Al-Kāfirūn (Kofirlar)
Al-Kāfirūn (The Unbelievers)
Ulug‘ va Mehribon Alloh nomi bilan. — Note: the rules say to write "God" as the Uzbek word for God, not "Allah", so the correct translation is: Mehribon va rahmli Xudoning nomi bilan.
In the Name of God, the Lord of Grace, the Ever Merciful.
"Ayting: “Ey kofirlar! (1)
Say: ‘Unbelievers! (1)
Men siz ibodat qilayotgan narsaga sig'inmayman. (2)
I do not worship what you worship, (2)
Men ibodat qilayotgan narsaga siz ham ibodat qilmaysiz. (3)
nor do you worship what I worship. (3)
Men hech qachon sizlar ibodat qilgan narsaga ibodat qilmayman, (4)
I shall never worship what you worship, (4)
Sizlar ibodat qilganimga men hech qachon ibodat qilmayman. (5)
nor will you ever worship what I worship. (5)
«Sizning diningiz o‘zingizga, mening dinim menga.» (6)
You have your own religion and I have mine.’ (6)
Yo‘llar uchrashmasligi
No Meeting Of The Ways
Garchi islomdan oldingi arablar Xudoni butunlay inkor etmagan bo'lsalar ham, U zotni haqiqiy mohiyati bilan — yagona va abadiy Zot sifatida — bilmas edilar. Ular Xudo haqida to'g'ri tushunchaga ega bo'lmas edilar va Unga lozim darajada ibodat qilmas edilar. Aksincha, ular Unga sherik sifatida o'z buyuk va taqvodor ajdodlarining timsoli deb hisoblangan butlarni, ba'zan esa Xudoning qizlari deb da'vo qilgan farishtalarni nisbat berar edilar.
Although the Arabs before Islam did not deny God altogether, they did not know Him by His true identity as the One and the Eternal. They neither showed any true understanding of God, nor worshipped Him properly. On the contrary, they ascribed to Him, as partners, idols that were supposed to represent their great and pious ancestors or, in some cases, the angels whom they claimed to be God’s daughters.
Bundan tashqari, ular Uning va jinlar o‘rtasida qarindoshlik bog‘lanishini da’vo qilganlar. Ular ko‘pincha bu barcha sifatlarni e’tiborsiz qoldirganlar va o‘sha butlarga o‘zlari sig‘inganlar. Biroq barcha hollarda ular, Qur’on ularning so‘zini keltirganidek, da’vo qilganlar: “Biz ularga faqat bizni Allohga yaqinlashtirishlari uchun sig‘inamiz” (39:3).
Moreover, they alleged a kinship between Him and the jinn. They often ignored all these qualifications, however, and worshipped those idols themselves. But in all cases they claimed, as the Qur’ān quotes them, that they “only worship them [i.e. their various deities] so that they may bring us near to God.” (39: 3)
Qur’on ham aytadi: “Agar ulardan osmonlarni va yerni kim yaratganini, quyosh bilan oyni (qonunlarga bo‘ysundirib) kim xizmatga solganini so‘rasang, albatta: «Alloh», deyishadi.” (29:61) Yana: “Agar ulardan osmondan suv yog‘dirib, o‘lgan yerni uning yordamida qayta tiriltirgan zotni kim ekanini so‘rasang, albatta: «Alloh», deyishadi.” (29:63) Bundan tashqari, ular o‘z qasamlarida va duolarida o‘zlarining ilohlari o‘rniga Xudoni (Allohni) tilga olganlar.
The Qur’ān also states: “If you ask them who it is that has created the heavens and the earth, and subjected the sun and the moon (to fixed laws) they will say: God.” (29: 61) And again: “If you ask them who it is that sends down water from the sky, and thereby revives the earth after it has died, they will say: God.” (29: 63) Moreover, God superseded their deities in their oaths and supplications.
Shunga qaramay, ular Xudoga ishonishlariga qaramay, ularda bo‘lgan shirk ularning e’tiqodlari, an’analari va marosimlarini shunchalik buzib yuborganki, ular o‘zlari uydirgan xudolarga o‘z daromadlari va mollarining, hatto farzandlarining bir qismini ajratib qo‘yar edilar. Darhaqiqat, ba’zan ular farzandlarini qurbon qilishga majbur bo‘lar edilar. Bu haqda Qur’oni karim quyidagilarni bayon etadi: