Ahmad'ın —Allah'ın ondan razı olması dileğiyle— gençliğinde bile zaman zaman fetva verdiği ve yaşını önemsemeden, istendiğinde hadis rivayet ettiği dikkat çekicidir; aşağıdaki rivayetten de bunu öğreniriz. 25. Note: Following the rules, "God" must be written as the Turkish word for God, so the phrase should read as follows: Ahmad'ın —Tanrı'nın ondan razı olması dileğiyle— gençliğinde bile zaman zaman fetva verdiği ve yaşını önemsemeden, istendiğinde hadis rivayet ettiği dikkat çekicidir; aşağıdaki rivayetten de bunu öğreniriz. 25.1

It is noteworthy that Aḥmad—God be pleased with him—would sometimes give legal opinions even in his youth and would recite Hadith if asked, without being concerned about his age, as we learn from the following report. 25.1

[el-Kummisî:] 198 [814] yılında, Ahmed b. Hanbel'i el-Hayf Camii'nde bir minareye yaslanmış görmüştüm. Hadis âlimleri gelince, onlara hadisleri ve bunların fıkhî sonuçlarını öğretmeye başladı ve hac menasiki hakkındaki sorularını cevapladı.

[Al-Qūmisī:] In 198 [814], I saw Aḥmad ibn Ḥanbal leaning against the minaret at the mosque of al-Khayf.153 When the Hadith scholars arrived, he began teaching them Hadith and legal implications and answering their questions about the pilgrimage rites.

[el-Kümmî:] 198 [814] yılında, İbn Uyeyne hâlâ hayattayken, el-Hayf Camisi'nde Ahmed b. Hanbel'i her türlü konuda fetva verirken gördüm. Daha önce onu hiç görmemiştim; bu yüzden çevresindeki halkaya katıldım ve kim olduğunu birine sordum. 25.2

[Al-Qūmisī:] In 198 [814], when Ibn ʿUyaynah was still alive, I saw Aḥmad ibn Ḥanbal at the mosque of al-Khayf, delivering legal opinions on all kinds of subjects. I had never seen him before, so I joined the group around him and asked someone who he was. 25.2

“Buralı değilsin, değil mi?” “Hayır.” “Bu, Ahmed bin Hanbel.” Grup dağılana kadar bekledim, sonra elini tutup onu selamladım. O zamandan beri birbirimizi tanıyoruz.

“You’re not from here, are you?” “No.” “That’s Aḥmad ibn Ḥanbal.” I waited until the group had broken up, then took his hand and greeted him. We’ve known each other ever since then.

[Yazar:] Yine de şunu belirtmek gerekir ki örnek aldığımız Ahmed —Allah'ın ondan razı olması dileğiyle— kırk yaşına gelinceye kadar hadis öğretmek ve fetva vermek için kendini öne çıkarmamıştır. 25.3

[The author:] It should nevertheless be noted that our exemplar Aḥmad—God be pleased with him—did not put himself forward to teach Hadith and give legal opinions until he was forty years old. 25.3

[İbn eş-Şâir:] 203 [818–19] yılında Ahmed İbn Hanbel'in yanına gidip ondan hadis öğretmesini istedim, ama o reddetti; bunun üzerine Abdürrezzâk ile ilim tahsil etmek için yola çıktım. Sonra 204 yılında geri döndüğümde Ahmed'in kırk yaşına girdiğini ve ders vermeye başladığını, insanların da onu bir otorite olarak kabul ettiğini gördüm.154

[Ibn al-Shāʿir:] I went to Aḥmad ibn Ḥanbal in 203 [818–19] and asked him to teach me Hadith, but he refused so I went out to study with ʿAbd al-Razzāq. Then, in ’04, I came back and found that Aḥmad had turned forty and begun teaching, and people had accepted him as an authority.154

[Al-Ṣayrafī:] Ahmed b. Hanbel'in kapısındaydım ve Abdürrezzak'ın rivayet ettiği bir hadisi zikretti. Bana onu imla etmesini istedim. 25.4

[Al-Ṣayrafī:] I was at Aḥmad ibn Ḥanbal’s door and he mentioned a Hadith transmitted by ʿAbd al-Razzāq. I asked him to dictate it to me. 25.4

"Bunu benden gelince ne yapardın?" diye sordu. "Abdurrezzak hâlâ hayatta!" "Sana bir şey söyleyebilir miyim?" "Buyur." "Yemin ederim ki bana öğretip de kapını terk ettikten sonra, sokağının kapısında bizzat Abdurrezzak'ı bulsaydım, ona bunu sormazdım." [Yazar:] Aḥmad, hadis öğretirken bile insanları hâlâ hayatta olan kıdemli râvilere başvurmaya teşvik ederdi. Örneğin: 25.5

“What would you do with it, coming from me?” he asked. “ʿAbd al-Razzāq is still alive!” “Can I tell you something?” “Go ahead.” “I swear that if you taught it to me and then I left your door and found ʿAbd al- Razzāq himself at the gate of your alley, I wouldn’t ask him about it.” [The author:] Even when he was teaching Hadith, Aḥmad would urge people to consult those senior transmitters who were still alive. For example: 25.5

[İbn Ali el-Varrâk:] 213 [828-9] yılında Ahmed İbn Hanbel'in yanına gittik ve ondan bize hadis öğretmesini istedim.

[Ibn ʿAlī l-Warrāq:] In ’13 [828–9] we went to see Aḥmad ibn Ḥanbal and I asked him to teach us Hadith.

"Ebū Âsim gibi adamlar hâlâ hayattayken bunu benden mi duyacaksın?" dedi. "Git ona!"

“You’d hear it from me,” he said, “when men like Abū ʿĀṣim are still alive? Go to him!”