10.15 د کارېدونې وړ تېر وخت جوړول: د واک/پوهې اړیکه - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

10.15 د کارېدونې وړ تېر وخت جوړول: د واک/پوهې اړیکه - فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ | Quran Course

تاریخی کول د بائبل د یہودی ملت کار دی چې په اسرائیل کې ټول پوهنتونونه او سلګونه عالمان یې ترسره کوي۔ پیل ټکی د بائبل زمانه‌ییز ترتیب دی، بیا شواهد (محدود) او اټکلونه (ډیر) له همدې ترتیب سره سمون خوري۔ د اسرائیل د دفاع وزارت حتی د بائبلي پیښو یوه بشپړه زمانه‌ییزه کتنه خپره کړې ده، چې د نړۍ د پیدایښت دقیقې نیټې هم ورکوي… دا پخوانی افسانه د تاریخ په توګه منل د سیکولر صیهوني ملي‌ګرایۍ یوه بنسټیزه برخه ده، هڅه داده چې د لرغوني لویدیځ آسیا کې د یہودي ملت د پیدایښت یو منسجم روایت وړاندې شي۔ دا د ربانی او دیاسپورا دودونو په وړاندې د پیژندګلوۍ یو مرکز برابروي۔ اسرائیلي ماشومانو ته بائبل د تاریخ په توګه ښوونه د تسلسل تصور رامنځته کوي۔ دا ابراهیم دی ("لومړی صیهونی"، چې فلسطین ته کډه کوي)، یوشع او د فلسطین فتح (کنعانیان له منځه وړل، سره له دې چې نن ورځ هم همداسې)، د داود پاچا د بیت‌المقدس فتح (نن ورځ هم همداسې) (Beit-Hallahmi 1992: 119)۔

The historicisation of the Bible is a national enterprise in Israel, carried out by hundreds of scholars at all universities. The starting point is Biblical chronology, then evidence (limited) and speculation (plentiful) are arranged accordingly. The Israeli Defence Ministry has even published a complete chronology of Biblical events, giving exact dates for the creation of the world … Claiming this ancient mythology as history is an essential part of Zionist secular nationalism, in its attempt to present a coherent account of the genesis of the Jewish people in ancient West Asia. It provides a focus of identification to counter the rabbinical, Diaspora traditions. Teaching the Bible as history to Israeli children creates the notion of continuity. It is Abraham (‘the first Zionist’, migrating to Palestine), Joshua and the conquest of Palestine (wiping out the Canaanites, just like today), King David’s conquest of Jerusalem (just like today). (Beit-Hallahmi 1992: 119)

یشوو] په فلسطین کې ټولنه. د عبري ښوونځيو سيستم په هر سطح کې هر زده کوونکی د خپل ټولنيز تاريخ مطالعه د نړيوال تاريخ څخه جلا کوي. دا منطقي وه چې د ټولنيز حافظې پرمختګ په مناسب پوهنتوني زده کړې بشپړ شي. د «دري زره کلن يهودي ملت» ته حق ورکړل شوی و چې د تدريس او څيړنې جلا ډګر ولري، چې د «نه منل شوو» تاريخ پوهانو لپاره، چې دې ته د لاسرسي ادعا کوي، منع وه. د دې اصلي لارې يو له ډېرو ځانګړو پايلو دا وه چې د ۱۹۳۰ څخه تر ۱۹۹۰ کلونو پورې، د اسرائيلي پوهنتونونو د «د يهودي خلکو تاريخ» په بېلابېلو څانګو کې هېڅ استاد يا څيړونکی خپله د غير صهيوني تاريخ پوه نه ګڼه. د عمومي تاريخ هغه پوهان چې صهيوني هويت يې ټينګ نه و، د يهودي تاريخ پوښتنو د څېړلو آزادي درلودله، خو د بودجو، بورسونو، څېړنيزو مؤسساتو، چېرو يا د يهودي تاريخ پورې اړوند دوکتورا تيزسونو د لارښوونې لپاره وړ نه ګڼل کېدل. (ساند ۲۰۱۱: ۱۵۹–۱۶۰)

Yishuv] community in Palestine. Each student in every level of the Hebrew school system studies the history of their collective past separately from universal history. It was logical that the development of the collective memory was completed by an adequate university education. The ‘three-thousand years of Jewish nation’ had the right to a separate field of pedagogy and research prohibited to ‘unaccredited’ historians who would presume to access it. One of the most striking results of this original approach was that from the 1930s to the 1990s, no teacher or researcher from the various departments of ‘History of the Jewish People’ in Israeli universities considered him- or herself to be a non-Zionist historian. Historians of general history whose Zionist identity was not always as confirmed had the freedom to treat questions dealing with Jewish history, but they were ineligible for budgets, scholarships, research institutes, chairs or directing doctoral theses relate to Jewish history. (Sand 2011: 159–160)

صیہونیت نے ملک کے منظرنامے کو "دوبارہ تصور" اور "دوبارہ تشکیل" دینے کا بھی بیڑا اٹھایا۔ یہ عمل درحقیقت عیسائی مہم جوؤں سے شروع ہوا، اور یورپ و امریکہ کے ماہرینِ آثارِ قدیمہ اور بائبل کے علماء نے، جو انیسویں صدی کے وسط سے فلسطین آئے، جب یہ ملک ترک حکومت کے زیرِ اقتدار تھا۔ عرب کے موجودہ نام قدیم ناموں کی تبدیل شدہ یا بگڑی ہوئی شکلیں تھیں جو مقدس متون یا دیگر تاریخی ماخذوں میں ملتے تھے۔ صیہونی آبادکاروں نے اس عمل کو جاری رکھا، اگرچہ ان کے لیے یہ محض کتابوں میں مذکور مقدس سرزمین کو دوبارہ حاصل کرنے کا معاملہ نہ تھا۔ بلکہ یہ اپنے آپ کو اپنے آبا و اجداد کی سرزمین میں دوبارہ تصور کرنے کی ایک گہری ذاتی کوشش تھی۔ نتیجتاً، سرزمین کے نام بدلتے وقت انہوں نے شعوری طور پر یورپ اور عرب ہمسایوں کی بہت سی طبعی نشانیوں کے ساتھ ساتھ سماجی اور ثقافتی نشانیوں کو بھی نظرانداز یا ایک طرف رکھ دیا۔ صیہونیوں نے بائبلی رحبوت اور عسقلان [عسقلان] کی تاریخ میں واپسی کا جشن منایا… اس کے علاوہ گلیوں، عوامی چوکوں اور منظرنامے کو ہزاروں نام دیے گئے، اور ہر جگہ عبرانی میں نشانات لگائے گئے۔ مجموعی اثر یہ تھا کہ مبصرین یہ سمجھیں کہ یہ بستیاں ایک ایسی قوم کے قومی احیاء کا ٹھوس مظہر ہیں جو یہ جائز دعویٰ کر سکتی ہے کہ وہ اپنی سرزمین کے اصل باشندوں کی حیثیت سے واپس آ رہی ہے۔ (Troen 2008: 197)

Zionism also set out to ‘re-imagine’ and ‘re-constitute’ the country’s landscape. The process actually began with Christian explorers, and archaeologists and Bible scholars from Europe and the United States who visited Palestine from the mid-nineteenth century when the country was under Turkish rule. Contemporary Arab names were but adaptations or corruptions of ancient designations found in sacred texts or other historical sources. Zionist settlers continued the process, although for them it was not merely to recapture the Holy Land of Scriptures. Rather it was a deeply personal attempt to re-imagine themselves in the land of their ancestors. As a consequence, in renaming the land they consciously ignored or set aside many of the physical markers as well as the social and cultural ones of both Europe and the Arab neighbours … Zionists celebrated the return to history of Biblical Rehovoth30 and Ashkelon [‘Asqalan] … In addition, thousands of names were given to streets, public squares and the landscape, with signs in Hebrew everywhere. The total effect invited observers to appreciate that the settlements were the concrete manifestation of national revival by a people who could legitimately claim to be returning natives. (Troen 2008: 197)