په اتلسمه او نولسمه پیړۍ کې د فلسطین د عکا بندر څخه ایټالیا، سویلي فرانسې ([بهیري ۱۹۸۱: ۶۷]) او انګلستان ته د غنمو او پنبې لیږدونو د فرانسې د وده کونکي نفوس د لوږې څخه د ژغورلو کې مرسته وکړه، د انګلستان صنعتي انقلاب ته لمبه ورکړه او په اروپا کې د جنسي سوداګرۍ د پیدایښت لامل شول. دا کار په فلسطین کې د ښاري ځایونو (عکا، ناصره، طبریه، نابلس، بیت المقدس او یافا) کې د ځایي بورژوازۍ د پیدایښت سبب شو.

In the 18th and 19th centuries, wheat and cotton shipments from the Palestinian port of Acre to Italy, southern France (Beheiry 1981: 67) and England helped save the growing population of France from famine and fuelled the English Industrial Revolution and the rise of commodity capitalism in Europe. This brought about the rise of a local bourgeoisie in urban Palestine (in Acre, Nazareth, Tiberias, Nablus, Jerusalem and Jaffa)

بالإضافة إلى اقتصاد الفلاحين الموجَّه نحو التصدير إلى أوروبا، إذ أصبح هذا السوق الأكثر ربحاً. وقد حوَّلت هذه الخطوة في القرن الثامن عشر الزراعة والصناعة الفلسطينيتين من الإنتاج الكفافي إلى الإنتاج لصالح السوق الدولية، وأوجدت علاقة جديدة بين المدن (الكبرى) والبلدات، والمئات من القرى التي كان يعيش فيها معظم الناس ويعملون. وقد أدى هذا التوسع في التجارة الدولية مع الرأسمالية الأوروبية المتنامية، والطلب البريطاني الذي لا يشبع على القطن لمصانعها، إلى ظهور بواكير الحداثة في فلسطين. ويركز الفهم السائد عن الحداثة في العالم العربي على سياسة الأعيان (الوجهاء)، أو الغزو النابليوني، أو ضعف الدولة العثمانية بوصفها مزيجاً من العوامل التي وقفت وراء بدء التحديث في المنطقة (بارام 2007أ: 16). وفضلاً عن ذلك، يذهب الفهم السائد الذي يتبناه المؤرخون إلى أن الحداثة المبكرة في فلسطين جاءت أولاً على يد المبشرين الأوروبيين والباحثين التوراتيين في القرن التاسع عشر، أو نشرتها النخب الحضرية التي تعلمت في مدارس على الطراز الأوروبي أو في مدارس كانت تعمل تحت رعاية عثمانية. ونال التنظيمات العثمانية (وتعني حرفياً "إعادة التنظيم")، وهي فترة إصلاحات كبرى "من الأعلى" بدأت عام 1839 وانتهت بعصر الدستور العثماني الأول عام 1876، وأثرها في فلسطين والمشرق العربي الأوسع، أكبر قدر من اهتمام الدارسين. ومع ذلك فإن الأدلة الجديدة تناقض المقاربات النخبوية والاستشراقية الرومانسية والتوراتية للتاريخ الفلسطيني الحديث. یہ شواہد پہلی بات یہ ظاہر کرتے ہیں کہ فلسطین میں جدیدیت کا آغاز اٹھارہویں صدی میں ہو چکا تھا۔ دوسری بات یہ کہ 1799ء میں نپولین کا فلسطین پر حملہ اور عکا کا محاصرہ یورپی مادی ثقافت اور اشیائے صرف (بشمول یورپی کپڑا) کے پیچھے آیا، نہ کہ اس کا پیش رو تھا؛ یہ اشیاء الظاہر عمر اور الجزار کے دور حکومت میں فلسطین کے شہری اور دیہی علاقوں کے بڑے حصے میں وسیع پیمانے پر دستیاب ہو گئی تھیں (Baram 2007a, 2007b)۔ تیسری بات یہ کہ اٹھارہویں صدی کے وسط میں فلسطین کی ‘نئی’ معیشت اور زرعی آلات پہلے ہی جدید بین الاقوامی تجارت اور یورپی سرمایہ دارانہ معیشت میں خاصی حد تک شامل ہو چکے تھے، جسے برطانوی تکنیکی اور صنعتی انقلابات نے جنم دیا تھا۔

