فلسطیني ملي تحریک له ۱۹۱۸ مخکې راهیسې ډیر تر ډیره د تحت الانتداب فلسطین د حدودو پر اړه تمرکز کړی دی. په دې حال کې چې د عربي ختیځ کې د ۱۹ مې پیړۍ په وروستیو کې د عصري ملي تحریک راڅرګندیدل نوي نظریات او یو شمیر افسانې زیږولې، له هغو جملې څخه د سوریې قومي هویت او د «سوریې الجنوبیه»، یا «جنوبي سوریه» نظریه، چې د ځانګړي عصري فلسطیني هویت د بیانولو لپاره کارول کیده او د عثماني دورې په وروستیو کې یې ښکاره کېدل پیل کړل. خو، که څه هم د سوریې نوم د فلسطین نوم په څیر لرغونی دی او عصري «سوریه» اصطلاح باید په اوتومات ډول د دودیز اسلامي اصطلاح «الشام» سره یو ځای نه شي، داسې هیڅ شواهد نشته چې د ۱۹ مې پیړۍ له وروستیو مخکې به فلسطینیانو کې سوریایي قومي هویت یا د «سوریې الجنوبیه» جلا هویت شتون درلودلی یا کارول شوی وي.

Palestinian nationalism since 1918 has focused largely on the boundaries of Mandatory Palestine. However, the emergence of modern nationalism in the Arab East in the late 19th century spawned the creation of new ideas and several myths including that of Syrian Qawmi identity and the idea of ‘Suriyya al-Janubiyyah’, or ‘Southern Syria’, as a way of describing a particular modern Palestinian identity which began to emerge in the late Ottoman period. However, although the name Syria is as ancient as the name Palestine and the modern term Syria should not be conflated automatically with the traditional Islamic term of al-Sham, there is no evidence that a Syrian Qawmi identity or a distinct Suriyya al-Janubiyyah identity had existed or been used by Palestinians before the late 19th century.

په ورته وخت کې د عربي نړۍ کې د عصري ملي تګلارې راپورته کېدو په حقیقت کې د ختيځ عربو ترمنځ د دوو سطحو وطني/قومي ملي تګلارې رامنځته کېدو لامل شوی دی، چې دوې جلا او یو بل ته مرسته کوونکې اصطلاحات لري:

At the same time the rise of modern nationalism in the Arab world has, in fact, resulted the creation of a two-tier Watani/Qawmi nationalism in the Arab East with two distinct and mutually complementary terms:

د وطنیت او قومیت دواړه اصطلاحات، لومړی هغه د هیواد پر بنسټ ځمکنی ملي وطن پالنه (د بیلګې په توګه فلسطین) ته اشاره کوي، او دوهم هغه پراخه عربي یووالي او یووالي پلانونو ته، چې د عربو ترمنځ پراخه همبستګي او یووالی غواړي. دا پراخه کړۍ د فلسطین لپاره مستقیمې پایلې درلودې، او د عثماني دورې وروسته، فلسطیني ملي‌پالونکو د سیکولر ملي‌ګرایۍ دوه‌اړخیز ډول ترویج کولو هڅه وکړه، چې د فلسطین پر بنسټ محلي وطنپالنه (ولسي وطنی ملي‌ګرایي) د عربي قومي همبستګۍ (قومیت عربیه) سره یوځای کوي. ځینو فلسطیني روڼ اندو د لومړۍ نړیوالې جګړې وروسته د لنډ مهال لپاره د سوریې قومي ملي‌ګرایۍ سره هم تجربې وکړې، خو دا سیاسي ایدیالوژي نن ورځ په پراخه کچه له منځه تللې ده.

wataniyyah and qawmiyyah, the former referring to country-based territorial nationalism (for instance, Palestine) and the latter to the wider pan-Arab solidarity and unity schemes. This wider context had direct implications for Palestine, and in the post-Ottoman period Palestinian nationalists sought to promote a dyadic form of secular nationalism which combined a Palestine-based wataniyyah (local patriotic nationalism) with qawmiyyah ʿarabiyyah, a form of pan-Arab solidarity. Some Palestinian intellectuals also experimented for a short period after the First World War with Syrian Qawmi nationalism, but this political ideology is today largely extinct.

د فلسطین یوه لنډ عمره ورځپاڼه سوریا الجنوبیہ د دې یوه ښه بیلگه وه. سربیره پر دې، نوي اصطلاحات، لکه سوریا الجنوبیہ، اکثره څو عوامل منعکس کوي، او د سوریا الجنوبیہ (ټول سوریا) ورځپاڼې نوم جوړول د دې یوه کلاسیک بیلگه ده.

The short-lived Palestinian newspaper Suriyya al-Janubiyyah was a case in point. Further the invention of new terms, such as Suriyya al-Janubiyyah, often reflect multiple factors and the creation of the name of the newspaper Suriyya al-Janubiyyas (‘Southern Syria’) is a classic case in point.

د سوریې جنوبي برخه اصطلاح د څلورو سیاسي او کلتوري جریانونو سره یوځای کیدو څرګندونه کوله: (الف) د عصري فلسطیني هویت عربي کلتوري او ژبني اړخونه، چې تل پیاوړي وو؛ (ب) د ۱۹ میلادي پیړۍ په وروستیو کې د سوریې د ملي‌ګرایۍ د ایډیالوژۍ جوړښت او خپرول؛ (ج) د عصري فلسطیني ملي مبارزې ضد استعماري ماهیت، مبارزه چې د ګاونډیو عربي خلکو سره یوځای وه؛ او (د) هغه ځانګړي شرایط چې د ۱۹۱۹‒۱۹۲۰ کې په دمشق کې د امیر فیصل په مشرۍ د پان‌عربي ملي‌ګرا رژیم په ګړندۍ توګه جوړیدو ترڅنګ وو. د سوریې جنوبي برخې اصطلاح او د فیصل اداره دواړه لنډمهاله وې.

The term Suriyya al-Janubiyyah reflected the convergence of four political and cultural currents: (a) the Arab cultural and linguistic dimensions of modern Palestinian identity which were always strong; (b) the invention and propagation of a late 19th century Syrian nationalist ideology; (c) the anti-colonial nature of the modern Palestinian national struggle, a struggle shared with neighbouring Arab peoples; and (d) the particular circumstances surrounding the hurried formation of the pan-Arab nationalist regime in Damascus in 1919‒1920 headed by Emir Faisal. Both the term Suriyyah al-Janubiyyah and Faisal’s administration in Damascus were short-lived.

سوریایی ملی‌پرستی — جس طرح فلسطینی ملی‌پرستی اور عرب ملی‌پرستی — ایک جدید نظریہ ہے، اور سوریا کو ایک "قومی، علاقائی بنیاد پر قائم تصور" کے طور پر انیسویں صدی کے آخر میں عرب مصنفین نے وضع کیا، جن میں بطرس البستانی (1819–1883) نمایاں ہیں۔ البستانی لبنانی مارونی تھے جو پروٹестنٹ مذہب اختیار کر چکے تھے، اور اپنے دور کی عرب ثقافتی بیداری کی ایک اہم شخصیت تھے۔ انہیں سوریا کی "قومی" (قومی‌ پرستانہ) قومیت کا فکری بانی سمجھا جاتا ہے (Sheehi 2011)۔ "سوریا الجنوبیہ" کا لیبل ایک مختصر مدت کا، سیاسی مقصد سے گھڑا گیا تصور تھا، جو بیسویں صدی کے آغاز میں اس دور کے سوریائی قومی (قومی‌ پرستانہ) نظریے کے ظہور کے ضمنی نتیجے کے طور پر تیار کیا گیا۔ البستانی اور انیسویں صدی کے آخر میں عربی نشاۃِ ثانیہ کی بعض عرب شخصیات نے "بڑے سوریا" کے تصور کی تبلیغ کی، جس کا ایک حصہ 1860 کی اُس خونریز دروز–مارونی خانہ جنگی کے ردِعمل میں تھا جو جبلِ لبنان میں شروع ہوئی اور دمشق اور دیگر سوریائی و لبنانی شہروں تک پھیل گئی، جس کے تباہ کن نتائج برآمد ہوئے۔

Syrian nationalism – like Palestinian nationalism and Arab nationalism – is a modern ideology and Syria as a ‘national, territorially based idea’ was invented in the late 19th century by Arab writers such as Butrus al-Bustani (1819–1883), a Lebanese Maronite convert to Protestantism and a key figure in the Arab cultural awakening of his age, who is considered the intellectual founder of Syrian Qawmi nationhood (Sheehi 2011). The label Suriyya al-Janubiyyah was a short-lived politically-driven construct manufactured in the early 20th century as a by-product of the emergence of the Syrian nationalist (Qawmi) ideology of the period. Al-Bustani and some Arab figures in the Arab Renaissance of the late 19th century propagated the idea of ‘greater Syria’, partly in response to the bloody 1860 Druze‒Maronite Civil War of Mount Lebanon which spread to Damascus and other Syrian and Lebanese cities with devastating consequences.

فلسطینی عربی ورځپاڼه سوریه الجنوبیه، چې په ۱۹۱۹ کال د سپتمبر په میاشت کې په بیت المقدس کې تاسیس شوه، د لومړۍ نړیوالې جګړې وروسته د فلسطین د نظریې د کمزورتوب شاهدي نه کوي، بلکې برعکس د هغو پیاوړو او نږدې اړیکو ښکاره کوي چې د اسلام له مخې په پیړیو پیړیو کې د فلسطین او الشام ترمنځ موجودې وې. په ځانګړې توګه دا پېښه د ۱۹۱۹ تر ۱۹۲۰ پورې د دمشق د امیر فیصل د لنډ مهاله واکمنۍ سیاسي فعالیتونو په چوکاټ کې باید وڅیړل شي. دا ورځپاڼه یوازې څو میاشتې فعاله وه، تر دې چې انګریزانو په اپریل ۱۹۲۰ کې پای ته ورسوله، څو ورځې وروسته له هغه چې د فرانسې پوځ د فیصل واکمني له منځه یووړه. دا ورځپاڼه د ۱۹۱۹ کال کې په دمشق کې تاسیس شوي النادي العربي (عربي کلب) ارګان وه، او د امیر فیصل د مشرۍ لاندې د فلسطین او سوریې د یووالي ملاتړ یې کاوه. خپرونه د محمد حسن البديري، یو فلسطیني وکیل له خوا خپریده، او د عارف العارف له خوا مدیریت کیده، چې ځینې لیکنې یې له جملې حاج امین الحسیني په ګډون نورو کسانو هم کولې. که څه هم د سوریه الجنوبیه اصطلاح د عربي او ټولنیز شعور او خبرو اترو څخه تقریباً ورکه شوې ده، خو په ځینو مواقعو کې د پان عربیزم ملاتړ کوونکي روښانفکران دا اصطلاح بیرته راژوندۍ کوي، ترڅو د فلسطیني ولس د شتون انکار وکړي.29

The Palestinian Arab newspaper Suriyya al-Janubiyyah, founded in Jerusalem in September 1919, does not testify to the weakness of the idea of Palestine after the First World War but rather points to the strength and close relations that had existed under Islam for centuries between Palestine and al-Sham. More specifically, this episode should be seen within the context of the political activities of the short-lived regime of Emir Faisal in Damascus in 1919‒1920. The newspaper only operated for a few months until its final closure by the British in April 1920, shortly before Faisal’s regime was removed by the French military. The newspaper was an organ of the al-Nadi al-ʿArabi (the Arab Club), founded in Damascus in 1919, and supported Palestinian‒Syrian unity under Emir Faisal’s leadership in Damascus. It was published by a Palestinian lawyer, Muhammad Hasan al-Budayri, and edited by ‘Arif al-‘Arif with contributions from, inter alia, Haj Amin al-Husayni. Although the term Suriyyah al-Janubiyyah has almost vanished from Arab and collective consciousness or discourse, it is occasionally resurrected by pan-Arab intellectuals as a way of denying the existence of the Palestinian people.29

د سوریې جنوبي (Suriyya al-Janubiyyah) اصطلاح همدا لنډ پیښه کې او د هغې وروسته خپره شوه، مګر دا اصطلاح په ډیره کچه د فیصل د لنډ مهاله عربي ادارې په ډمشق کې د جوړښت او په ورته وخت کې د فلسطیني‌–سوریایي ګډ دولت د پوښتنې په اړه د بحث له شرایطو څخه راوتلې وه. په هرصورت، دې پیښې د "سوریې جنوب" په اړه یوه کچه ادبیات هم زیږولي، او د تاریخ پوهانو ترمنځ ډیره ګډوډي رامینځ ته کړې، په ځانګړې توګه هغو کسانو کې چې د دې نوې اصطلاح شاوخوا شرایط او اړخونه په سمه توګه نه دي پوهیدلي. ځینې تاریخ پوهانو بیا د نوې نښې، سوریې جنوبي، او د پخوانۍ اصطلاح الشام ترمنځ توپیر نه کاوه، چې د لیوانت پراخ اسلامي تاریخ سره تړاو لري، او په دې توګه ګډوډي نوره هم زیاته شوه. نور تاریخ پوهان بیا الشام په اتوماتیک ډول "لویه سوریه" ته ژباړي، او په دې توګه د سوریې جنوبي د اصطلاح د سرچینې په اړه نور هم لږ پوهه رامنځته شوه.

The term Suriyya al-Janubiyyah itself was propagated during and in the aftermath of this brief episode, but it was largely the outcome of the circumstances surrounding the formation of the short‑lived pan‑Arab administration of Faisal in Damascus and the concurrent debate about joint Palestinian‒Syrian statehood. However, this episode also spawned a certain amount of literature on ‘Southern Syria’ and a great deal of confusion among historians, especially those who failed to understand the context and contingencies surrounding this new term. Some historians added more confusion by beginning to conflate a new label, Suriyya al-Janubiyyah, with al-Sham, an old term associated with the Islamic history of the wider Levant. Other historians also began to translate al-Sham automatically into ‘greater Syria’, thus adding more confusion and little understanding as to the origin of the term Suriyya al-Janubiyyah.

اما برخلاف الشام، سوريا الجنوبية نه په تاریخ فلسطین کې ریښه درلودله او نه هم د لومړۍ نړیوالې جګړې دمخه د فلسطینیانو ترمنځ موندل کیده. همدارنګه، او دا خورا مهمه ده، د سوريا الجنوبية په نوم د مختلفو میاشتو لپاره په بیت المقدس کې د یوه ورځپاڼې تاسیس په خپله دا ثابتول نه کیږي چې «سوريا الجنوبية» اصطلاح د هغه وخت ټول روحیه څرګندوله یا په ۱۹۱۹ کال کې «د فلسطیني ملي هویت» نشتوالی بسكاره کوي. برعکس، د ۱۹۲۰ مو لسیزې څخه وروسته، په فلسطیني ملي‌ګرۍ کې هم حاج امین الحسیني او هم عارف العارف خورا بااغیزې شخصیتونه شول، او د فیصل د ۱۹۲۰ کال په سقوط وروسته له دوی هیڅ یو هم د سوريا الجنوبية اصطلاح نه ده کارولې.

Yet, in contrast to al-Sham, Suriyya al-Janubiyyah was neither rooted in the history of Palestine nor found among Palestinians before the First World War. Also, crucially, the setting up of a newspaper under the name Suriyya al-Janubiyyah for several months in Jerusalem is not in itself evidence that the term ‘Southern Syria’ encapsulated the whole spirit of the age or the lack of a ‘Palestinian national identity’ in 1919. On the contrary, from the 1920s onwards both Haj Amin al-Husayni and ‘Arif al-‘Arif emerged as highly influential figures in Palestinian nationalism and the term Suriyya al-Janubiyyah was not used by either of them after Faisal’s fall in 1920.

پان سوریانیزم یو نسبتاً لنډمهاله فکري پدیده وه.

Pan-Syrianism was a relatively short-lived ideological phenomenon.

په دې سربیره، د خپل لنډ عمر په جریان کې، ورځپاڼه «سوریا الجنوبیه» د فلسطیني، سوریایي او عربي یووالي پلانونو ملاتړ وکړ، د فلسطیني ملي‌ګرایۍ سره ځانګړې ژمنتیا او د صهیونیستي استوطن‌کولونیالیزم سره پیاوړې مخالفت لرلو.

