ولف‌دیتر هوتروت و کمال عبدالفتاح (۱۹۷۷) در اثر پیشگامانه‌ی خود درباره‌ی جغرافیای تاریخی فلسطین، ترانس‌اردن و جنوب سوریه در اواخر قرن شانزدهم، که بر پایه‌ی یک دفتر مفصل عثمانی (مفصل دفتر) است، این مناطق را «مناطق مرزی» تحت حاکمیت عثمانی توصیف می‌کنند. در فلسطین قرن هجدهم، پاشالیک صفد (ولایت صفد) و جلیل به‌طور کلی نمونه‌ای از «ولایت مرزی» بودند و پایگاه قدرتی برای یک قدرت محلی فلسطینی در حال ظهور، زیر حاکمیت اسمی عثمانی به شمار می‌رفتند.

Wolf-Dieter Hütteroth and Kamal Abdulfattah’s (1977) seminal work on the Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century, based on a detailed Ottoman register (mufassal defter), describes these regions as ‘frontier zones’ under Ottoman rule. In 18th century Palestine, the pashalik of Safad (province of Safad) and Galilee as a whole were a case of ‘frontier province’ and a power base for a rising Palestinian local power under nominal Ottoman rule.

په مملوکانو دورې کې لومړی ځل راڅرګند شوی التزام ټیکس سیستم په ۱۵ مه پیړۍ کې د عثمانيانو لخوا رسمي شو او د عامه مالياتو د ټاکلو (ټیکس راټولولو) له لارې عملي کېده. عثماني دولت د ټیکس راټولولو کار بهرنیو کسانو ته سپاره کاوه، په دې ترتیب چې د ټیکس راټولولو حق د ډېرې لوړې بولۍ وړاندې کوونکي ته (ملتزم) په لاس ورکول کېده. ملتزم بیا په ځايي ټاکه کې ټیکسونه راټولول، ډېرځله پرې بې‌پروايي سره ګټه پورته کوله، او دولت ته یې ټاکلې قسطونو کې پیسې ورکولې، خو ګټه یې ځان ته ساتله. د التزام ټیکس سیستم دې بهرنيتوب ته د ځمکنیو ټیکسونو او ښاري ټیکسونو راټولول، ځينې توکو لکه شراب او مالګې تولیدول، او حتی ځينې عامه خدمتونه هم شامل وو. د عثمانيانو لاندې د ځمکنی التزام ټیکس بهرنیتوب، چې د فاطميانو د اقطاع سیستم ته ورته و، په فلسطين او په ټوله سيمه کې شتمن ځايي ټولګي او بې‌ساری ځايي مشران راوپارول. دا سیستم په ۱۸۵۶ کال کې د تنظیمات اصلاحاتو په ترځ کې رسماً ملغی شو، خو په حقیقت کې تر فلسطین کې د عثماني واکمنۍ تر پای پورې دوام وکړ (یزبک ۱۹۹۸: ۷۲–۷۳). د التزام سیستم ډېر ګټور او ډېر استثماري و، او د مملوکانو او عثمانيانو لاندې د ډېرو پېړيو لپاره د ځواکمنو ځايي ټولګيو لپاره لوی ګټه وه ([عبدالرحمن او ناګاتا ۱۹۷۷]).

Appearing first under the Mamluks, the Iltizam taxation system was institutionalised by the Ottomans in the 15th century and was carried out by the farming of public tax revenues. The Ottoman state would outsource tax collection by auctioning taxation rights to the highest bidder (multazim), who would then profit, often profligately, from collecting the taxes locally, make payments to the state in fixed instalments, while keeping the profit. This outsourcing of the Iltizam tax system included the farming of land taxes and urban taxes, the production of certain goods such as wine and salt, and even the provision of certain public services. The outsourcing of the land Iltizam tax under the Ottomans, which resembled the iqta’a system under the Fatimids, gave rise to rich local elites and powerful local chieftains in Palestine and throughout the region. Formally abolished in the course of the reforms (Tanzimat) of 1856, but, in reality, continuing until the end of Ottoman rule in Palestine (Yazbak 1998: 72‒73), the ltizam system was very profitable and highly exploitative and was for many centuries of great benefit to powerful local elites under the Mamluks and Ottomans (Abdul Rahmam and Nagata 1977).

