[El-Hindibâî:] Ahmed b. Hanbel'in kabrini ziyaret ederdim, sonra bırakmıştım. Bir süre geçtikten sonra rüyamda bir ses şöyle dediğini duydum: "Sünnetin örneğini ziyaret etmeyi bıraktın." 94.1

[Al-Hindibāʾī:] I used to visit Aḥmad ibn Ḥanbal’s grave but then stopped. After some time had passed, I had a dream where a voice said, “You’ve stopped visiting the exemplar of the sunnah.” 94.1

[Ahmed ibn el-Hasan:] Babam, Ebû Tâhir el-Meymûn'un şöyle dediğini nakletti: "Oğlum, Rusâfe Camisi'nde bir adama rastladım; bu, Rebîu's-sânî 466 [Aralık 1073] ayında oldu. Ona sorduğumda, orada bulunmak için altı yüz fersah yol katettiğini söyledi. 94."2

[Aḥmad ibn al-Ḥasan:] My father cited Abū Ṭāhir al-Maymūn as saying, “Son, I met a man in the Ruṣāfah mosque—this was in Rabīʿ II 466 [December 1073]—who told me when I asked him that he had traveled six hundred leagues to be there. 94.2

“‘Neden?’ “‘Memleketimizde bir Cuma gecesi,’ dedi, ‘rüyamda kendimi çölde, ya da geniş bir bozkırda gördüm. Yaratılmış olan bütün insanlar orada duruyordu, Cennetin kapıları açıktı ve melekler iniyordu. Melekler belirli kişilere yeşil elbiseler giydiriyor ve onlarla birlikte tekrar yukarı uçuyorlardı. Bu seçkin kişilerin kim olduğunu sordum.’ “‘Ahmed İbn Hanbel'i ziyaret edenler.’ “Uyanır uyanmaz işlerimi toparladım ve buraya geldim. Onu birkaç kez ziyaret ettim ve şimdi, Allah'ın izniyle, memleketime dönüyorum.” [Ebû Bekr İbn Ebî Ruhâbe:] Allah'ın Elçisi ile Ahmed İbn Hanbel rüyamda bana gögöründü. 94.3

“‘Why?’ “‘One Friday night back home,’ he said, ‘I dreamed I was in the desert, or in a great wilderness. All the people in creation were standing there, the gates of Heaven were open, and angels were coming down. The angels were dressing certain people in green and flying back up with them. I asked who the special ones were.’ “‘The ones who visited Aḥmad ibn Ḥanbal.’ “As soon as I woke up, I put my affairs in order and came here. I’ve visited him several times and now I’m going home, God willing.” [Abū Bakr ibn Abruwayh:] The Emissary of God and Aḥmad ibn Ḥanbal appeared to me in a dream. 94.3

"Allah'ın Elçisi," dedim, "bu kim?" "Bu, Allah'ın dostu ve Allah'ın Elçisinin dostu Ahmed İbn Hanbel'dir. Dinle, ey Ebû Bekir! Allah her gün Ahmed'in kabrine yetmiş bin kez bakar ve orada gördüğü herkesi bağışlar." Uyandım, abdest aldım ve Allah'a şükran olarak iki rekât namaz kıldım. Sonra elbiselerimi çıkarıp fakirlere verdim ve hac yolculuğuna çıktım. Bundan sonra Ahmed'in türbesini ziyaret ettim ve orada bir hafta kaldım.

“Emissary of God,” I asked, “who’s that?” “This is Aḥmad ibn Ḥanbal, God’s ally and the ally of His Emissary. Listen, Abū Bakr! Every day God looks over at Aḥmad’s grave seventy thousand times and forgives anyone he sees there.” I woke up, washed, and prayed two cycles in gratitude to God. Then I took off my clothes, gave them away to the poor, and set off on the pilgrimage. After that I visited Aḥmad’s tomb and spent a week there.

[Ebû Bekir el-Neccâd:] Bir ihtiyacım olduğunda, Ahmed'in kabrini çarşamba günü ziyaret edip orada dua eden her muhtaç kimsenin Allah'tan bol rızık alacağını duymuştum. Bu yüzden bir keresinde bir ihtiyacım olunca çarşamba günü kabri ziyaret ettim. Dertli bir ruh hâliyle geri dönerken, mezarlıklardan birinden yaşlı bir kadın bana seslendi. 94.4

[Abū Bakr al-Najjād:] I had heard that anyone in need who visits Aḥmad’s grave on a Wednesday and prays there will receive generous sustenance from God. So once when I was in need, I visited the grave on a Wednesday. I was on my way back in a dismal frame of mind when an old woman called out to me from one of the cemeteries. 94.4

"Ebu Bekir!" dedi.

“Abū Bakr!” she said.

"Nedir o?" "Annen bana bir çanta bıraktı ve ihtiyaç içinde göründüğünü görürsem sana vermemi söyledi. Buna ihtiyacın var mı?" "Evet," dedim ve aldım. İçinde ise— Miktar eksik, Allah o değerli yaşlı adamdan razı olsun ki bu hikâyeyi nakletti! [Ebü'l-Hasan el-Ukberî:] Çocukken ʿUkbarā'dan Bağdat'a, harcayacak hiçbir param olmadan yolculuk ettim. Yuvarlak Şehir'in içindeki camide birkaç gün kaldım [“yemeden,” diye ekleymiş olabilir]. Çarşamba günü Ahmed'in türbesini ziyarete gittim. Orada beni selamlayan bir adam buldum—güzel elbiseler giyiyordum523— ve aç olup olmadığımı sordu. Bir şey söylemeyince bana biraz ekmek ve bir süre geçinmeye yetecek kadar altın verdi. Bir süre de halimi kontrol etmeye devam etti. 94.5

“What is it?” “Your mother left a bag with me and told me that if I saw you looking needy I should give it to you. Do you need it?” “Yes,” I said, and took it. In it was— The amount is missing, may God care for the worthy elder who transmitted the story! [Abū l-Ḥasan al-ʿUkbarī:] When I was a boy I traveled from ʿUkbarā down to Baghdad without any money to spend. I stayed in the mosque inside the Round City for several days [“without eating,” he may have added]. On Wednesday I went to visit Aḥmad’s tomb. There I found a man who greeted me—I was wearing fine clothes523— and asked me if I was hungry. When I said nothing, he gave me some bread and enough gold to live on for a while. For a while he continued to check on me. 94.5