Moreover, during its brief existence, the newspaper Suriyya al-Janubiyyah advocated Palestinian‒Syrian‒Arab unity schemes with a strong commitment to Palestinian nationalism and strong opposition to Zionist settlercolonisation.

په هغه وخت کې دغه سیاسي موقفونه داسې ګڼل کېدل چې یو بل ته مرسته کوي، نه دا چې یو بل ته ضد وي. په دې حال کې، په ۱۹۲۰ میلادي کال کې د فرانسویانو له لورې د دمشق د فیصل حکومت له مینځه وړل کېدو سره، د سوریۀ الجنوبیه نظریه په ټپه ودریده، او په ۱۹۳۰ کلونو کې د فلسطین سیاسي ګوندونه ډیر وخت د فلسطیني ملي ګرۍ سره په کلکه ملګرتیا کې د بین العربي – نه د بین السوري – یووالي پلانونو سره یوځای کېدل.

At the time these political positions were perceived to be complementary rather than contradictory. However, with the overthrow of Faisal’s administration in Damascus by the French in 1920, the idea of Suriyya al-Janubiyyah declined sharply and in the 1930s Palestinian political parties often combined strong commitments to Palestinian nationalism with pan-Arab – rather than pan-Syrian – unity schemes.

په فلسطیني ناسیونالیزم کې یوه بااغیزه جریان په برتانوي واکمنۍ دورې کې هم د فلسطیني وطنیت (فلسطین پر بنسټ وطني ناسیونالیزم) وکالت ته دوام ورکړ، چې د عربي قومیت (قومیه) د نظریاتو سره نږدې تړاو درلود. دا جریان په کلکه د برتانوي صهیونیزم نواز پالیسۍ مخالفت وکړ، هغه پالیسي چې فلسطین یې د خپلې عربي تاریخ او چاپیریال څخه بېلول غوښتل.

One influential current of Palestinian nationalism continued to advocate Palestinian wataniyyah – Palestine-based patriotic nationalism – closely allied with ideologies of pan-Arab qawmiyyah persisted throughout the British Mandatory period. This current strongly argued against the British pro-Zionist policy of detaching Palestine from its Arab history and environment.

د دې جریان ځینې مشهور استازي د استقلال ګوند مشران وو: عوني عبدالهادي (۱۸۸۹–۱۹۷۰) او محمد عزت درزه (۱۸۸۸–۱۹۸۴)، چې د فلسطیني نهضت ټولنې (النهضة الفلسطينية) له مشرانو څخه و، هغه فلسطیني ملي سازمان چې په ۱۹۱۹ کال کې په دمشق کې تاسیس شو. عبدالهادي د جنین (نابلس) سیمې د ځمکوالو کورنۍ څخه و، او درزه د نابلس د منځنۍ طبقې د سوداګرو له کورنۍ څخه و، چې له اوږدې مودې راهیسې په ټوکر کې بوخت وه او د دمشق او بیروت له عرب سوداګرو سره یې پراخ تجارتي اړیکې درلودې (Doumani 1995: 59‒61). عبدالهادي او درزه دواړه د عثماني دورې په ښوونځیو کې زده کړې کړې وې او د مانډیټ دمخه دورې په راډیکال پان‌عربي سیاسي فعالیتونو کې په شخصي توګه ښکیل وو. عبدالهادي په بیروت، استانبول او د پاریس په سوربون پوهنتون کې زده کړې کړې وې، او درزه، چې یو ځان‌زده کړی روshanfکر و (Muslih 1991: 178)، د نابلس د مخابراتو او پوستې خدماتو په ریاست کې د محلي عثماني ادارې کارکوونکی و او وروسته د بیروت د پوستې خدماتو رئیس شو. د ۱۹۳۰ کلونو په لومړیو کې د استقلال ګوند «یوازینی توده‌ییز پان‌عربي ګوند شو، چې فلسطیني عربان یې د ضد صهیونیزم او ضد امپریالیزم پروګرام شاوخوا راټولول پیل کړل» (Tamari 2008: 6‒7).