as well as a peasant economy directed towards export to Europe, as this became the more lucrative market. This move during the 18th century transformed Palestinian agriculture and industry from subsistence towards production for the international market, and brought about a new relationship between (larger) cities and towns, and the hundreds of villages where most people lived and worked. This increasing international trade with the growing capitalism of Europe, and the insatiable British demand for cotton for its mills, also ushered in early modernities in Palestine. The conventional wisdom about modernity in the Arab world focus on the elite notable (a’ayan) politics, the Napoleonic invasion or the Ottoman state’s weaknesses as a mix of factors behind the start of modernisation in the region (Baram 2007a: 16). Furthermore, the conventional wisdom advanced by historians is that early modernities in Palestine were first imported by European missionaries and biblical explorers in the 19th century or disseminated by urban elites educated in European-style schools or schools which operated under Ottoman patronage. The Ottoman Tanzimat (literally ‘reorganisations’) – a period of major reforms ‘from above’ that began in 1839 and ended with the Ottoman First Constitutional era of 1876 – and their impact on Palestine and the wider Arab East have been given most scholarly attention. Yet the new evidence contradicts elitist, romantic Orientalist and biblicist approaches to modern Palestinian history. This evidence shows, first, that the start of modernities was in 18th century Palestine; second, that the Napoleonic invasion of Palestine and siege of Acre in 1799 followed rather than led the European material culture and commodities (including European textiles) which became widely available in much of urban and rural Palestine throughout the rules of al-ʿUmar and al-Jazzar (Baram 2007a, 2007b); third, that the ‘new’ economy and new agricultural tools of Palestine in the mid-18th century had already been significantly integrated within the modern international trade and European capitalist economy which had been ushered in by the British technological and industrial revolutions.

اگرچہ د اروپا چاپ او تعلیمی انقلابونه تر ۱۹ مې پیړۍ د وروستیو کلونو پورې فلسطین ته ونه رسیدل، خو د ۱۸ مې پیړۍ انګلیسي صنعتي انقلاب او د اروپا د سرمایه‌دارۍ پیدایښت د فلسطین په اقتصاد مستقیم او ژور اغېز وکړ. دغه نوي ځواکونو د فلسطین د اروپا په لور د بیا تنظیم، او د ۱۸ مې پیړۍ په منځ کې د نوي سیاسي اقتصاد او دولت د جوړښت کې هم ونډه درلوده، هغه دولت چې د کمزورې عثماني امپراتورۍ څخه په عملي ډول خپلواک و او د فلسطیني مشر ظاهر العمر الزیداني (۱۶۸۹–۱۷۷۵) په مشرۍ اداره کېده. د صفد اصلي اوسېدونکي، زیدانیان د مملوکانو تر واکمنۍ لاندې د صفد ولایت محلي دودونو او ټولنیزو یادونو سره آشنا وو: «د صفد سلطنت» ( مملكة صفد ). یو مسلکي عصري لښکر او د فلسطیني بزګرانو اکثریت ملاتړ ته پشت ګرځولی، دغو مشرانو د عثماني لښکر مقابله وکړه او ورباندې بریا وموندله، او داسې دولت یې جوړ کړ چې د عصري فلسطین په ډېره برخه کې خپل واک او عملي حاکمیت ټینګ کړ، که څه هم ډېری د نابلس او بیت المقدس د ښاري مشرانو له خوا خوښ نه و.