په عثماني ټيکس ټاکلو (ټيکس ټولولو) نظام اغیزې، په فلسطین کې د ځانمختاري وده او زورورو مشرانو پورته کیدل، په ځانګړې توګه د "سرحدي ولایتونو" په چوکاټ کې، د غسانيانو د عرب فیډرال پاچاهانو (لوړ فیلارچانو) له پخوانۍ پورته کیدنې سره هم لیدل کیدی شي.

Certain aspects of the impact of the Ottoman tax farming system, with the growth of local autonomy and rise of powerful chiefs in Palestine especially within the context of ‘frontier provinces’, can also be seen in the previous rise of the Ghassanid Arab federate kings (supreme phylarchs)

د فلسطین دوهمې او دریمې "سرحدي ولایتونو" په اړه چې د شپږمې او د اوومې پېړۍ په لومړیو کې وو، او همدارنګه د بني طي د بدوي قبیلو د جراح مشرانو د پورته کېدو په اړه د فاطمیانو په واک کې، تر هغه چې په ۱۰۲۹ زېږدیز کال کې د فلسطین د نظامي والي انوشتکین الدزبري له خوا په نظامي ډول مات شول.

of the ‘frontier provinces’ of Palaestina Secunda and Palaestina Tertia in the 6th and early 7th centuries and in the rise of the Jarrah leaders of the Bedouin tribes of Banu Tayy under the Fatimids, until their military defeat by Anushtakin al-Dizbari, the Military Governor of Palestine, in 1029 AD.

د اتلمه پېړۍ په جلیل کې د ظاہر العمر پورته کېدنه هم د دې ښکارندوی ده. د هغه دا وړتیا چې مالیات په اغیزمنه توګه راټول کړي، لښکر په مؤثره توګه راپورته او قوماندې کړي، په بریالیتوب سره ایتلافونه جوړ کړي او د ‹‹سرحدي ولایت›› په حیث د جلیل په چوکاټ کې قانون او نظم پلي کړي، ټول د هغه د واک ته رسیدو د لاملونو برخه وې، چې د اتلمې پیړۍ په فلسطین کې د هغه د پورته کېدو څرک روښانه کوي.

The spectacular rise of Dhaher al-ʿUmar in Galilee in the 18th century is also a case in point. His ability to collect taxes efficiently, raise and command an army effectively, forge alliances successfully and enforce law and order, within the context of the ‘frontier province’ of the Galilee, were all part of the mix which explains his rise to power in 18th century Palestine.

نزدیکترین مرحلهای که فلسطین به استقلال دولتی در دوران اوایل مدرن رسید، نتیجهٔ هم پویایی تجاری فلسطین و رهبری افسانهای آن، ظاهر العمر، و هم بیتوجهی مداوم عثمانیها بود. حمولهٔ زیدانی ظاهر العمر از روستاهای فلسطین و حاشیهٔ این سرزمین سر برآورد، از پاشالیک صفد، یک «استان مرزی» در دوران هم مملوکها و هم عثمانیها، نه از مراکز شهری بزرگ سنتی کشور یا از نخبگان اجتماعی شهری فلسطین که عموماً طرفدار عثمانی بودند. العمر که در روستای عرابه در مرکز جلیل زاده شد، از اشرافیت سنتی شهری مالک زمین فلسطین نبود و برخلاف بزرگان محلی (اعیان)، مشروعیت خود را مدیون مقامات مرکزی عثمانی نبود. اعضای خانوادهٔ العمر به عنوان مالتزم (گردآورندگان مالیات) محلی در شهرهای ایالتی طبریه و صفد در پاشالیک صفد خدمت کرده بودند و خود او نیز حرفهاش را به عنوان بازرگان و مالیاتگیر در نظام التزام عثمانی آغاز کرده بود (کرامر ۲۰۱۱:

The closest Palestine got to early modern independent statehood was a result of both commercial dynamism of Palestine and its legendary leader Dhaher al-ʿUmar and the continued neglect of the Ottomans. The Zaydani clan (hamulah) of Dhaher al-ʿUmar emerged from the Palestinian countryside and periphery of the country, from the pashalik of Safad, a ‘frontier province’ under both the Mamluks and Ottomans, not from the traditional major urban centres of the country or the generally pro-Ottoman urban social elites of Palestine. Born in the village of ‘Arrabah in central Galilee, al-ʿUmar did not come from the traditional urban landowning aristocracy of Palestine and, unlike the local notables (‘ayan), he did not owe his legitimacy to the central Ottoman authorities. Al-ʿUmar’s family members had served as local multazims (tax collectors) in the provincial towns of Tiberias and Safad in the pashalik of Safad and he himself had begun his career as a trader and tax farmer under the Ottoman Iltizam system (Krämer 2011:

60). لیکن عثمانی ایلتزام (ٹیکس ٹھیکہ) کا نظام فلسطین میں نہایت استحصالی اور کسانوں کے لیے ظالمانہ تھا، اور جیسا کہ ہم نیچے دیکھیں گے، ظاہر عمر کا نیا ٹیکس نظام اور ان کی سماجی طور پر روشن خیال حکومت فلسطینی کسانوں میں واضح طور پر مقبول تھی۔ انہوں نے شہری سرداروں اور ان "شکاری طبقات" کا اثر و رسوخ کافی حد تک کم کر دیا جو کمزور سماجی گروہوں، خاص طور پر کسانوں کا استحصال کرتے تھے۔ ظاہر عمر نے کچھ رسمی تعلیم حاصل کی تھی، لیکن معلوم ہوتا ہے کہ وہ زیادہ تر خود آموز تھے، اور ان کا ابتدائی کیریئر، مالی مہارت اور ایک کارآمد ٹیکس ٹھیکیدار کا عملی تجربہ نہایت اہم ثابت ہوا۔ مگر ان کی سیاسی، فوجی، معاشی، سفارتی اور ٹیکس سے متعلق مہارتیں ہی تھیں جنہوں نے انہیں شاید جدید فلسطینی تاریخ کا سب سے طاقتور رہنما بنا دیا۔ ان کے عروج کا آغاز گلیل کے دیہی علاقے سے ہوا اور ان کا پہلا مرکز مشرقی گلیل میں طبریہ تھا، نہ کہ ملک کے روایتی شہری مراکز: نابلس، یروشلم اور غزہ۔ عثمانی ریاست کے خلاف کامیاب بغاوت کر کے اور اپنی حکومت مستحکم کرنے کے بعد ظاہر عمر فلسطین کے بڑے حصے کے عملاً خودمختار حکمران بن گئے۔ مرج ابن عامر میں 1735 میں ان کی فوجی فتح کے بعد مقامی لوگوں کی ہزاروں تعداد، جن میں ناصرہ کے بہت سے باشندے بھی شامل تھے، ان کی فوج میں شامل ہو گئی۔ بظاہر ان کے گلیل کے حامیوں میں بہت سے مقامی عیسائی بھی شامل تھے، بشمول ناصرہ کی عیسائی خواتین جو ان کے دستوں کو کھانا اور پانی فراہم کرتی تھیں (Joudah 1987: 28‒31)۔ ‘اگلی تین دہائیوں میں ظاہر العمر کا مقام اس قدر بلند ہو گیا کہ وہ روسی حکومت کے ساتھ عارضی اتحاد قائم کرنے اور مصر میں مملوکوں کے ساتھ تعاون کرنے کے قابل ہو گئے’ (Doumani 1995: 42)۔

60). But the Ottoman Iltizam land tax system in Palestine had been highly exploitative and oppressive towards the peasantry and, as we shall see below, al-ʿUmar’s new taxation system and his socially enlightened regime were evidently popular among the Palestinian peasantry. He substantially reduced the power of the urban notables and ‘predatory classes’ that had fed upon vulnerable social groups, especially the peasants. Al-ʿUmar had received some formal education but he appears to have been largely selftaught and his early career, financial competence and practical experience as an efficient tax farmer were of critical value. But it was his political, military, economic, diplomatic and taxation skills which made him perhaps the most powerful leader in modern Palestinian history. His rise to power began in the Galilee countryside and his first headquarters was Tiberias in Eastern Galilee, not the traditional urban centres of the country: Nablus, Jerusalem and Gaza. After rebelling successfully against the Ottoman state and consolidating his regime, al-ʿUmar became effectively the sovereign ruler of much of Palestine. Following his military victory at Marj ibn ‘Amer in 1735, thousands of local people, including many residents of Nazareth, joined his forces. Apparently among his Galilee supporters were many local Christians, including Christian women from Nazareth who provided his troops with food and water (Joudah 1987: 28‒31). ‘Over the next three decades Zahir al-Umar’s stature became such that he found it possible to forge temporary alliances with the Russian government and to cooperate with the Mamluks in Egypt’ (Doumani 1995: 42).