په ۱۹۴۸ کال کې د سویلي فلسطین ښارونه او کلي، په شمول د بئر السبع (بیرشبا) او المجدل ښارونه، په بشپړ ډول خالي شول.

In 1948 the towns and villages of southern Palestine, including the towns of Bir al-Sabi (Beersheba) and al-Majdal, were completely depopulated.

المجدل قبل تأسیسها في القرن السادس عشر قرب مدینة عسقلان الإسلامیة في العصور الوسطى، وهي مدینة ذات تاریخ طویل وهویة متعددة الطبقات تعود إلى الفلسطینیین القدماء. واسمها العربي في العصور الوسطى، عسقلان، حافظ على اسمها الفلسطیني القدیم، أسقلون. وكانت من أقدم وأكبر الموانئ البحریة في فلسطین القدیمة، وكانت إحدى المدن الخمس الشهیرة للفلسطینیین: غزة، جت، أسقلون، أشدود (الاسم العربي الحدیث: إسدود)، عقرون (عقیر). وفي عشیة حرب ۱۹٤۸، كان في المجدل/عسقلان ۱۰000

Al-Majdal was established in the 16th century near the medieval Muslim city of ‘Asqalan, a city that had a long history and a multi-layered identity dating back to the ancient Philistines.Its medieval Arab name, ‘Asqalan, preserved its ancient Palestinian name, Ascalon. With one of the oldest and largest seaport in ancient Palestine, it was one of the five famous cities of the Philistines: Gaza, Gath, Ascalon, Ashdod (modern Arabic toponym: Isdud), Ekron (‘Aqir). Al-Majdal/‘Asqalan, on the eve of the 1948 war, had 10,000

(مسلمان او عیسائی) اوسیدونکي، او د ۱۹۴۸ کال د اکتوبر میاشتې کې نورو زرګونو کډوالو هم د شاوخوا کلیو څخه ورسره یوځای شول. المجدل د ۱۹۴۸ کال د نومبر په ۴ مه د اسرائیلي لښکر لخوا فتح شو، او د دې ښارِ ډېر اوسیدونکي او کډوال وتښتېدل، او شاوخوا ۲۷۰۰ اوسیدونکي، ډېری یې ښځې او زړه سوري، پاتې شول.

(Muslim and Christian) inhabitants, and in October 1948 thousands more refugees from nearby villages joined them. Al-Majdal was conquered by the Israeli army on 4 November 1948 and many of its residents and refugees fled, leaving some 2700 inhabitants, mostly women and the elderly, behind.

اسرائیلي فوځ لخوا د ښار په کوڅو کې په عبرانۍ او یدیشې ژبو لیکل شوي اعلانونه ولګول شول چې سرتیرو ته خبرداری ورکوي چې د ښار د اوسیدونکو له خوا د «نامناسب» چلند پر وړاندې محتاط اوسي۔ «د داسې پیښو په دود سره»، اسرائیلي استخباراتي افسر ولیکل، «د خلکو چلند چاپلوسانه او ستاینه کوونکی و» (Levy 2000)۔ د ۱۹۴۸ کال د دسمبر په میاشت کې اسرائیلي سرتیرو ښار «په ټولو کوڅو کې وګرځید» او د هغه پاتې شوي شاوخوا ۵۰۰ اوسیدونکي یې بهر ته وشړل۔ په ۱۹۴۹ کال کې د سویلي قول اردو قوماندان ییګال الون «وغوښتل ...

Orders in Hebrew and Yiddish were posted in the streets of the town, warning the soldiers to be aware of ‘undesirable’ behaviour on the part of the town’s residents. ‘As was customary in such instances’, the Israeli intelligence officer wrote, ‘the behaviour of the population was obsequious and adulatory’ (Levy 2000). In December 1948, Israeli soldiers ‘swept through’ the town and deported some 500 of its remaining inhabitants. In 1949 the commanding officer of the Southern Command, Yigal Allon, ‘demanded ...

