Örnek aldığımız Ahmed, daha önce de belirttiğimiz gibi Bağdat'ta doğdu ve orada büyüdü.

Our exemplar Aḥmad was born in Baghdad, as we have mentioned, and grew up there.

Şehrin hocalarından ve hadis âlimlerinden ilim tahsil ettikten sonra, ilmini başka yerlerde de arttırmak için yola çıktı. 3.1

After studying with the teachers and Hadith scholars of the city, he set out to seek learning elsewhere as well. 3.1

Ahmed İbn Hanbel'in evinin hemen arkasında Tigris'in tek gözlü kanalı bulunuyordu. 3.2

[Ibn Kurdī:] Aḥmad ibn Ḥanbal’s house had the One-Eyed Tigris15 directly behind it. 3.2

[Ebû Afîf:] Ahmed, daha küçük bir çocukken bizimle birlikte Kur'an okulundaydı.

[Abū ʿAfīf:] Aḥmad was with us in Qurʾan school when he was just a little boy.

O zaman bile o, öne çıkıyordu. O sırada halife er-Rakka'da yaşıyordu ve oraya ona katılan saray mensupları Bağdat'taki ailelerine mektup yazmaya başladılar.

Even then he stood out. At that time, the caliph was living in al-Raqqah and the courtiers who joined him there began writing letters to their families in Baghdad.

Mektuplarına cevap vermek istediklerinde kadınları, okul öğretmenimizden Ahmed ibn Hanbel'i evlerine göndermesini isterdi. Öğretmen onu gönderirdi ve o, yere dikkatle bakarak giderdi. Kadınlar sık sık müstehcen sözler söylerdi, ama o bunları yazmazdı. 3.3

When they wanted to reply to a letter, their womenfolk would ask our schoolmaster to send Aḥmad ibn Ḥanbal to their homes. The teacher would send him out and off he’d go, looking carefully at the ground. The women often dictated obscene words but he wouldn’t write them down. 3.3

[Ebû Sirâc:] Aḥmed'le birlikte Kur'an mektebindeyken, kadınlar mektep hocasına şöyle mesajlar gönderirdi: "İbn Hanbel'i gönderin, aldığımız mektuplara cevap yazabilelim." Ne zaman kadınların bulunduğu yere girse, onlara bakmamak için başını öne eğerdi.

[Abū Sirāj:] When we were in Qurʾan school with Aḥmad, women would send messages to the schoolmaster saying, “Send Ibn Ḥanbal to write for us so we can reply to the letters we’ve received.” Whenever he went in to where the women were, he would keep his head down so as not to look at them.

[Al-Marrūdhī:] Ebū Sirâc, babasının da – adını verdiği bu kişinin – Ahmed'in davranışlarının güzelliğine hayran kaldığını anlattığını nakletti: "Bir gün babam bize şöyle dedi: 'Çocuklarıma edep öğrensinler diye özel hocalar tutmak için para harcıyorum, ama bunun bir faydası yokmuş gibi görünüyor. Bir de Ahmed ibn Hanbel'e bak: O yetim, ama ne kadar güzel yetişmiş!'16 Bir süre bu konuda hayranlığını dile getirmeye devam etti." 3.4

[Al-Marrūdhī:] Abū Sirāj also said that his father, whose name he gave, was impressed by how well Aḥmad conducted himself: “One day my father said to us, ‘I spend money to hire tutors for my children hoping they’ll learn to behave properly, but it doesn’t seem to do any good. Then take Aḥmad ibn Ḥanbal: he’s an orphan, but look how well he’s turned out!’16 He went on marveling for some time.” 3.4

[Al-Marrūdhī:] Ahmed bana şöyle dedi: "Çocukken Kur'an mektebine giderdim, sonra on dört yaşıma geldiğimde görevlere başladım."17 3.5

[Al-Marrūdhī:] Aḥmad told me, “When I was a boy, I would go to the Qurʾan school, and then when I was fourteen I took up duties.”17 3.5