Although the European printing and educational revolutions did not catch up with Palestine until the late 19th century, the English Industrial Revolution of the 18th century and rise of European capitalism impacted on the economy of Palestine directly and profoundly. These new forces also contributed to the reorientation of Palestine towards Europe and creation of a new political economy and statehood in mid-18th century Palestine, a statehood that was effectively independent of the weakened Ottoman Empire, and which was headed by Palestinian leader Dhaher al-ʿUmar al-Zaydani (1689–1775). Natives of Safad, the Zaydanis would have been familiar with the local traditions and social memories of the province of Safad under the Mamluks: ‘Kingdom of Safad’ ( مملكة صفد ). Backed by a professional modern army and most of the Palestinian peasantry, the latter stood up to and defeated the Ottoman army and created a statehood which managed to impose its power and practical sovereignty on much of modern Palestine, despite being resented by many of the Palestinian urban elites of Nablus and Jerusalem.

د حاکمیت رسمي مفهوم په اوسني دور کې بنیادي بدلون موندلی دی. تاریخي لحاظ سره دا مفهوم د حاکم (شخص یا واکمن) څخه اخیستل کیده، خو اوس د عصري ملت‑دولت د سیمه‌ایزې مفهوم سره تړلی دی. په دې هم سره، دولت، واک او مشروعیت د حاکمیت د مفهوم مرکزي برخې پاتې دي. د اتلسمې پیړۍ کې د ظاهر العمر د واکمنۍ عملي حاکمیت د عصري ملت‑دولت له کوم مفهوم څخه نه، بلکې د ظاهر العمر د واکمنۍ له دې وړتیا څخه اخیستل شوی و چې د فلسطین په ډیره برخه کې مشروع واک تطبیق کړي.

The concept of formal sovereignty has undergone radical transformation in the modern era, from being historically derived from the sovereign (person or ruler) to being linked to the territorial concept of the modern nation-state. However, state, power and legitimacy remain central to the notion of sovereignty. In the 18th century the practical sovereignty of al-ʿUmar’s regime was not derived from any modern notion of the nationstate, but from the ability of al-ʿUmar’s regime to impose legitimate power on much of Palestine.

در پرتو این تحولات چشمگیر در فلسطین، رویکرد «تاریخ از پایین» و «از درون» می‌تواند تا حدی ظهور ظاهر العمر الزیدانی و مدرنیته‌های آغازین در فلسطین را توضیح دهد، نه نظریه‌های مدرنیته که بر نخبگان فرهنگی شهرنشین در قرن‌های هجدهم و نوزدهم یا بر فعالیت‌های مبلغان اروپایی در فلسطین اواخر عثمانی تمرکز دارند؛ فعالیت‌هایی که در فلسطین شهری متمرکز بود، جایی که اکثریت مسیحیان فلسطینی در آن زندگی می‌کردند. در واقع، العمر به‌آسانی می‌تواند بنیانگذار مدرنیته‌های آغازین فلسطین و نوسازی اجتماعی آن به شمار رود، و تنها تأثیرگذارترین چهره در آغاز بازجهت‌گیری مدرن فلسطین به سوی منطقه مدیترانه باشد. در قرن هجدهم، اکثریت جمعیت فلسطین (که عمدتاً مسلمان بودند) دهقانانی بودند که در روستاها یا شهرک‌های کوچک زندگی می‌کردند، با چند مرکز تجاری بزرگ شهری. واژه‌ای که در فلسطین قرن هجدهم برای «مدرن» به کار می‌رفت «جدید» یا «تجدید» (نوسازی، نوآوری) بود، و این حرکت از همین شهرک‌ها و روستاهای کوچک جلیل آغاز شد. رهبری محلی قدرتمند در جلیل قرن هجدهم و مدرنیته‌ها خود را به شیوه‌های گوناگون نشان دادند:

In view of these dramatic developments in Palestine, a history ‘from below’ and ‘from within’ approach can partly explain the rise of Dhaher al-ʿUmar al-Zaydani and early modernities in Palestine rather than theories of modernities which focus on metropolitan cultural elites in the 18th and 19th centuries or European missionary activities in late Ottoman Palestine, activities which centred on urban Palestine where the majority of the Palestinian Christians resided. Indeed al-ʿUmar can easily qualify as the founding father of early Palestinian modernities and social renewal, and the single most influential figure in the beginning of the modern reorientation of Palestine towards the Mediterranean region. In the 18th century the majority of the Palestinian population (predominantly Muslim) were peasants who lived in villages or small towns, with a few large urban trading centres. The term for ‘modern’ in 18th century Palestine was jadid (new) or tajdid (renewal, innovation), and it began in these small towns and villages of the Galilee. Powerful local leadership in 18th century Galilee and modernities manifested themselves in a variety of ways:

د ډهاهر العمر او احمد پاشا الجزار (۱۷۲۰–۱۸۰۴) لاندې د فلسطین پر بنسټ د یوې نوې ځانمختاره واکمنۍ راڅرګندېدل، داسې واکمني چې نه د عثماني ادارې او نه د ښاري مشرو طبقو تابع وه۔

• The emergence of a new Palestine-based autonomous rule under both Dhaher al-ʿUmar and Ahmad Pasha al-Jazzar (1720–1804), a rule independent of both the Ottoman authorities and urban elites.

• د ۱۸مې پیړۍ څخه په فلسطین کې د کرنې او ټیکنالوژۍ نوي نوښتونه پیل شول، چې د فلسطیني بزګرانو د ډیرو برخو ګټه یې وکړه – دا نوښتونه د ادعا شوي سیمه‌ایز ښاري فلسطیني بورژوازي «ملي‌ګرایۍ» له راپورته کیدو څخه لږ تر لږه یوه پیړۍ مخکې پیل شول او د فلسطین په کرنیزه تولید ژور اغیز وکړ. د فلسطیني کرنیزو محصولاتو او ښاري توکو نړیوال او سیمه‌ایز صادرات د فلسطیني پنبې، زیتونو تیلو، غنمو او صابون په صادراتو کې ښکاره شول.

• New agricultural and technological innovations in Palestine which benefited the majority of Palestinian peasantry began in the 18th century – preceding and anticipating the rise of local urban Palestinian bourgeois ‘nationalism’ by at least a century – and deeply affected the agricultural production of Palestine. The considerable growth of international and regional export of Palestinian agricultural produce and urban products was shown in the export of Palestinian cotton, olive oil, wheat and soap.

د فلسطین د دولت د ګټې (انحصار) له لارې د اروپا ته د پنبې، غنمو او زیتونو د تیلو پر پرمختللي صادرات، او همدارنګه د فلسطیني محصولاتو او توکو په نړیواله او سیمه ییزه کچه صادرات، په هېواد کې د پانګونې لپاره اړین نوې پانګه رامینځ ته کړه.

• Palestinian state monopoly on the flourishing cotton, wheat and olive oil export to Europe and the international and regional export of Palestinian produce and products generated much-needed new capital for investment in the country.

• د ۱۸ مې پیړۍ د دوهمې نیمایي او د فلسطین په کوچنیو ښارونو او کلیو کې د ښارونو د پراخېدو او "نوو" ښاري ځایونو د جوړېدو، او د "زاړه ځایونو" او "نوو ځایونو" (العمارة الجديدة) ترمنځ د توپیر پیل، د څو لیکوالانو له خوا یادونه شوې ده۔

• The expansions of small towns and villages and construction of ‘new’ urban spaces in Palestine in the second half of the 18th century and the beginning of a distinction between the ‘old spaces’ and ‘new spaces’ (al-ʿImarah al-Jadidah) was noted by several authors.