... چې ټول عرب وګړي دې له ښارڅخه وشړل شي (مسلحہ ۱۹۹۷: ۹). دې ته دوام ورکړل شو په یوه وزارتي بین‌الوزارتي کمیټه کې دا پریکړه چې د فلسطیني نفوس کمولو لپاره یې ځانګړي اقدامات وشي؛ بله وزارتي کمیټه، «د پریښودل شوو ملکیتونو» په اړه، پریکړه وکړه چې المجدل یهودانو ته ورکړي؛ ښار په یهودي ډول ډیر ژر بدلیدهٔ، او د ۲۵۰۰ ...

that the town be emptied of its Arabs’ (Masalha 1997: 9). This was followed by an inter-ministerial committee decision to thin out the Palestinian population; another ministerial committee, ‘on abandoned property’, decided to settle al-Majdal with Jews; the town was being Judaised, and, with 2500

د یهودي اوسیدونکو لپاره، دې ځای ته "میګدال‌عد" نوم ورکړل شو. د ۱۹۴۹ کال د دسمبر په میاشت کې، د یهودي مېشتو کسانو لپاره د نورو کورونو خالي کولو په موخه، نور فلسطینيان بې ځایه شول، دا ځل د ازادو شوو اسرائیلي سرتېرو لپاره. په دې وخت کې، اسرائیلي اردو هغو فلسطینيانو ته چې پاتې شوي وو ژوند تریخ کړ، په دې هیله چې دوی به ځای پرېږدي.

Jewish residents, it was named ‘Migdal-Ad’. In December 1949, more Palestinians were deported to vacate more houses for Jewish settlers, this time for discharged Israeli soldiers. In the meantime, the Israeli army made the life of those Palestinians who remained a misery, hoping they would leave.

د سهیونی قوو د سهیلي قوماندانۍ نوي قوماندان موشه دایان د یګال الون وړاندیز ته بیرته راستون شو: «زه هیله لرم چې شاید راتلونکو کلونو کې بیا داسې یوه فرصت ومومو چې دغه عربان بل ځای ته ولېږل شي [170,000

The new commanding officer of the Southern Command, Moshe Dayan, returned to the proposal of Yigal Allon: ‘I hope that perhaps in the coming years, there will be another opportunity to transfer these Arabs [170,000

[Israeli Arabs] out of the Land of Israel», Dayan said at a meeting of the ruling Mapai party on 18 June 1950. Dayan also submitted a detailed proposal for «the evacuation of the Arab inhabitants of the town of Majdal». Both the army chiefs of staff agreed, and Prime Minister Ben-Gurion authorised the plan on 19 June 1950 ([Masalha 1997: 9]).

Israeli Arabs] out of the Land of Israel’, Dayan said at a meeting of the ruling Mapai party on 18 June 1950. Dayan also submitted a detailed proposal for ‘the evacuation of the Arab inhabitants of the town of Majdal’. Both the army chiefs of staff agreed, and Prime Minister Ben-Gurion authorised the plan on 19 June 1950 (Masalha 1997: 9).

د ۱۹۵۰ کال د اوړي په موسم کې، د ۱۹۴۸ کال د جګړې له شا و خوا دوه کاله وروسته، د مجدل فلسطيني اوسېدونکو د ايستل کېدو امرونه ترلاسه کړل او د څو اونیو په موده کې د غزې سرحدونو ته ولېږدول شول. دوی په لارۍ باندې پورته شول او د سرحد په ډېر ليرې ځای کې ځمکې ته پرېښودل شول. د وروستي لېږد ۲۲۹

In the summer of 1950, almost two years after the 1948 war, the Palestinian inhabitants of Majdal received expulsion orders and, over a period of a few weeks, were transported to the borders of Gaza. They were loaded onto trucks and dropped off at the border. The last delivery of 229

اہلِ المجدل نے ۲۱ اکتوبر ۱۹۵۰ء کو غزہ کی طرف ہجرت کی۔ اسرائیلی حکام نے "متروکہ" مکانات نئے یہودی آبادکاروں میں تقسیم کر دیے۔ آج تک المجدل کے فلسطینی باشندے غزہ کے پناہ گزین کیمپوں کی جھونپڑیوں اور عارضی جھopڑیوں میں رہ رہے ہیں۔ ۱۹۵۶ء میں "مجدال عد" کا نام بدل کر بائبل سے مشابہ نام "اشقلون" رکھ دیا گیا (Levy 2000)۔ اس کے بعد سے اسے خالصتاً یہودی شہر کے طور پر برقرار رکھا گیا ہے۔ اسرائیلی تعلیمی پالیسیوں پر تبصرہ کرتے ہوئے بن گوریون یونیورسٹی کے اسماعیل ابو سعد لکھتے ہیں:

people left for Gaza on 21 October 1950. The Israeli officials distributed the ‘abandoned’ houses among new Jewish settlers. To this very day the Palestinian inhabitants of al-Majdal live in the shacks and shanties of the refugee camps in Gaza. In 1956, Migdal-Ad changed its name to the biblical- sounding Ashkelon (Levy 2000). Since then it has been kept as a purely Jewish city. Commenting on Israeli educational policies, Ismael Abu-Sa’ad, of Ben-Gurion University, writes:

په دې ډول د تعلیم نظام د اصلي خلکو د تاریخ او شتون د له منځه وړلو د "رسمي" کولو لپاره ضروري دی، لکه هغه متن چې د اسراییلو د ښوونځیو د شپږم ټولګي د جغرافیې له نصاب څخه راوړل شوی، کوم چې فلسطیني ماشومانو ته ښیې چې د ساحلي دښت تاریخ یوازې سل کاله وړاندې پیل شوی، د اروپایي یهودي میشت کیدو په پیل سره او د دې پخوانۍ "پریښودل شوې سیمې" بدلون په لاس راوړلو سره.

