د اتلسمې پیړۍ د تاریخ په لیکلو کې د فلسطین د ځای ټاکلو په برخه کې، د عثماني واکمنۍ لاندې د فلسطین د ټولنیز او اقتصادي خپلواکۍ مفهوم د بشارة دومانی لخوا (۱۹۹۵) په ښه توګه څیړل شوی، په ځانګړې توګه د اتلسمې پیړۍ د جبل نابلس د ټولنیز تاریخ په اړه. دا کار د البرت حوراني د "ښاري مشرانو" (الاعیان) د چوکاټ په دننه ترسره شو: هغه سیاسي او اقتصادي ځواکمن طبقې چې په ولایتي عربي ښارونو او ښارګوټو کې ژوند کوي او د شاهي مرکز استانبول او ولایتي ټولنې ترمنځ د "اشرافي" منځګړو په توګه دندې ترسره کوي او د عثماني پراخې امپراتورۍ ولایتونه اداره کوي. د فلسطین، لکه د عربي ختیځ په نورو برخو کې، ښاري ټولنیز مشرانو هڅه کوله چې سیمه ییز او لرې واټنه تجارت کنټرول کړي او په کلیو کې د ځمکې د خاوندتوب باندې واکمن شي.

Writing Palestine into the history of the 18th century, the idea of Palestinian social and economic autonomy under the Ottomans was masterfully explored by Beshara Doumani (1995) with special reference to the social history of 18th century Jabal Nablus. This was done within the framework of Albert Hourani’s paradigm of the ‘urban notables’ (a’ayan): the political and economic elites in provincial Arab cities and towns that served as ‘patrician’ intermediaries between the imperial capital in Istanbul and provincial society and governed the provinces of the vast Ottoman Empire. The urban social elites of Palestine, as in the rest of the Arab East, sought to control regional and distant trade and dominate landownership in the countryside.