الهام‌گرفته از الگوی امارت همسایه و خودمختار کوه لبنان (۱۵۱۶–۱۸۴۱)، رهبری مؤثر الظاهر عمر، حمایت مردمی بخش بزرگی از دهقانان فلسطینی و روابط تجاری بین‌المللی با فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها همگی به ایجاد یک «دولت محلی» (دولة قطریة) در فلسطین انجامید؛ دولتی تازه که با نیروی بومی ساخته و بر پایه آن استوار بود، اقتدارش از لبنان تا غزه گسترش یافت و پایتخت مدرن آن عکا بود. این «دولة قطریة» فلسطینی، عکا را از روستایی کوچک به یک کلان‌شهر مستحکم و ثروتمند تبدیل کرد. در بخش عمده‌ای از سده‌های هجدهم و اوایل نوزدهم، عکا عملاً و در تمام کاربردهای عملی، به‌مثابه پایتخت دوم فلسطین مدرن عمل می‌کرد. واردات پنبه فرانسوی از فلسطین و واردات مشابه بریتانیایی پس از انقلاب صنعتی و ظهور فناوری‌های «نوین» بریتانیایی، با تقاضای سیری‌ناپذیرشان برای پنبه، همراه با تجارت منطقه‌ای و بین‌المللی تازه در پنبه، روغن زیتون، ابریشم و منسوجات، همگی به دگرگونی کشاورزی و فضاهای شهری فلسطین در بیشتر نقاط کشور کمک کردند. فضاهای شهری و محله‌های تازه‌ای در شهرهای کلیدی مانند عکا و نابلس ایجاد شد که این شهرها را نه‌تنها به بزرگ‌ترین و ثروتمندترین مراکز فلسطین، بلکه در میان بزرگ‌ترین شهرهای الشام نیز بدل کرد (Doumani 1995; Philipp 2001). بندر گسترش‌یافته عکا (همراه با بندر کوچک‌تر یافا) در بخش عمده‌ای از سده‌های هجدهم و نوزدهم همچنان دروازه بین‌المللی اصلی ورود و خروج به فلسطین بود. پس له هغه چې د فلسطین د پنبې صنعت زوال وکړ، ساحلي عکا او نابلس، له القدس/یروشلم سره یوځای، لا هم د فلسطین درې تر ټولو مهم "نوي" ښاري مرکزونه وو، او د ۱۸۷۰ کلونو په ترڅ کې د هیواد د عثماني اداري بیا تنظیم مرکز وو، لکه څنګه چې موږ لاندې وینو، د نجیب یروشلم خانګه (متصرفیت) او د عکا او نابلس سنجاقونه د لیرې اوسنۍ (تکاملي) پراخه بدلون مرکز وو چې د ناوروستي عثماني فلسطین بیا مفهوم کولو کې پیښ شو. د برتانیې صنعتي انقلاب هم په غیر مستقیم ډول د ۱۸م پیړۍ د دوهمې نیمایې کې د فلسطین لومړني عصري د جلیل پر بنسټ "دولت" د راڅرګندیدو کې مرسته وکړه.

Inspired by the model of the neighbouring and autonomous Emirate of Mount Lebanon (1516‒1841), al-ʿUmar’s effective leadership, popular backing by much of the Palestinian peasantry and international trading relations with the French and British all brought about the creation of a dawlah qutriyyah in Palestine, a new state driven by and based on an indigenous agency, whose authority extended from Lebanon to Gaza, and whose modern capital was Acre. This Palestinian dawlah qutriyyah transformed Acre from a small village into a fortified and rich urban metropolitan centre. Throughout much of the 18th and early 19th centuries Acre, effectively and to all practical purposes, functioned as the second capital of modern Palestine. French cotton imports from Palestine and similar British imports following the Industrial Revolution and the rise of ‘new’ British technologies, with their insatiable demand for cotton, together with the new regional and international trade in cotton, olive oil, silk and textiles, all helped transform Palestinian agriculture and urban spaces in much of the country. New urban spaces and neighbourhoods were created in key cities such as Acre and Nablus, making these cities not only into the biggest and wealthiest centres in Palestine but also among the largest cities of al-Sham (Doumani 1995; Philipp 2001). The newly expanded port of Acre (together with the smaller port of Jaffa) remained the main international gateway to and from Palestine throughout much of the 18th and 19th centuries. After the decline of the Palestine cotton industry, coastal Acre and Nablus, together with al-Quds/Jerusalem, were still the three most important ‘new’ urban centres in Palestine and were central to the Ottoman administrative reorganisation of the country in the 1870s, as we shall see below, the Mutasarrifate of Noble Jerusalem and the Sanjaks of Acre and Nablus were central to the new (evolutionary) paradigm shift in the reconceptualisation of late Ottoman Palestine. The British industrial revolution also contributed indirectly to the emergence of the first modern Galilee-based ‘state’ in Palestine in the second half of the 18th century.

