[Ebû Zür'a:] Ahmed, Ebû Nasr et-Temmâr, Yahyâ b. Ma'în veya Mihne'ye boyun eğen herhangi biri tarafından rivayet edilen haberlerin yazılmaması gerektiği görüşündeydi. 77.1

[Abū Zurʿah:] Aḥmad held that one should not write down reports transmitted by Abū Naṣr al-Tammār, Yaḥyā ibn Maʿīn, or anyone else who capitulated to the Inquisition. 77.1

[el-Meymûnî:] Güvenilir bir kaynaktan işittiğime göre, Ahmed b. Hanbel Ebû Nasr et-Tammâr'ın cenazesine katılmamış. Bunun sebebinin, et-Tammâr'ın Mihne'ye boyun eğmiş olması olduğuna inanıyorum. 77.2

[Al-Maymūnī:] I have it on good authority that he—meaning Aḥmad ibn Ḥanbal —did not attend the funeral of Abū Naṣr al-Tammār. I believe the reason was al- Tammār’s capitulation to the Inquisition. 77.2

[Haccâc İbnü'ş-Şâir:] Ahmed İbn Hanbel'in şöyle dediğini işittim: "Eğer teslim olmuş (dönmüş) birinden hadis rivayet edecek olsaydım, Ebû Ma'mer ve Ebû Küreyb'den rivayet ederdim." 77.3

[Ḥajjāj ibn al-Shāʿir:] I heard Aḥmad ibn Ḥanbal say, “If I were to transmit Hadith from anyone who gave in, I’d transmit from Abū Maʿmar and Abū Kurayb.” 77.3

[Yazar:] Ebû Ma'mer'in tam adı İsmâil b. İbrâhîm el-Hüzelî'dir ve zorlama altında teslim olmuştur. Daha sonra bunu yaptığı için pişman olmuş, kendini kınamış ve direnenlere kıskanarak hayranlık duymuştur. Ebû Küreyb'e gelince, gerçek adı Muhammed b. Ebû'l-Alâ'dır. Teslim olmasının ardından kendisine iki dinar maaş bağlanmıştır. Bunun, boyun eğmesi karşılığında ödüllendirildiğini öğrenince, ihtiyacı olmasına rağmen bu maaştan vazgeçmiştir.

[The author:] Abū Maʿmar’s full name is Ismāʿīl ibn Ibrāhīm al-Hudhalī and he capitulated under duress. He later regretted doing so, reproaching himself and expressing envious admiration of those who resisted. As for Abū Kurayb, his real name is Muḥammad ibn Abū l-ʿAlāʾ. After his capitulation he was given a stipend of two dinars. When he discovered that they were rewarding him for giving in, he renounced the stipend even though he needed it.

[Ṣāliḥ:] El-Hizâmî, İbn Ebî Du'âd'ı ziyaret ettikten sonra bizi ziyarete geldi. Babam dışarı çıkıp onu orada görür görmez kapıyı yüzüne kapattı ve içeri geri döndü. 77.4

[Ṣāliḥ:] Al-Ḥizāmī came to see us after having been to see Ibn Abī Duʾād. As soon as my father went out and saw him there, he shut the door in his face and went back inside. 77.4

[Yazar:] Aynısını Ebû Hayseme ile de yaptı; gelip kapıyı çaldı. Ahmed dışarı çıkıp onu orada görünce kapıyı kapattı ve kendi kendine öfkeyle homurdanarak içeri döndü. Ebû Hayseme, Ahmed'in ne söylediğini duyabiliyordu ve bir daha geri gelmedi.

[The author:] He did the same with Abū Khaythamah, who came and knocked on the door. When Aḥmad came out and saw him there he shut the door and went back inside muttering angrily to himself. Abū Khaythamah, who could hear whatever it was that Aḥmad was saying, never came back.

Ahmed hastalanınca Yahyâ b. Maîn onu ziyarete geldi; ancak Ahmed ona sırtını döndü ve tek kelime etmeyi reddetti. Sonunda Yahyâ kalkıp homurdanarak ayrıldı: "Bunca yıl birlikte olduktan sonra bana bir kelime bile konuşmuyor!" [El-Merrûzî:] Ahmed b. Hanbel hastalanınca Yahyâ b. Maîn onu ziyarete geldi. Ancak teslim olmuş kimselerle asla konuşmayacağına yemin etmiş olan Ahmed, onun selamını almadı. Yahyâ, Ammâr hadisini ve «Ancak zorlanan kimse müstesna; kalbi imanla huzur bulmuş olduğu halde…» ayetini de içeren mazeretler sunmaya başladı. Ahmed'in tek karşılığı başını çevirmek oldu.