Well-known representatives of this current were leaders of the Istiqlal party: ‘Awni ‘Abd al-Hadi (1889‒1970)30 and Muhammad Izzat Darwazh (1888–1984), who had been one of the leaders of the Palestinian Revival Society (al-Nahdah al-Filistiniyyah), a Palestinian nationalist organisation founded in Damascus in 1919. ‘Abd al-Hadi belonged to a landowning family in the Jenin (Nablus) area and Darwazah came from a middle class family of merchants from Nablus that had long been involved in textiles and had extensive trade relationships with the Arab merchants of Damascus and Beirut (Doumani 1995: 59‒61). Both ‘Abd al-Hadi and Darwazah had been educated in the Ottoman period and had been personally involved in radical pan-Arab political activities during the pre-Mandatory period. ‘Abd al-Hadi had been educated in Beirut, Istanbul and at the Sorbonne University in Paris and Darwazah, a self-taught intellectual (Muslih 1991: 178), had served in the local Ottoman administration as a clerk in the Department of Telegraphic and Postal Services in Nablus and later as Director of Postal Services in Beirut. In the early 1930s the Istiqlal party became ‘the only mass-based pan-Arabist party, [which] began to mobilize Palestinian Arabs around an anti-Zionist and anti-imperialist program’ (Tamari 2008: 6‒7).

علاوه پر، عبدالهادی او دروزه دواړو "د لوی سوریې (بلاد الشام) د وطن یوه برخه ګڼل" د فلسطین د هویت په اړه خپل باور ساتلی و (Tamari 2008: 7). د استقلال ګوند د عربي وحدت پلانونو په چوکات کې د فلسطین لپاره خپلواکي غوښتې - هغه پان‌عربي پلانونه چې په هغه وخت کې د فلسطیني ملي مبارزې د پیاوړتیا او د صهیوني استعماري کډوالۍ د مقاومت یوه لاره ګڼل کیدل. په حقیقت کې، د استقلال ګوند مشرانو د پان‌عربیزم ملاتړ او د فلسطیني ملي آزادۍ غورځنګ کې د خپل فعال ګډون ترمنځ هیڅ تضاد نه لیده. برعکس، د دوی لپاره دا دواړه موخې یو بل ته لاس‌ونیوونکې وې. همدارنګه، د فلسطین په اړه صهیوني ملي ادعاو مخالفت او د منځنۍ ختیځ د استعماري (فرانسوي-انګلیسي) "مانډیټ" نظام مخالفت، چې د عربو د ځانمرغۍ لپاره اصلي خنډ و، یو له بل سره تړلي ګڼل کیدل: "که چیرې [انګلیسي] مانډیټ ړنګ شي، نو صهیوني پروژه به هم سقوط وکړي" (Krämer 2011: 256).

Furthermore, both ‘Abd al-Hadi and Darwazah ‘continued to believe in Palestine’s identity as a component of the greater Syrian [Bilad al-Sham] homeland’ (Tamari 2008: 7). The Istiqlal party sought independence for Palestine within Arab unity schemes – pan-Arab schemes which at the time were conceived as a way of empowering the Palestinian national struggle and resisting Zionist settler-colonisation. In fact, the leaders of the Istiqlal party saw no contradiction between the advocacy of pan-Arabism and their active involvement in the Palestinian national liberation movement. On the contrary, for them the two objectives were complementary. Also, opposition to Zionist national claims to Palestine and opposition to the Mandatory (colonial) system in the Middle East, which was the main obstacle to Arab self-determination, were perceived as intertwined: ‘If the [British] Mandate fell, then the Zionist project would also collapse’ (Krämer 2011: 256).

عبدالهادي دې نږدې تړاو په دې وخت کې پوهیده چې د ځایی فلسطیني هویت، عربیت او د فلسطین د استعمار مخالفت ترمنځ څومره نږدې اړیکه وه. د فلسطین د ادعا په وړاندې د صهیونیستانو د ادعا د ردولو په لیوالتیا کې، عبدالهادي د ۱۹۳۷ کال د جنوري په میاشت کې د برتانوي پیل کمیسیون په وړاندې شهادت ورکړ، او په همدې وخت کې د برتانوي هغو پالیسیو رد کړ چې غوښتل یې فلسطین د نورې الشام څخه جلا کړي، د ۱۹۱۷ کال د بالفور اعلامیې سره سم، کومه چې ویلي یې و: «د اعلیحضرت حکومت د فلسطین کې د یهودو د ملي کور جوړولو ته په مثبت نظر ګوري».

