختا (حټي = هټي)، امور (امورو)، شاسو (په سیناء کې بدوان)، پدې کې ښایي د مرنپتاح سټیل اشر یا اسرائیل هم شامل وي.

BC). In fact, the name Palestine originally derives from the 3200-year-old documented name Peleset, used to refer to the people in southern Levant, allies of the ‘Libyans’,3 who are mentioned in Egyptian inscriptions, including the Merneptah Stele, which celebrates the Egyptian victory over Libya. These allies of the Libyans include a number of peoples besides the Peleset, some of whose names are identifiable. These names include the Shardana (Sardinia), the Ekwesh, the Teresh, the Tjekker, the Lukka, the Kheta (Hatti = Hittite), the Amor (Amurru), the Shasw (Bedouin in the Sinai), including possibly the Asher or Israel of the Merneptah Stele.

د فلسطینیانو د نورو خلکو سره د یوځای کیدو وروسته، د پیلست نوم د ځای د نوم په توګه د جاهي نوم ځای ونیو او د ټول سیمې لپاره غالب نوم شو.

Following the integration of the Philistines with other population, the name Peleset succeeded the name Djahi as the dominant toponym for the region as a whole.

از دورهٔ اواخر عصر برنز به بعد، باید تأکید کرد که نام‌هایی که برای منطقهٔ جنوب لیوانت به کار می‌رفتند، مانند جاهی، رتنو و کنعان، همگی جای خود را به فلسطین دادند؛ نامی که بیشتر در کتیبه‌های آشوری قرن هشتم و هفتم میلادی رایج بود. با استفاده از تعبیر «جزء به جای کل»، فلسطین به منطقهٔ وسیع‌تر جنوب لیوانت اطلاق شد: پلاشتو، پیلیستی (یا فلستین)، به معنای لفظی «سرزمین پلست» (یونانی: Γη των Φυλιστιειμ). این مفهوم گسترده‌تر، نه تنها شهرهای مشهور فلستین یعنی غزه، عقرون، جت،⁴ اشدود، عسقلان و تمنه را در بر می‌گرفت،5

From the Late Bronze Age onwards, it should be stressed, the names used for the region of the southern Levant, such as Djahi, Retenu and Cana’an, all gave way to Palestine, the name most commonly used in 8th and 7th century Assyrian inscriptions. Using a ‘part for the whole’ designation, Palestine came to refer to the greater region (Palashtu, Piliste (or Philistia), literally the ‘land of the Peleset’ (Greek: Γη των Φυλιστιειμ), of the southern Levant. This wider conception included not only the wellknown cities of Philistia: Gaza, Ekron, Gath,4 Ashdod, Ascalon, Timnah5

او تنتور، مگر دا د ملک د داخلی سیمو لپاره هم کارول کیده، او بیا په تدریج سره د لبنان څخه تر مصر پورې ټول سیمې لپاره یو پراخ نوم شو.

and Tantur, but served also for the interior of the country and gradually as a wider designation for the whole area from Lebanon to Egypt.

دلچسپ بات یہ ہے کہ فلستیہ کے تقریباً تمام شہروں کے نام، یعنی غزہ (غزّہ)، عسقلان (عسقلان)، اشدود (اسدود)، طنطورہ (طنطورہ)، جت (جت)، عقر (عقر)، جدید دور تک باقی رہے اور جدید فلسطینی عربی ناموں میں محفوظ ہیں، اور ان میں سے زیادہ تر کو 1948ء میں اسرائیل نے ویران کر دیا تھا۔

Interestingly also, almost all the toponyms of the cities of Philistia: Gaza (Ghazzah), Askelon (‘Asqalan), Ashdod (Isdud6), Tantur (Tantura), Gath (Jat), Ekron (‘Aqir) survived into the modern era and were preserved in the modern Palestinian Arabic names and were mostly depopulated by Israel in 1948.