[Abdullah:] Babam beş hac yaptı: üçü yaya, ikisi binekte. Bazılarında yalnızca yirmi dirhem harcadı. 59.1

[ʿAbd Allāh:] My father made five pilgrimages: three on foot and two riding. On some of them he spent only twenty dirhams. 59.1

[Ṣāliḥ:] Babamın şöyle dediğini duydum: "Beş kez hac yaptım, bunlardan üçünü yaya olarak yaptım. Bunlardan birinde yalnızca otuz dirhem harcadım." 59.2

[Ṣāliḥ:] I heard my father say, “I made five pilgrimages, three of them on foot. On one of them I spent only thirty dirhams.” 59.2

[Al-Marrūdhī:] Ahmed bir keresinde bana şöyle dedi: "Bazı insanlar Mekke'den Bağdat'a yalnızca on dört dirhemle dönebiliyor." 59.3

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad once said to me, “Some people can make it from Mecca back to Baghdad on only fourteen dirhams.” 59.3

“Kim gibi?” diye sordum.

“Like who?” I asked.

"Ben." [Abdullah:] Evimizin antrenin bir köşesinde bir sıra vardı. Babamın mahremiyetle görüşmek istediği bir misafiri olduğunda, misafirine o sıradan bir yer teklif ederdi. Diğer ziyaretçilerde ise kapının eşiğinde, iki elini kapı kasalarına dayayarak dururdu ve oradan konuşurdu. Bir gün evimize bir adam geldi ve şöyle dedi: "Babana söyle, Gezgin Ebû İbrâhîm geldi." 59.4

“Me.” [ʿAbd Allāh:] In the anteroom of our house was a bench. When my father had a visitor he wanted to sit with privately, he would offer him a seat on the bench. With other callers, he would stand in the doorway with his hands on the doorposts and talk from there. One day a man came to the house and said, “Tell your father it’s Abū Ibrāhīm the Wanderer.” 59.4

İkisi banka oturdu.

The two of them sat down on the bench.

“Bir büyük Müslümanı selamla,” dedi babam bana (ya da “Müslümanların en iyilerinden biri”). Ben de selam verdim. Sonra babam, “Bize konuş, Ebû İbrâhîm,” dedi. “Şu şu yerden geçiyordum,” dedi, “orada manastırın yanından geçerken yürüyemeyecek kadar hastalandım. Aklımdan geçti: Manastıra daha yakın olsaydım, rahiplerden biri beni tedavi edebilirdi. Birden büyük bir aslan belirdi, yanıma geldi ve beni nazikçe sırtında taşıyarak manastıra kadar götürdü; orada beni indirdi. Rahipler beni bir aslanın sırtında gelirken görünce, dört yüz rahibin hepsi İslam’ı kabul etti.”

“Say hello to a great Muslim,” my father told me (or “one of the best of the Muslims”). So I said hello. Then my father said, “Talk to us, Abū Ibrāhīm.” “I was passing through Such-and-Such a place,” he said, “near the monastery there, when I got too sick to walk. I remember thinking that if I were closer to the monastery one of the monks might treat me. Suddenly a great lion appeared, walked up to me, and carried me along gently on its back until we reached the monastery, where it let me down. When the monks saw me arrive on the back of a lion, all four hundred of them embraced Islam.

"Şimdi sen konuş, Ebû Abdullah!" "Hac'dan dört ya da beş gece önce," dedi babam, "Peygamber'i rüyamda gördüm, Allah onu bereketlendirsin ve korusun. Bana, 'Ahmed, hacca git' dedi. Sonra uyandım. Yolculuğa hazırlandığım zamanlarda bir torbaya biraz ufalanmış ekmek koyarım. Ben de öyle yaptım."

“Now you talk to me, Abū ʿAbd Allāh!” “Four or five nights before the pilgrimage,” said my father, “I dreamed of the Prophet, God bless and keep him. He said, ‘Aḥmad, make the pilgrimage.’ Then I woke up. Whenever I prepare to travel, I put some crumbled bread in a bag. So I did that.

Ertesi sabah Kufe'ye doğru yola çıktım ve aynı gün öğleden sonra oraya vardım. Cuma camisinde, hoş bir kokusu olan yakışıklı bir genç adamla karşılaştım. Ona selam verdim, sonra namazıma başlamak için "Allahu ekber" dedim. Namazımı bitirince, hâlâ hac yoluna çıkan biri olup olmadığını sordum. Bir kardeşi gelene kadar beklememi söyledi. Kardeşi geldiğinde, benimle aynı durumda olan biri çıktı. Yürürken genç adama bizi taşıyıp taşımayacaklarını sordu.308

The next morning, I started for Kufa, and got there later the same day. In the Friday mosque, I met a handsome young man with a pleasant scent. I greeted him and then said ‘God is great’ to begin my prayer. When I finished I asked him whether anyone was still leaving for the pilgrimage. He told me to wait until one of his brethren came along. When he came, he turned out to be a man in the same situation as I was. As we walked along, he asked the young man if we would be carried.308

“‘Eğer Ahmed İbn Hanbel aramızdaysa,’ dedi genç adam, ‘o zaman yaparız.’ Tam o anda onun el-Hıdr olduğunu anladım. Sonra yanımdaki adama yemek isteyip istemediğini sordum.”

“‘If Aḥmad ibn Ḥanbal is with us,’ said the young man, ‘then we will.’ “At that moment I realized that he was al-Khaḍir. Then I asked the man with me if he wanted something to eat.

“‘Sen kendi yiyeceğini ye,’ dedi, ‘ben de kendiminkini yiyeceğim.’ Ne zaman yemek yesek, genç adam kaybolur, biz bitirince geri dönerdi. Üç gün sonra Mekke’deydik.”309

“‘Go ahead and eat your sort of food,’ he said, ‘and I’ll eat mine.’ “Whenever we ate, the young man would disappear then return when we were done. Three days later we were in Mecca.”309