‘Abd al-Hadi understood the close linkage at the time between local Palestinian identity, Arabism and opposition to settler-colonialism in Palestine. In his passionate quest to refute the Zionist claims to Palestine, ‘Abd al-Hadi testified before the British Peel Commission in January 1937, while rejecting British policies which sought to detach Palestine from the rest of al-Sham in line with the commitments of the Balfour Declaration of 1917, which stated: ‘His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people’.

عبدالهادی په ورته وخت کې یو فلسطیني عرب ملي پالوونکی و، او د مینڊیټ دورې په جریان کې د فلسطیني عرب ملي غورځنګ یو کلیدي شخصیت او یو له مشرو ویاند څخه و. هغه په ۱۹۲۸ کال کې د فلسطیني عربو کانګرس د اجرائیوي کمیټې منشي وټاکل شو. هغه همدارنګه د عرب عالي کمیټې عمومي منشي وټاکل شو، کومه چې د ۱۹۳۶ کال د اپریل په میاشت کې د فلسطینیانو ترمنځ عمومي اعتصاب د همغږۍ لپاره جوړه شوه.

‘Abd al-Hadi was, at the same time, a Palestinian Arab nationalist and a key figure in, and one of the chief spokesmen of, the Palestinian Arab nationalist movement during the Mandatory period. He served as secretary of the Executive Committee of the Palestine Arab Congress in 1928. He was also appointed general secretary of the Arab Higher Committee, which was formed in April 1936 to coordinate the general strike among Palestinians.

د استقلال ګوند د ۱۹۳۶ څخه تر ۱۹۳۹ پورې د فلسطین په پاڅون کې ونډه واخیستله او د هند د کانګرس ګوند په شان د انګرېزانو د بایکاټ غږ یې وکړ (خالدي، ر.

The Istiqlal party took part in the Palestinian uprising in 1936‒1939 and called for an Indian Congress Party-style boycott of the British (Khalidi, R.

2001: 25). ځکه بیا د برتانیې حکومت د استقلال ګوند بند کړ.

2001: 25). The Istiqlal party was subsequently banned by the British.

په پان‌عربي گرايش د استقلال ګوند په وړاندې د يوې هوښيارې غبرګې په توګه، د بيت‌المقدس مفتي حاج امين الحسيني او د سپړني مسلماني شورا مشر، او د هغه ملاتړيانو د فلسطيني عربي ګوند (الحزب العربي الفلسطيني) بنسټ کېښود، چې د فلسطيني مسلمانو او عيسوي مشرانو مهم شخصيتونه پکې شامل وو (Krämer 2011: 258). دا ګوند، چې د فلسطين په ملي مبارزه کې د فلسطيني اړخ‌ګيرۍ او فلسطيني ابعادو ته ټينګار کاوه او د ۱۹۳۶ تر ۱۹۴۸ کال پورې يې د عربي عالي کميټې باندې تسلط درلود، وروسته د نکبې دوره کې د فلسطيني ملي آزادۍ غورځنګ (حرکة التحرير الوطني الفلسطيني يا فتح) د رامنځته کېدو الهام وبښ.

As a shrewd countermove to the pan-Arabist orientation of the Istiqlal party, Haj Amin al-Husayni, the mufti of Jerusalem and head of the Supreme Muslim Council, and his supporters formed the Palestinian Arab Party (al-Hizb al-ʿArabi al-Filastini), which included key Palestinian Muslim and Christian leaders (Krämer 2011: 258). This party, which emphasised the Palestinian agency in, and Palestinian dimensions of, the national struggle in Palestine and dominated the Arab Higher Committee in the period 1936‒1948, would subsequently inspire the emergence of the Palestinian National Liberation Movement (Harakat al-Tahrir al-Watani al-Filastini or Fateh) in the post-Nakba period.

