دا کار د فلسطین د څو کلتوري هویت او ګډو تاریخونو موندنه کوي، او دا یې د ټول سیمې په ډیر اوږد تاریخ کې ځای ږدي. دا د فلسطین تاریخ د نږدې ختیځ او ختیځ منځنۍ سمندر د پخوانۍ، کلاسیکي، وروسته کلاسیکي، منځنۍ، لومړنۍ او عصري تاریخونو په ترڅ کې ځای ږدي. موخه داسې یو تاریخ نه دی چې په فکري لحاظ له ژوند بې برخې وي، بلکې دا غواړي یو داسې تاریخ وړاندې کړي چې په ټولنیز، فکري، کلتوري او سیاسي لحاظ خبر او بوخت وي. دا کار د دې پراخ تاریخي دورې د پوښلو هڅه کوي، او په عین حال کې د تاریخ له ښکته (تر ټولنې لاندې ټولګیو) لیدلوري، ټولنیزې حافظې، کلتوري هویت او سیاست ترمنځ اړیکې هم ټاکي.

This work locates the multicultural identity and shared histories of Palestine in a very long history of the whole region. It locates Palestinian history in the ancient, classical, post-classical, medieval, early and modern histories of the Near East and Eastern Mediterranean. The intention is not to produce an intellectually detached form of history but rather to offer a socially, intellectually, culturally and politically informed and engaged history. While attempting to cover the vast span of history, this work links questions of history from below, social memory, cultural identity and politics.

دا د «ملي تاریخ» یا د انجیل څخه تر نن ورځې پورې د «فلسطیني ملت» لپاره یوه کیسه نه ده، که څه هم زه د تاریخ هغه ځواک چې په اوسني وخت کې ملي او سیاسي مشروعیت رامینځته کوي، ښه پوهېږم. «ملت» او ملي‌ګرایي د عصري اختراعات او جوړښتونه دي، او زه د تاریخ په پراخه اوږدو کې د «ملت» په شان یوې سیاسي اصطلاح د ګټورتیا په اړه ډېر شکمن یم۔ په حقیقت کې، د «ملي اختراع» او تصور جوړونه یوازې د عصري فلسطین یا فلسطینیانو پورې محدوده نه ده۔ دا د ټولو عصري ملي هستیو او ډلو عام ځانګړتیا ده، او د ملي‌ګرایي او د ملي دولتونو د جوړولو او ساتنې یوه مهمه برخه ده۔ د ملت‌جوړونې او د دود اختراع یوه ټیپیکه اروپایي لاره وه چې ټولنیز حافظه په ټاکلې توګه کارول کېده: د ملي او مذهبي تاریخ ځینې برخې ښکاره کېدې، نورې پټېدې، او نورې د سیاسي موخو لپاره لوړېدې او راپاریدې۔ له همدې امله دا راپارېدلې حافظه لازمي نه ده چې اصلي وي، بلکې سیاسي لحاظ څخه ګټوره وي (Said 1999: 6‒7)۔ د عصري ملت‌جوړونې او ملي افسانې جوړونې سیالۍ لارې د بینیډکټ اندرسن (1991: 6, 11‒12)، ایرک هابسبام (1990؛ Hobsbawm and Ranger 1996)، انتوني سمیټ (1971، 1984، 1986) او ارنسټ ګیلنر (1983) په کارونو کې پراخه انتقادي بیاکتنه شوې ده۔ د اروپا د ملت‌جوړونې او افسانې جوړونې ترټولو همه‌اړخیزه څېړنه د هابسبام په «Nations and Nationalism since 1780» کې موندل کېږي۔ دا کتاب په 1990 کال کې د «پروګرام، افسانه، واقعیت» د فرعي سرلیک سره خپور شو او د «دود اختراع»، ملي کلتور جوړونې، او د ملي هویتونو د جوړېدو په اړه دی، چې د ځانګړي ولسي تاریخ او تاریخي افسانو له مخلوط څخه رامینځته شوي (Hobsbawm 1990)۔

