Aḥmad—Allah yerine "God" kullanılacağı kuralına uyarak: Ahmed—Tanrı ondan razı olsun—babasından bazı kiralık evleri ve yaşadığı evi miras aldı. Kiralık evleri kiraya verdi ve kiralardan geçindi; kimseden bir şey istemek zorunda kalmadı. 208 40.1

Aḥmad—God be pleased with him—inherited from his father some tenements and the house where he lived. He rented out the tenements and lived off the rents, without having to ask anyone for anything.208 40.1

[Muhammed ibn Ubeydullah:] Ahmed ibn Hanbel bana şöyle dedi: "Her yıl oturduğum evi yoklar ve ona zekât öderim; Ömer ibn el-Hattab'ın Irak'taki Kara Arazi hakkında söylediğine uyarak."209

[Muḥammad ibn ʿUbayd Allāh:] Aḥmad ibn Ḥanbal told me, “Every year I survey the house I live in and pay the alms-tax on it, following what ʿUmar ibn al-Khaṭṭāb said about the Black Land in Iraq.”209

Ahmed mülkün bir kısmında yaşadı ve kalan kısmını başkalarına kiraya verdi. Ahmed b. Ca'fer, birinin ona bu mülkün gerçek sahibi olduğunu nereden bildiğini sorduğunu rivayet etti.

Aḥmad lived in one part of the property and rented part of it out to others. Aḥmad ibn Jaʿfar reported that someone asked him how he knew that he was the rightful owner.

“Bu, babamdan miras kalan bir şey,” diye cevap verdi. “Eğer biri gelip bunun kendisine ait olduğunu kanıtlarsa, çıkıp onu ona veririm.” [El-Merrûzî:] Ahmed'in şöyle dediğini işittim: “Bu mülk bizi geçindirmiyor, ama bir şey getirmeye başlayana kadar onda kalıyorum.”210 40.2

“It’s something I inherited from my father,” he replied. “If anyone comes and proves it’s his, I’d move out and give it to him.” [Al-Marrūdhī:] I heard Aḥmad say, “This property doesn’t support us, but I’m staying with it until it yields something.”210 40.2

"Bir arkadaşının onun yerine bunu yönetmesine izin verirse daha iyi olacağını söyleyen birini duydum" dedim. "Bu bir felaketin davetiyesi," dedi Ahmed; ya da belki söylediği şey, "Bu iyi değil" idi. Sözlerine şöyle devam etti: "Bu tür bir düzene alıştıktan sonra onsuz yaşayamazsın." Ekledi: "Gelirin kaynağı olan mülkle ilgili olarak, bunun dışında hiçbir yolu tercih etmem." Son olarak bana şunu söyledi: "Gelirin bizi geçindirmediğini biliyorsun. Ben de sadece mecbur olduğum için alıyorum." [El-Baladî:] Bir keresinde Ahmed'in yanında otururken, kiracılarından biri ona bir buçuk dirhem getirdi. Para eline geçer geçmez, beni olduğum yerde bırakarak kalktı ve sevinçli bir hâlde evine girdi. Bunu önemli bir ihtiyacı için istediğini hissettim. 40.3

I said, “I heard someone suggest that he’d like it better if you gave it up and let a friend manage it for you.” “That’s an invitation to disaster,” said Aḥmad, or perhaps what he said was, “That’s no good.” He continued: “Once you get used to that sort of arrangement you can’t live without it.” He added, “I’d rather have it this way than any other,” referring to the property that generated the income. Finally he said to me, “You know the income doesn’t support us. I only take it because I have to.” [Al-Baladī:] Once, when I was sitting with Aḥmad, one of his tenants brought him a dirham and a half. As soon as it fell into his hands, he got up, leaving me where I was, and went into his house looking pleased. I had the feeling he needed it for something important. 40.3

Ahmad bazen o kadar muhtaç oluyordu ki tarlalardan başak toplamak zorunda kalıyordu. 211 40.4

Aḥmad was sometimes so needy that he had to glean from the fields.211 40.4

[Et-Tarasûsî:] Ahmed'e ev sahipliği yapan adam bana şöyle dedi: "Buraya kalmaya geldiğinde başak toplamaya çıkardı. Az bir şey toplayarak döndü. Ona dedim ki: 'Topladığından fazla yedin!'" "Dedi ki: 'Onların yaptığı bir şeyi gördüm, ben yapmaya gönlüm razı olmazdı: Başak toplarken dört ayak üzerinde sürünerek ilerliyorlardı. Ama ben oturarak kendimi sürüklüyordum.'" [El-Merrûzî:] Ahmed bana şöyle dedi: "Yaya olarak sınıra kadar yürüdük ve başak toplamaya gittik. İnsanların tarlaları yolduğunu gördüm. Ama kimse izin almadan bir başkasının arazisine geçmemelidir." 40.5

[Al-Ṭarasūsī:] The man who gave lodging to Aḥmad told me: “When he came to stay here he went out to glean. He came back having collected only a little. I said to him, ‘You’ve eaten more than you gleaned!’ “He said, ‘I saw them doing something I couldn’t bring myself to do: when they gleaned, they would crawl on all fours. But I dragged myself along sitting down.’” [Al-Marrūdhī:] Aḥmad told me, “I walked out to the frontier on foot and we went gleaning. I saw people tearing up the fields. But no one should cross onto another’s land without permission.” 40.5

O bana şunu da söyledi: “Tarsus'a kadar yürüdüm. Dışarı çıkar, başak toplardık.”

He also told me, “I walked all the way to Tarsus. We used to go out and glean.”

Ahmad zaman zaman o kadar yoksuldu ki, geçimini sağlamak için el yazmalarını ücret karşılığında kopya etmek zorunda kaldı. Seyahat ederken masraflarını karşılayabilmek için bir keresinde kendini birkaç deve sürücüsünün hizmetine verdi. Bu olay, Allah'ın izniyle bir sonraki bölümde anlatılacaktır. 40.6

Aḥmad was sometimes so poor that he had to copy manuscripts for a fee. To meet his expenses while traveling, he once hired himself out to some camel drivers. This episode will be described in the next chapter, God willing. 40.6