اروپا میں اٹھارہویں صدی کے دوران فلسطین کو شام سے الگ ایک مستقل "ملک" کے طور پر دیکھنے کا رجحان عام تھا، اور اس صدی میں بنائے گئے "Palaestina/Palestina" کے بے شمار یورپی نقشے اسی بڑھتے ہوئے تصور کی عکاسی کرتے ہیں۔ 1747 میں لندن کے Modern Gazetteer (صفحہ 65) میں، انگریز جغرافیہ نویس اور Modern History, or the Present State of all Nations (1744–1746) کے مصنف تھامس سالمن نے، جو "دنیا کی مختلف اقوام کا ایک مختصر جائزہ" پیش کرتی تھی، فلسطین کو اس طرح بیان کیا:

In Europe throughout the 18th century the perception of Palestine as a distinct ‘country’, separate from Syria, was widespread and the plethora of European maps of ‘Palaestina/Palestina’ produced in that century reflected this growing perception of Palestine. In 1747, in the London Modern Gazetteer (p. 65), Thomas Salmon, an English geography writer and author of Modern History, or the Present State of all Nations (1744–1746) – which provided ‘a short view of the several nations of the world’ – described Palestine as follows:

فلسطین، د آسیایی ترکیې یوه برخه، د ۳۶ او ۳۸ درجو ترمنځ واقع ده

PALESTINE, a part of Asiatic Turkey, is sit.[uated] between 36 and 38

د شرق طول ۳۱ او ۳۴ درجو تر منځ او د شمالي عرض ۳۱ او ۳۴ درجو تر منځ.

degrees of E. Lon.[gitude] and between 31 and 34 degrees of N. Lat.

[itude]، چې د لبنان غر یې له سوریې جلا کوي، په شمال کې د حرمون غر چې له عربستان دیزرټ څخه یې جلا کوي، په ختیځ کې، د سعیر غرونو او د عربستان پیټریا دښتو له لارې په سهیل کې، او د مدیترانې بحر په لویدیځ کې ټاکل شوی دی، نو داسې بریښي چې دا سیمه د بهرنیو یرغلونو په وړاندې ډیره ښه ساتل شوې وه ... دا عموماً یوه ښه ځرخیزه خاوره ده، چیرته چې کرل کیږي، د غنمو، شرابو او زیتونو ډېر محصول ورکوي.2

[itude], bounded by the mount Libanus, which divides it from Syria, on the N.[orth], by mount Hermon, which separates it from Arabia Deserta, on the E.[ast], by the mountains of Seir, and the deserts of Arabia Petraea, on the S.[outh], and by the Mediterranean Sea on the W.[est], so that it seems to have been extremely well secured against foreign invasions ... It is generally a fruitful country, producing plenty of corns, wine, and oil where it is cultivated.2

یوه ډیره مهمه نکته دا ده چې په اتلسمه پېړۍ کې د جلیل سیمې سیاسي واک او عملي خپلواکي د ښارونو د مشرتابه د امپراتوري والي-پیرو سیستم نتیجه نه وه، او نه دا د مرکزي عثماني ادارې څخه راوتلې وه؛ بلکې دا د "دننه" او "لاندې" څخه، د عثماني امپراتوریت په مخالفت او په عملي نظامي مقاومت سره رامنځته شوې وه. ډیری فلسطیني بزګرانو ملاتړ کاوه، او د عثماني ملاتړ لرونکو ځینو ښاري الیټانو په دې نه خوشحالېدل. د عثماني واک د سختې کمزورۍ په وخت کې، د اروپا نوې تخنیکي او سوداګریزې پرمختګونه، او د فلسطین د خپلواکۍ لپاره د ځایي خلکو مبارزه، د اتلسمې پېړۍ په لومړیو کې د جلیل کلیوالي سیمو څخه راڅرګنده شوې. د دې بنسټیز پرمختګ لپاره ډیری عوامل مرسته وکړه.