The education system is essential to making the displacement of indigenous history and presence ‘official’, through texts such as that quoted from the 6th grade geography curriculum in Israeli schools, which teaches Palestinian children that the history of the coastal plain began only a hundred years ago, with the advent of European Jewish settlement and their transformation of this previously ‘abandoned area’.

په متن کې، عصري (یهودي) تل ابیب د عرب ژافا هر ذکر پټوي؛ عصري (یهودي) اشدود د (عربي) اسدود، او عصري (یهودي) اشکلون د (عربي) المجدل[-عسقلان] پر ځای ځای نیول شوی دی. عصري یهودي ریشون لیتسیون («په صهیون کې لومړی») او هرزلیا او نور ډیر نوي ښارونه د یوې نه منل شوې ځمکې پر سر جوړ شوي دي، چې د ۱۹۴۸ کال کې خالي او ویجاړ شوي فلسطیني کلي پکې شامل دي. بومي منظره له درسي نصاب څخه له منځه وړل شوې ده، او په ورته وخت کې نصاب پخپله هم هغه له منځه وړي، ځکه چې د سیمې په اړه ښوول شوي رسمي تاریخي او جغرافیوي توکو کې د هغې نشتوالی دی۔ ([Abu-Sa’ad 2008: 24–25])

In the text, modern (Jewish) Tel Aviv overrides any mention of Arab Jaffa; modern (Jewish) Ashdod of (Arab) Isdud; modern (Jewish) Ashkelon of (Arab) al-Majdal[-ʿAsqalan]. Modern Jewish Rishon Litzion (‘First in Zion’) and Herzliya and numerous other new towns are superimposed upon an unacknowledged landscape of Palestinian villages emptied and demolished in 1948. The indigenous landscape is erased from the curriculum, while it is simultaneously being erased by the curriculum, because of its absence from the official historical and geographical materials being taught about the region. (Abu-Sa’ad 2008: 24–25)

د فلسطین او فلسطینیانو د میراث د له منځه وړلو خلاصه، په فزیکي او کلتوري لحاظ، په ۲۰۰۸ کال کې د اسرائیلي سیاسي جغرافیه پوه اورن یفټاچیل په دې ډول کړې ده:

The erasure of the heritage of Palestine and the Palestinians, physically and culturally, was summarised by Israeli political geographer Oren Yiftachel in 2008 as follows:

د ړنگولو دا عمل د ډیرو لسیزو په اوږدو کې د یهودي دولت ادارو لخوا رهبري کیده، هغه ادارې چې موخه یې هغه د عرب-فلسطیني ټولنې پاتې شوني له منځه وړل دي چې تر ۱۹۴۸ کاله پورې په دې هېواد کې ژوند کاوه، او هغه ناورین چې صهیونیزم پر دې ملت راوړی انکار کول. هغه ړنگول چې د تاوتریخوالي، تښتېدنې، ایستل کیدنې او کلیو د ړنگولو وروسته راغله، په ټولو خبرو کې ښکاري: په درسي کتابونو کې، هغه تاریخ کې چې صهیونیست ټولنه خپل ځان ته بیانوي، په سیاسي خبرو کې، په رسنیو کې، په نقشو کې، او اوس د ځایونو، سړکونو او کراسونو په نومونو کې هم.

The act of erasure had been led, for many decades, by the Jewish state’s apparatuses, those that aim to erase the remnants of the Arab- Palestinian society that lived in the country until 1948, and to deny the catastrophe that Zionism inflicted on this nation. The erasure that came after the violence, the flight, the expulsion and the demolition of the villages is visible in all discourses – in textbooks, the history that Zionist society tells itself, in the political discourse, in the media, in maps and now also in the names of the sites, roads, and junctions.

فلسطین، چې د اسرائیل لاندې پروت دی، د اسرائیلي او یهودي فزیکي حقیقت او خبرو اترو څخه ورکیږي.31

Palestine, which lays under Israel, is disappearing from the Israeli- Jewish physical reality and discourse.31