دا د منځنۍ ختیځ عصري پوهانو په تاریخ او سیاست بوخت دي، په ځانګړې توګه د ښارونو د مشرو طبقو تاریخ او سیاست، او هغه ملی ګرایۍ او عصریتونه چې په ۱۹ مې پیړۍ کې له اروپا راغلي. دا طریقه د ښاري مرکزونو ته ډیر پام کوي او د مشرو طبقو روایتونه بیا تکراروي، پداسې حال کې چې د بزګرو او «سرحدي ټولنو» او ټیټو او بې برخې طبقو ته پام نه کوي. دا طریقه د فلسطین د تاریخ د ډیره برخه د چوپتیا ته هم لاره هواروي او فلسطینیانو ته د دوی د خپل هویت او ټولنیز عمل احساس له لاسه ورکوي. ادوارد سعید استدلال کاوه چې فلسطین او فلسطیني خلک لږ وخت اجازه لري چې پخپله خبرې وکړي؛ دوی باید د واکمن لویدیځو یا اسرائیلي پوهانو له خوا وښودل شي، لکه د شرق پېژندونکي، د انجیل پوهان، او د مقدسو کتابونو جغرافیه پوهان ([Said 1980])، یا دوی باید د امپراتوري بڼو او د ښاري (نړیوال) حامي او پیرو سیستمونو له پلوه وکتل شي (مملوکي، عثماني، برتانوي).

Scholars of the modern Middle East are often preoccupied with the history and politics of urban elites and with nationalism and modernities imported from Europe in the 19th century. This approach tends to focus on urban centres and reproduce elite narratives, while ignoring peasant and ‘frontier societies’ and the subaltern and marginalised. This approach also contributes to the silencing of much of Palestinian history and divesting the Palestinians of their own sense of identity and collective agency. Palestine and the Palestinian people are rarely allowed to speak for themselves, argued Edward Said; they have to be represented by authoritative Western or Israeli scholars – Orientalists, biblical archaeologists, scriptural geographers (Said 1980) – or they have to be viewed through the prism of imperial configurations and urban (cosmopolitan) patron‒client systems (Mamluk, Ottoman, British).