Crucially, political power and practical sovereignty in the Galilee in the 18th century was not the outcome of the imperial patron‒client system of the urban leadership, nor did it derive from the central Ottoman authorities; in fact it evolved ‘from within’ and ‘from below’, and in defiance and actual military resistance to the Ottoman Empire. It was backed by many Palestinian peasants and resented by some of the Ottoman-backed urban elites. With the sharp decline of the Ottoman power, new technological and commercial developments in Europe and indigenous Palestinian struggle for autonomy emerged from within the Galilee countryside in the mid-18th century. Several factors contributed to this radical development.

یو له دې څخه یو په دې سبب و چې

One of these was due to:

د عکہ ځانګړی حیثیت. سیاسي لحاظ سره دا یوه ځانګړې سیمه (انکلاف) وه، نیمه خپلواکه، که بشپړ خپلواکه نه وه، د امپراتورۍ له مرکز څخه. فلسطین: د څلورو زرو کلونو تاریخ 224

[new A]cre’s exceptional status. Politically, it was an enclave – semiautonomous, if not completely independent of the center of empire and PALESTINE: A FOUR THOUSAND YEAR HISTORY 224

دا د هغې اداري برخه وه. دا کار هغه وخت پیل شو چې یوه سیمه ایز مشر، ظاہر العمر، پخپله د ښار یو خپلواک واکمن وګرځید. د هغه پخپله اعلان شوې خپلواکي د هغه د ځای ناستي جزار پاشا لخوا نور هم پراخه شوه او د پراخ معنا لاندې تشریح شوه۔ (Rosen-Ayalon 1998: 519‒520)

its administration. This began when a local chieftain, Daher al-ʿUmar, established himself as an independent ruler in the city. His self-declared sovereignty was expanded and interpreted on an even broader scale by his successor, Jazzar Pasha. (Rosen-Ayalon 1998: 519‒520)

په اتلسمه پیړۍ کې د عکا د ښار او ولایت د ناڅاپي او حیرانوونکي پرمختګ مهمه پایله دا وه چې فلسطین په دې پیړۍ کې اروپا ته مخ واړاوه. دا بدلون د هغو پخوانیو بدلونونو په شان نه و چې د روميانو، امویانو او ایوبيانو/مملوکانو د شاهي سلسلو لخوا رامنځته شوي وو، بلکې دا د یو زورور فلسطيني مشر له لارښوونې سره ترسره شو. په حقیقت کې عکا د ظاهر العمر الزیداني پلازمېنه شوه، د ۱۷۴۶ څخه تر ۱۷۷۵ زېږدیز کال پورې، یعنې نږدې دېرش کاله، او دا د فلسطین د دوو تر ټولو زورورو سوداګريزو ښارونو څخه یو شو؛ بل ښار نابلس و.

The astonishing modern rise of the city and province of Acre represented more than anything else the dramatic reorientation of Palestine towards Europe in the 18th century – a reorientation which, unlike previous reorientations of the country by imperial dynasties including the Roman, Umayyad and Ayyubid/Mamluk, was engineered by a powerful indigenous Palestinian leader. Indeed, Acre became the capital of Dhaher al-ʿUmar al-Zaydani for nearly thirty years, from 1746 to 1775, and one of two most powerful trading cities in Palestine; the other one was Nablus.