[Ebu l-Munebbih:] Ahmed b. Hanbel hakkında ilk duyduğumuz şey, amcasının otoriteden bir mektup alması ve buna cevap yazmasıydı. Bu cevabı, bekleyen bir ulağa teslim etmesi için Ahmed'e verdi. Ancak Ahmed, mektubu teslim etmek yerine evlerinde bulunan bir niş içine koydu. Ulak mektubu istediğinde amcası, onu zaten gönderdiğini söyledi. Sonra Ahmed'e sordu: "Kapıdaki adama vermeni istediğim mektup nerede?" 3.6

[Abū l-Munabbih:] The first we heard of Aḥmad ibn Ḥanbal was when his uncle received a letter from the authorities. He wrote a reply which he gave to Aḥmad, who was supposed to pass it on to a courier who was waiting for it. But instead of handing it over, Aḥmad put it inside an alcove18 they had in the house. When the courier asked for it, the uncle replied that he had already sent it out. He then asked Aḥmad, “Where’s the letter I asked you to give the man at the door?” 3.6

“Uzun kollu bir cübbe giyiyordu”, diye cevap verdi.19 “Mektubunu niş içinde bulacaksın.”20

“He was wearing a long-sleeved gown,”19 he replied. “You’ll find your letter in the alcove.”20

[Al-ʿAbbās:] Dāwūd ibn Bisṭām bana şunu anlattı: "Bir keresinde Bağdat'tan gelmesi gereken bilgi notu gecikti. Ben de Aḥmad'ın amcasına haber gönderip, halifeye iletmek üzere tüm haberleri yazmayı umduğumu, ama onunkinin hâlâ ulaşmadığını bildirdim. O da yeğenini gönderdiğini cevap verdi. Sonra, o sırada henüz bir çocuk olan Aḥmad'ı çağırttı. 3."7

[Al-ʿAbbās:] Dāwūd ibn Bisṭām told me: “Once when the briefing from Baghdad was delayed, I sent word to Aḥmad’s uncle telling him I was hoping to write up all the dispatches to forward to the caliph but his still hadn’t arrived. He replied that he had sent his nephew to deliver it. Then he sent for Aḥmad, who was only a boy at the time. 3.7

“Sana raporumu iletmeni söylemedim mi?” diye sordu.

“‘Didn’t I tell you to deliver my report?’ he asked.

"Evet," diye cevap verdi Ahmed.

“‘Yes,’ replied Aḥmad.

“‘Peki neden yapmadın?’ ‘Eskiden o raporları taşırdım ama artık taşımıyorum.21 Onu suya attım.’” Bunun üzerine İbn Bisṭām «Biz Allah’a aitiz ve dönüşümüz O’nadır!»22 ayetini okudu ve şöyle ekledi: “Bir çocuk böylesine hassas davranıyorsa, biz nerede kalırız?”23

“‘Why didn’t you, then?’ “‘I used to carry those reports but not any more.21 I threw it into the water.’” Ibn Bisṭām then recited «We are of God, and to Him we return!»22 adding: “When a boy has such scruples, where does that leave us?”23

[Yūnus al-Muʾaddib:] Hüşeym hâlâ hayattayken Ahmed b. Hanbel'i gördüm; o zaman bile kendisine büyük saygı gösteriliyordu. 3.8

[Yūnus al-Muʾaddib:] I saw Aḥmad ibn Ḥanbal while Hushaym was still alive, and even then he was already well respected. 3.8

Al-Marrūdhī: Ahmed'in şöyle dediğini duydum: "Huşeym öldüğünde ben yirmi yaşındaydım."24

[Al-Marrūdhī:] I heard Aḥmad say, “When Hushaym died I was twenty years old.”24

[Bir diğer hadis talebesi:] Ahmed her zaman öne çıkardı. Bir gün İsmâil b. Ulayye'nin yanında onu bekliyordum. O sırada Ahmed henüz otuzunda bile değildi. Ama içeri girdiğinde herkes ona yer açmaya çalıştı ve "Buraya gel, otur!" diye seslendi. 3.9

[A fellow Hadith-seeker:] Aḥmad always stood out. One day, I was waiting for him at Ismāʿīl ibn ʿUlayyah’s. At the time, Aḥmad was not yet thirty. But when he came in, everyone tried to clear a space for him, calling out, “Come sit over here!” 3.9