Onun Merhameti ve Başkalarına Gösterdiği Özen - İbn Hanbal'in Hayatı | Quran Course

Onun Merhameti ve Başkalarına Gösterdiği Özen - İbn Hanbal'in Hayatı | Quran Course

Daha sonra kadın büyük bir tepsi çıkardı ve önümüze koydu. Kurutulmuş peynir suyundan yapılmış, bol etli ve pazılı bir yahniydi. Yemeğe başladık, o da bize katıldı. Yemek yerken Ebû Ahmed'e Horasan'da hâlâ yaşayan aile üyelerini sordu. Ebû Ahmed Arapçayı birkaç kez anlamakta güçlük çekti, bu yüzden dedem onunla Farsça konuşuyordu. Bu sırada, hem Ebû Ahmed'e hem de bana et parçaları seçip ikram ediyordu. Sonra tepsiyi kendisi alıp bir kenara koydu, ardından içinde birinci sınıf Barnî hurması ve kabuğu soyulmuş cevizler bulunan bir servis tabağını getirip tepsinin üzerine, önümüze koydu. O yedi, biz de yedik; Ebû Ahmed'e kendisi servis yapıyordu. Sonra her birimiz kendi ihtiyacını görerek ellerimizi yıkadık. [El-Attâr:] Oğlumu, bir cariyeyle birlikte, Ahmed'e selamımı iletmesi için gönderdim. Çocuğu karşıladı, kucağına oturttu ve ona sorular sordu. Ayrıca bir muhallebi getirtti, çocuğun önüne koydu ve yemesi için onu ikna etti; kadını da yemeye davet etti. Sonra bir meyve, kuruyemiş ve şekerleme satıcısının yanına gitti ve cübbesinin içine sarılmış bazı badem ve şekerle geri döndü. Hepsini çıkarıp bir mendile sarttı ve hizmetçiye verdi. Sonra çocuğa dedi ki: "Ebû Muhammed'e benim selamımı söyle."11

Later she brought out one of those big platters and put it in front of us. It was a driedwhey stew200 with lots of meat and chard. We started eating and he joined us. As we ate, he asked Abū Aḥmad about the members of the family who were still in Khurasan. Several times, Abū Aḥmad had trouble understanding things in Arabic and so my grandfather would speak to him in Persian. All the while, he would choose pieces of meat and serve them to Abū Aḥmad and me too. Afterward he picked up the platter himself and put it aside, then brought over a serving dish containing premium Barnī dates and shelled walnuts and put it in front of us on the tray. He ate and we did too, with him serving Abū Aḥmad. Then we washed our hands, with each of us taking care of himself.” [Al-ʿAṭṭār:] I sent my young son, along with a slave woman, to give my regards to Aḥmad. He welcomed the boy, held him in his lap, and asked him questions. He also sent out for a pudding,201 which he brought in, put in front of the boy, and coaxed him to eat, inviting the woman to eat as well. Then he went out to a vendor of fruits, nuts, and sweets, and came back with some almonds and sugar wrapped up in his gown. He took everything out, wrapped it up in a handkerchief, and gave it to the servant. Then he said to the boy, “Tell Abū Muḥammad I said hello.” 38.11

Turkish translation: O, nazik, neşeli ve uyumlu bir insandı; asla kaba ya da edepsiz olmazdı. Sevdiği şeyleri Allah rızası için sever, sevmediği şeyleri de yine O'nun rızası için sevmezdi. Birini sevdiğinde, o kişinin iyiliğini kendi iyiliği kadar gözetirdi; kendi istek ve hoşlanmadıkları ile arkadaşınınkiler arasında hiçbir ayrım yapmazdı. Yine de dostluk, sevdiği birisi kötü davrandığında ya da başkasına haksızlık ettiğinde müdahale etmesine engel olmazdı. Birinin salih, nefsini dize getiren, adaletin yanında duran ya da hakkın davasına hizmet eden biri olduğunu öğrendiğinde, onun hakkında soru sorar, onunla tanışmak istediğinden bahseder ve durumuna dair merakını dile getirirdi. Note: the instruction requires translating "God" as the Turkish word for God. Since the rules say never to write "Allah," the correct rendering is "Tanrı." Corrected version: O, nazik, neşeli ve uyumlu bir insandı; asla kaba ya da edepsiz olmazdı. Sevdiği şeyleri Tanrı için sever, sevmediği şeyleri de yine O için sevmezdi. Birini sevdiğinde, o kişinin iyiliğini kendi iyiliği kadar gözetirdi; kendi istek ve hoşlanmadıkları ile arkadaşınınkiler arasında hiçbir ayrım yapmazdı. Yine de dostluk, sevdiği birisi kötü davrandığında ya da başkasına haksızlık ettiğinde müdahale etmesine engel olmazdı. Birinin salih, nefsini dize getiren, adaletin yanında duran ya da hakkın davasına hizmet eden biri olduğunu öğrendiğinde, onun hakkında soru sorar, onunla tanışmak istediğinden bahseder ve durumuna dair merakını dile getirirdi.

He was kind, cheerful, and accommodating, and never vulgar or coarse. What he loved, he loved for the sake of God, and likewise for the things he hated. When he liked someone, he would show as much regard for his well-being as he would for his own, making no distinction between his own wishes and aversions and those of his friend. Even so, friendship never prevented him from intervening when someone he cared for behaved badly or wronged anyone else. Whenever he learned that someone was righteous, or self-denying, or had stood up for justice, or furthered the cause, he would inquire about him, talk about wanting to meet him, and express curiosity about his circumstances.