د روم د واکمنۍ په دوران کې په فلسطین کې، او په ځانګړې توګه له ۱۳۵ میلادي کال څخه تر ۳۹۰ میلادي کال پورې، فلسطین د امپراتورۍ له ولایتونو یو ولایت وګرځید۔ دا هغه دوره ده چې ډیر لیکل شوي سندونه یې په بیلابیلو ژبو کې ساتل شوي دي؛ لاتین، یوناني، آرامي او عبري، او همدارنګه د نوي دین عیسویت په تاریخونو او متنونو کې هم دا دوره راغلې ده۔ په دې وخت کې د «فلسطین» نوم له یوه زرګونو کلونو څخه زیات عمر درلود او ډیر پراخ کارول کیده۔

During Roman rule in Palestine, and more specifically between 135 AD and 390 AD, Palestine became one of the Provincias of the empire. This is also a period from which many written records were preserved in a variety of languages – Latin, Greek, Aramaic, Hebrew –and also covered in the annals and texts of the new religion of Christianity. By this time the name ‘Palestine’ was more than a millennium old and had substantial currency.

د رومي دور په جریان کې د «فلسطین» رسمي او اداري نوم په لاتیني او یوناني ژبو کې تثبیت او عام شو، چې دا دواړه د رومي امپراتورۍ او د ختيځ مديترانه د ګډ اړیکو ژبې وې.

During the Roman period the official/administrative name of ‘Palestine’ was consolidated and popularised in Latin and Greek, which were the two lingua francas of the Roman Empire and Eastern Mediterranean.

دې دوو ژبو په سیمه ایز سوداګرۍ، ادارې، زده کړې، دین، ودانۍ جوړونې، ډیپلوماسۍ، سکې جوړولو او د ختیځ مدیترانې د مهمو ځایي نومونو په ټول جریان کې اغیزه درلوده.

These two languages affected trade, administration, education, religion, architecture, diplomacy, coinage and key place names throughout the Eastern Mediterranean.