When Aḥmad fell ill, Yaḥyā ibn Maʿīn came to see him; but Aḥmad turned his back on him and refused to say a word. Finally Yaḥyā got up and left, grumbling, “After all that time together he won’t even speak to me!” [Al-Marrūdhī:] When Aḥmad ibn Ḥanbal fell ill, Yaḥyā ibn Maʿīn came to visit him. But Aḥmad, who had vowed never to speak to anyone who had capitulated, did not return his greeting. Yaḥyā began offering excuses, including the Hadith of ʿAmmār, and the verse «with the exception of one who is forced to do it, while his heart rests securely in faith.»459 Aḥmad’s only response was to turn his head away.

Sonunda Yahyā, "Pes ediyorum!" dedi, ayağa kalktı ve "Ona hiçbir şeyi anlatmanın faydası yok" diye mırıldandı. 77.5

Finally Yaḥyā said, “I give up!” and got to his feet, muttering “It’s no use explaining anything to him.” 77.5

Onu takip edip dışarı çıktım ve kapının yanında oturduğunu gördüm.

I followed him out and found him sitting by the door.

"Ben ayrıldıktan sonra Aḥmad bir şey söyledi mi?" diye sordu.

“Did Aḥmad say anything after I left?” he asked.

“Bu adam, ‘Ammār’ın hadisini zikrettiğine inanamıyorum!’ dedi. (‘Ammār hadisi şöyledir: “Yanlarından geçerken sizi lanetlediklerini duydum; onlara bunu yapmamalarını söyleyince beni dövdüler.”)460 Onların yaptığı tek şey sizi dövmekle tehdit etmekti.’” Sonunda Yahyā’nın şöyle dediğini duydum: “Devam et, Ahmed; Allah seni bağışlasın! Yeryüzünde, Onun Şeriatını senden daha iyi bilen birini hiç görmedim.”

“He said, ‘I can’t believe he’s citing the Hadith of ʿAmmār! (The Ḥadīth of ʿAmmār runs as follows: “As I passed them, I heard them cursing you; and when I told them not to, they beat me.”)460 All they did was threaten to beat you.’” Finally I heard Yaḥyā say, “Go on, then, Aḥmad, and may God forgive you! Never on God’s green earth have I met anyone who knew His Law better than you.”

Birinin, zorlama altında teslim olan belli kişilerin, Şeriat'ın izin verdiği bir durumda boyun eğdiklerinin gösterilebildiği hâlde, Ahmed'in neden onlarla olan ilişkisini kestiği sorulabilir. Bunun için üç olası cevap vardır: 77.6

Someone might well ask why, if it can be shown that certain individuals capitulated under duress, which the Law allows, did Aḥmad end his relationship with them? There are three possible responses: 77.6

1. Sözkonusu kişiler, teslim olmadan önce tehdit edildi ama dövülmedi.

1. The persons in question were threatened but not beaten before they capitulated.

Tehditler zorlama sayılmaz; bu durum, daha önce bahsedilen Yahyâ b. Maîn hakkındaki rivayetten açıkça anlaşılmaktadır.

Threats do not count as coercion, as is evident from the aforementioned report about Yaḥyā ibn Maʿīn.

2. Ahmed, onlarla olan ilişkisini, suçluların kabul ettiği doktrinin ne kadar çirkin olduğunu avam halka göstermek ve böylece inananların büyük çoğunluğunun doğru yolda kalmasına yardımcı olmak amacıyla kesmiş olabilir.

2. Aḥmad may have ended his relationship with them in order to make a point: to show the common people what a heinous doctrine it was that the offenders had assented to and thus help the mass of believers stay on the right path.

3. Hükümet üyeleriyle ilişki kurmaya başlayan ve rüşvet kabul eden suçluların çoğu, bu duruma rıza gösterdikten sonra, bunu yaparak Şeriat'ın izin verdiğinin ötesine geçmiş oldular ve bu yüzden dışlanmayı ve kınanmayı hak ettiler.

3. Upon giving their assent, most of the offenders accepted payments and began associating with members of the regime. In doing so they went beyond what the Law allows and thus deserved ostracism and condemnation.

[Al-Marrūdhī:] Samarra'ya girdiğimiz andan ayrıldığımız ana kadar Ahmed pişmiş yemek de yemedi, yağ da tatmadı. Bir ara "Şu adamlar" dedi, yani İbn Ebî Şeybe, İbnü'l-Medînî ve Abdü'l-A'lâ'yı kastederek, "Kesinlikle keyif sürüyorlar."

[Al-Marrūdhī:] From the time we entered Samarra to the time we left, Aḥmad tasted no cooked food or any fat. At one point he said, “That lot”—meaning Ibn Abī Shaybah, Ibn al-Madīnī, and ʿAbd al-Aʿlā—“have certainly been enjoying themselves.

“Bu dünyaya bu kadar bağlı olduklarını hiç bilmiyordum. Nasıl olur da kendilerini saraylarının kapılarında böyle beklemeye razı edebiliyorlar?” 77.7

I had no idea they were so attached to this world. How can they bring themselves to hang about palace doors like that?” 77.7