This is not a ‘nationalist history’ or a narrative about the Bible to the present for a ‘Palestinian nation’, although I am fully aware of history’s power to create national/political legitimacy in the present. ‘Nation’ and nationalism are modern inventions and constructions and I am highly sceptical about the utility of a political term such as ‘nation’ across a vast sweep of history. Of course, the process of ‘national invention’ and visualisation is not confined to modern Palestine or the Palestinians. It is common to all modern national entities and groupings, and it is an important ingredient both in nationalism and in the creation and maintenance of nation-states. Nation-building and the invention of tradition was a typical European practice of using collective memory selectively by manipulating certain bits of the national and religious past, suppressing others and elevating and mobilising others in an entirely functional way and for political purposes; thus mobilised memory is not necessarily authentic but rather useful politically (Said 1999: 6‒7). Competing modes of modern nation-building and nationalist myth-making have received extensive critical reappraisal in the works of Benedict Anderson (1991: 6, 11‒12), Eric Hobsbawm (1990; Hobsbawm and Ranger 1996), Anthony Smith (1971, 1984, 1986) and Ernest Gellner (1983). Hobsbawm’s most comprehensive analysis of nation-building and myth-making in Europe is found in Nations and Nationalism since 1780. Published in 1990 with the subtitle Programme, Myth, Reality, his work is about the ‘invention of tradition’, the creation of national culture, and the construction of national identities from a mixture of folk history and historical myths (Hobsbawm 1990).

په The Invention of Tradition کې هابزباوم او ټیرنس رینجر (1996: 1‒14، 263‒283) دا څېړي چې د ۱۹ میلادي پېړۍ په نیمایي کې د اروپا ټولنیزې او سیاسي واکمنې څنګه داسې دودونه جوړول، چې ګواکې پخوانۍ وو، د دې لپاره چې د پاچا او رعیت دواړو لپاره نوې هویت ترلاسه شي، ډېر ځله د تېر د جعلي یادونو په مټ.

In The Invention of Tradition Hobsbawm and Terence Ranger (1996: 1‒14, 263‒283) explore the way social and political authorities in the Europe of the mid-19th century set about creating supposedly age-old traditions by providing invented memories of the past as a way of creating a new sense of identity for the ruler and ruled.

په پښتو کې داسې ژباړه کیږي: اکثرا لیبرال اسرائیلي یهودي عالمان (سند ۲۰۰۹؛ سټرن هیل ۱۹۹۸؛ پیټربرګ ۲۰۰۱، ۲۰۰۸؛ ربکین ۲۰۰۶، ۲۰۱۰؛ بن زیو ۲۰۱۴؛ ګرینشټاین ۲۰۱۴) د صهیونیزم د "ملي اختراع" شوو دودونو نیوکه کوي او دې "تصوري دود" په یهودي ملت باندې اغیز ته ځانګړې پاملرنه کوي، نه دې ته چې صهیونیزم د خپل اصلي قرباني، یعنې د فلسطین د اصلي اوسیدونکو پر ولس باندې څه ډول فاجعوي پایلې درلودې.

Often liberal Israeli Jewish scholars (Sand 2009; Sternhell 1998; Piterberg 2001, 2008; Rabkin 2006, 2010; Ben-Zeev 2014; Greenstein 2014) critique the ‘nationalist inventive’ traditions of Zionism and the impact of this ‘imagined tradition’ on the Jewish people, rather than on the catastrophic consequences of Zionism for its main victim, the indigenous people of Palestine.

لیکن چونکہ دا صیہونی ملت‌جوړونه او د دودونو جوړول د اروپایي «ملي‌پالنې» عام کړنو څخه وو، چې ټولنیز حافظه کارولې، نو دا علمي لاره صیہونیت د اروپا د «عادي» ملي جوړښت او افسانه‌جوړونې دودونو په ډله کې ږدي. په حقیقت کې د صیہونیت دا «عادي‌کول» او «ملي‌کول» همغه څه دي چې صیہونی نظریه‌پالونکي تل ورته غږ کړی دی. سربیره پر دې، د صیہونیت دا افسانه‌جوړونې ستراتیژۍ د هغې بدترین خواوې نه دي. برعکس، که صیہونیت له ښکته، د هغې له اصلي قربانیانو یعنې د فلسطین له اصلي اوسیدونکو د کتنې له نظره ولوستل شي، نو صیہونیت په بل بشپړ جلا دود کې ځای پیدا کوي: د اروپا د ماډرن استعماري استوطاني نیوکو، توکمیز پاکسازۍ، حافظه‌وژنې او فرهنګي نسل‌وژنې د ځواکونو په ډله کې (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed et al. 2014).