د فلسطین عربي اجتماعي ادارې او د فلسطین د مبارزې عربي ملي اړخونه بل ګوند هم په ۱۹۳۰ لسیزه کې ټینګار پرې کړ: د فلسطین عربي اصلاحي ګوند (حزب الإصلاح العربي الفلسطيني)، چې د ۱۹۳۵ کال د جون په میاشت کې د بیت المقدس د خالدي کورنۍ غړو جوړ کړ ([Krämer 2011: 258]).

The Palestinian Arab collective agency and Palestinian Arab national dimensions of the struggle in Palestine were also emphasised by another party created in the 1930s: the Palestine Arab Reform Party (Hizb al-Islah al-ʿArabi al-Filastin), established by members of the Khalidi family of Jerusalem in June 1935 (Krämer 2011: 258).

د فلسطین د ۱۹۳۶ تر ۱۹۳۹ پورې پاڅون د فلسطین د ملي هویت او ملي مبارزې د ځانګړو اجزاوو په تینګښت کې لوی اغیز درلود. دا په ډیره ښه توګه د ملي شعر «موطني» («زما وطن») په واسطه ښودل کېږي او سمبولېږي، چې شاید د ټولو وختونو تر ټولو مشهور او بانفوذ فلسطیني شعر دی. دا شعر په ۱۹۳۴ کال کې د ابراهیم طوقان (۱۹۰۵–۱۹۴۱) له خوا ولیکل شو، او د ۱۹۳۰ کلونو د لوی پاڅون پرمهال د انګرېزي استعمار او صهیونیزم په وړاندې د جنګ د نارې په توګه شو ([جیوسي او ټنګلي ۱۹۷۷]). طوقان د نابلس د یوه پام وړ کورنۍ پورې اړه درلوده، کومه چې د عثماني واکمنۍ لاندې د ۱۸ او ۱۹ پیړیو د ډیرې برخې لپاره د ښار سیاست واکمن کړی و. هغه د ۱۹۲۳ تر ۱۹۲۹ پورې په نابلس، یروشلم او د بیروت امریکایي پوهنتون کې زده کړې کړې وې.

The Palestinian uprising of 1936‒1939 had a major impact on the consolidation of the particular components of Palestine’s national identity and national struggle in Palestine. This can be best illustrated and symbolised by the nationalist poem Mawtini (‘My Homeland’), perhaps the most famous and influential Palestinian poem of all time. It was written by Ibrahim Tuqan (1905–1941) in 1934 and became a rallying cry against British colonialism and Zionism in Palestine during the great uprising in the 1930s (Jayyusi and Tingley 1977). Tuqan belonged to a notable Nablus family that had, under the Ottomans, dominated the politics of the city for much of the 18th and 19th centuries. He had been educated in Nablus, Jerusalem and at the American University of Beirut from 1923 to 1929.

هغه وروسته د بیروت په امریکایی پوهنتون کې د پروفیسور په توګه وظیفه تر سره کړه، او د بیت المقدس په فلسطیني خپرونو خدمت کې د مرستیال مدیر په توګه هم کار وکړ. د هغه شعر یوه ټوټه، چې له هغه وخته راهیسې د فلسطیني ملت هغه نه ماتیدونکی ملي مبارزه په ځان کې څرګندوي چې د ځان ټاکنې لپاره ده، په لاندې ډول ده:

He later worked as a professor at the American University in Beirut and a sub-director of the Jerusalem-based Palestine Broadcasting Service. An excerpt from the poem, which has since then embodied that indomitable Palestinian national struggle for self-determination, reads as follows:

تلوار او قلم

The sword and the pen.

خبرې نه کول او جنجال نه کول.

Not talking or quarrelling.

زموږ نښې دي.

Are our symbols.

زموږ عزت او زموږ عهد.

Our glory and covenant.

او د پوره کولو فرض هم دی.

And a duty to fulfil it.

ما را وشکوئ

Shake us.

زموږ عزت.

Our honour.

یو محترم او عزتمن مقصد دی۔

Is an honourable cause.

پورته شوی بیرغ

A raised flag.

اې، ستا ځلا!

O, your beauty.

ستر مقام کې

In your eminence.

په خپلو دښمنانو باندې بریالي.

Victorious over your enemies.

زما وطن.

My homeland.

زما وطن.

My homeland.