ایکر ښاروال عمر ال عمر کاوریس احمد پاشا الجزار هم د اتومان پاشالیک د ایکر والي وو، چې په حقیقت کې یوه «ولایت» وه، او له ۱۷۷۶ تر ۱۸۰۴ کال د مرګ پورې یې حکومت وکړ. د ایکر تسلط د ۱۹ مې پیړۍ په لومړیو کې هم دوام وکړ. د الجزار له مرګ وروسته د ایکر اتومانی والیان، سلیمان پاشا العادل (وفات ۱۸۱۹ع) ...

Not surprising, Acre also remained the capital of al-ʿUmar’s successor, Ahmad Pasha al-Jazzar, Governor of the Ottoman Pashalik – in reality, a ‘province’ – of Acre from 1776 until his death in 1804. The dominance of Acre continued well into the early 19th century. After the death of al-Jazzar the Ottoman Governors of Acre, Suleiman Pasha al-‘Adil (d. 1819)

او عبدالله پاشا (وفات ۱۸۳۱ع) د عکا په پلازمینه کې څخه د فلسطین، لبنان او دمشق ډیره برخه واکمني کوله۔

and ‘Abdullah Pasha (d. 1831) ruled much of Palestine and Lebanon and Damascus from their Palestinian capital of Acre.

د فلسطین مدرن شوی سیمه د مدیترانې سیمې/اروپا ته د شاوخوا لیدلو او د اتلسمې پیړۍ کې د مدرن عکا چټک پرمختګ په ګالیلي کې د العمر د راڅرګندیدو او نظامي بریاوو سره پیل شو، چې د فلسطیني کروندګرو ملاتړ یې درلود. د فلسطین په خپلواکه واک د دې ترلاسه کیدو هڅول په اروپا کې د انقلابي ټیکنالوژیکي او صنعتي پرمختګونو له امله وو. د عکا ساحلي بندر ښار یو مشهور صلیبي مرکز ؤ. د صلیبي جنګونو وروسته په پیړیو کې دا ښار له منځه تللی ؤ او د عثماني فتحې په وخت کې زاړه عکا یو کوچنی کبانو کلی شوی ؤ (Philipp 2001: 1). د مملوکو او د عثماني دورې په لومړیو کې د صفد ښار د ګالیلي د اداري مرکز په توګه د زاړه عکا ځای ونیو. خو د اتلسمې پیړۍ په نیمایي کې مدرن عکا د فلسطین د مدیترانې د ساحل لومړی لوی ځای ؤ چې د ایوبیانو او مملوکو لاندې د صلیبي وروسته دورې کې د ساحلي ښارونو د تیز زوال وروسته ژر بیرته د "نوي"، فعال او لوی بندر ښار دنده پیل کړه (Rosen-Ayalon 1998: 520; Philipp 2001: 1). خو تر 1785 پورې مدرن عکا د فلسطین یو له لویو ښارونو شو او د الشام په کې د دمشق او حلب وروسته دریم لوی ښار شو (Philipp 2001: 1).

The spectacular reorientation of modern Palestine towards the Mediterranean region/Europe and the dramatic rise of modern Acre in the 18th century began with the emergence and military successes of al-ʿUmar in Galilee, backed by the Palestinian peasantry. The latter’s achievement of autonomous power in Palestine was spurred by revolutionary technological and industrial developments in Europe. The coastal port city of Acre had been a famous Crusade stronghold. In the centuries following the Crusades the city had slipped into oblivion and by the time of the Ottoman conquest old Acre had become a small fishing village (Philipp 2001: 1). Under the Mamluks and throughout the early Ottoman period the town of Safad replaced old Acre as the administrative capital of the Galilee. Yet in the middle of the 18th century modern Acre was the first of the major sites along Palestine’s Mediterranean coast that quickly renewed its function as a ‘new’, dynamic, major port city following the sharp decline of the coastal cities in the post-Crusader period under both the Ayyubids and Mamluks (Rosen-Ayalon 1998: 520; Philipp 2001: 1). But by 1785 modern Acre had become one of the largest cities in Palestine and the third largest city in al-Sham, after Damascus and Aleppo (Philipp 2001: 1).