But since this Zionist nation-building and the invention of tradition was typical of European ‘nationalist’ practices of using collective memory, this scholarly approach places Zionism among the ‘normal’ European traditions of nationalist invention and myth-making. In effect this ‘normalisation’ and ‘nationalisation’ of Zionism is exactly what Zionist ideologues have always argued for. Also, these myth-making strategies of Zionism are hardly its worst aspects. By contrast, reading Zionism from below, from the viewpoint of its main victim, the indigenous people of Palestine, places Zionism within an altogether different tradition: among the forces of modern European settler-colonisation, ethnic cleansing memoricide and cultural genocide (Masalha 1992, 2012; Pappe 2006; Rashed et al. 2014).

فضلاً عن ذلك، كما جادلتُ في كتابي «الكتاب المقدس والصهيونية: التقاليد المخترعة، وعلم الآثار، وما بعد الاستعمار في فلسطين-إسرائيل» (2007) و«التوراة الصهيونية: السابقة التوراتية، والاستعمار، ومحو الذاكرة» (2013)، فإن تاريخ فلسطين بوصفه تاريخ الشعب لا يمكن ولا ينبغي أن يُكتب إلا بمعزل عن قصص العهد القديم. وقد تناولت هذه الأعمال أيضاً الطرائق التي حاولت بها الصهيونية تبرير مشاريعها الاستعمارية و«ادعاءاتها التاريخية» عبر استخدامات واسعة وتوظيفات مغلوطة للنص التوراتي. وقد تناول هذا الموضوع كذلك كيث ويتلام في عمله الرائد «اختراع إسرائيل القديمة: إسكات التاريخ الفلسطيني» (1996). ولا يهدف هذا الكتاب إلى إعادة طرق ذلك المجال أو البناء على عمل ويتلام القيّم وتفكيكه الفعّال لـ«الاستمرارية التاريخية» الممتدة من الكتاب المقدس إلى الاستقلال لإسرائيل. بل يسعى إلى المضيّ قدماً عبر استعادة تاريخ فلسطين وسرده بشكل مستقل تماماً عن النقاشات التوراتية والدراسات التوراتية. وفي الوقت ذاته، وبينما يُجادل بأن تاريخ فلسطين المعقّد متجذّر بعمق في الشرق الأدنى القديم وشرق البحر الأبيض المتوسط، فإن هذا الكتاب لا يحاول محاكاة الادعاءات الصهيونية بتاريخٍ طويل و«غير منقطع» و«مرتّب» لفلسطين.

Furthermore, as I have argued in The Bible and Zionism: Invented Traditions, Archaeology and Post-Colonialism in Palestine-Israel (2007) and The Zionist Bible: Biblical Precedent, Colonialism and the Erasure of Memory (2013), Palestinian history as people’s history can and should only be written independent of the Old Testament stories. These works have also addressed the ways in which Zionism attempted to validate its colonisation projects and its own ‘historical claims’ through extensive uses and abuses of the biblical text. This theme has also been explored in Keith Whitelam’s seminal work, The Invention of Ancient Israel: The Silencing of Palestinian History (1996). This book is not designed to revisit that ground or build on Whitelam’s excellent work and his effective dismantling of a Bible-to-independence ‘historical continuum’ for Israel. It rather seeks to move forward by recovering and narrating a history of Palestine completely independent of the biblical debates and the biblical scholarship. Furthermore, while arguing that the complex history of Palestine is deeply grounded in the ancient Near East and Eastern Mediterranean, there is no attempt here to mimic the Zionist claims of a long, ‘unbroken’ and neat history of Palestine.

برعکس، لکه څنګه چې دا ټوک به ښکاره کړي، د فلسطین بహু-پرتہ میراث د مختلفو سبکونو او متضادو دودونو تاریخ دی؛ یو داسې تاریخ چې له پیچونو، خاطرو او هیرولو، له سرکوب او بیرته ترلاسه کیدو څخه ډک دی۔

On the contrary, as this volume will demonstrate, the multi-layered heritage of Palestine is a history of mixed styles and contradictory traditions; a history full of twist and turns, of memory and forgetfulness, and of suppression and recovery.