Batı tarihinde, Avrupa halkının kilise ruhban sınıfının baskıcı yönetimine karşı köklü haksızlık duyguları, on altıncı yüzyılda (M.S.) kilisenin "Reformasyon"una yol açtı. O zamandan beri din, hayatın ana akımında giderek azalan bir rol oynamıştır.

In the history of the West, deep-rooted feelings of injustice among the people of Europe against the oppressive rule of the clerical establishment led to the ‘Reformation’ of the Church around the 16th Century (CE). Since that time, religion has played an ever decreasing part in the mainstream of life.

Başlangıçta bu değişim esas olarak hükümet ve siyasi işler alanını etkiledi. Bu dönemden önce Kilise, insanların yaşadığı ve çalıştığı arazinin büyük bölümüne sahipti ve bu sayede arazinin ve insanların işlerinin nasıl yönetilmesi gerektiği konusunda söz sahibiydi. Kurtuluş ödülünü vaat ederken halka yüksek vergiler koyuyor ve Copernicus ile Galileo gibi bilim insanlarına ya da Luther ve Calvin gibi dini reformculara, hangi biçimde olursa olsun, 'muhalif' olanlara sert bakıyordu. 'Reform'dan sonra Hristiyanlık dini hayatın işlerinden ayrıldı ve bir inançlar bütünü ile bireysel bir ahlak davranış kuralına indirgendi. Siyasi hayattaki etkisi fiilen sona ermişti.

Initially, the change involved mainly the arena of the government and political affairs. Before this time, the Church owned much of the land upon which people lived and worked, thereby having a say in how the land and the affairs of the people should be run. It levied high taxes upon the people while promising the reward of salvation, and looked severely upon any ‘dissenters’, whether in the form of scientists like Copernicus and Galileo or religious reformers, like Luther or Calvin. After the ‘Reformation’, the Christian religion became separated from the affairs of life, and was demoted to a set of beliefs and an individual code of moral conduct. Its effect in political life had effectively ended.

Zamanla, ancak bireysel yaşamda dinin rolü bile giderek aşınmış, öyle ki birçok durumda bir kişinin dini, bir rozet ya da etiketten daha fazla bir değer taşımaz hale gelmiştir.

In time, however, even the role of religion in the individual life has whittled away, to the extent that in many cases, a person’s religion has no more value than a badge or label.

Bu tür fikirler yalnızca Avrupa ve Batı dünyasıyla sınırlı kalmamıştır. Laikliğin, yani dinin hayatın işlerinden ayrılması kültürünün kök salmasıyla birlikte, Hinduizm, Sihizm veya Yahudilik gibi dünyanın dört bir yanındaki tüm dinler için aşağı yukarı aynı durum geçerli hale gelmiştir.

These types of ideas, however, have not been restricted to Europe and the Western world. The same has become more or less true for all religions throughout the globe such as Hinduism, Sikhism, or Judaism, as the culture of secularism, i.e. the separation of religion from lifes affairs, has come to take root.

Maalesef pek çok Müslüman da bu yolu benimsemiş ve dinlerini bir dizi bireysel ibadet ritüeline indirgemiştir. Oysa Arapça'da "deen" kelimesinin tam olarak "din" değil, "hayat tarzı" anlamına geldiği hâlde durum böyledir. Bu durumun dünya için sonuçları felaket olmuştur. Çünkü ilahi hukuk uygulanmayı bıraktığında, yalnızca insanların hukuku egemen olabilir. Müslüman ümmet için laiklik, 3 Mart 1924'te resmî olarak kendini göstermiştir; o gün Mustafa Kemal ve Batılı efendileri eliyle, Muhammed ﷺ'in kurduğu yüce İslam Devleti'nin devamı olan Osmanlı Hilafeti'nin kalıntıları sona erdirilmiştir. Bundan sonra insanları yönetecek kuralların belirlenmesi insanların eline bırakılmıştır.

Sadly even many Muslims have adopted this way, and relegated their deen to a set of individualistic rituals. This is despite the fact that the very word ‘deen’ in the Arabic language translates as ‘way of life’, as opposed to just ‘religion.’ The consequences of such a state of affairs has been disastrous for the world. For when divine law ceases to be implemented, only the law of human beings can prevail. For the Muslim Ummah, secularism became officially manifested on the 3rd of March, 1924, when at the hands of Mustafa Kamal and his Western bosses, the remnants of the ‘Uthmani Khilafah, which was the continuation of the glorious Islamic State established by Muhammad the Prophet of Allah (saw), came to an end. Thereafter, the formulation of rules to govern people was left up to human beings.

Ancak insanlar, doğaları gereği, insanlık işlerini adil bir biçimde düzenleyip yönetecek bir kanun sistemi tasarlayamazlar. Bunun birçok nedeni vardır. İnsanlar bilgi ve yetenek bakımından sınırlıdır; bu yüzden insanların sorunlarını yeterince göz önünde bulunduramazlar ve bunlara kapsamlı çözümler getiremezler. Ayrıca önyargıya, çıkar gözetmeye ve hataya yatkındırlar; dolayısıyla insanlar hakkında tarafsız bir şekilde hüküm veremezler. İnsan karakterinin bu doğal yönleri, insanların diğer insanlar üzerinde adaletle hükmetmesini imkânsız kılar. İnsanlar tarafından ortaya konulan herhangi bir sistem, bütün bu eksiklikleri yansıtacaktır. Sonuç olarak birçok insan ezilecek, zengin ve güçlüler fakir ve zayıfların haklarını gasbedecek ve dünya zulüm, adaletsizlik ve sömürüyle karakterize olacaktır. Bugünkü duruma kısa bir bakış bile bunların etrafımızın her yerinde var olduğunu doğrulamaktadır.

However, by their nature human beings cannot devise a system of laws that will organise and administer the affairs of mankind in a just fashion. There are many reasons why this is the case. Human beings are limited in their knowledge and abilities, so cannot adequately take into consideration the problems of people, nor provide comprehensive solutions for them. As well, they are prone to prejudice, self interest and error and thus will not be able to judge for people impartially. These natural aspects of the human character render people unable to rule over other people with justice - any system that is brought forward by human beings will reflect all of these shortcomings. As a result, many people will be oppressed, the rich and powerful will usurp the rights of the poor and weak, and the world will be characterised by tyranny, injustice and exploitation. Even a brief look at today’s situation will confirm these to exist all around us.

Gerçekten de yalnızca her şeyi bilen, sınırsız bir varlık, insanlığın adaletle işlerini yönetebileceği kapsamlı ve adil bir yasa seti sunabilecek güçtedir. Bu nedenle egemenlik ve yasama makamına layık olan, yalnızca insanı, hayatı ve bütün evreni yaratan Allah (swt)'tır. Nitekim Allah (swt) bunu bize Kur'an'da teyit eder: "Onlar Cahiliye hükmünü mü istiyorlar? Oysa kesin inancı olan bir topluluk için hüküm verme bakımından Allah'tan daha güzel hüküm veren kim olabilir?" [TMQ 5:50] Bu gerçek nedeniyle İslam, yukarıda sözü edilen dinlerin aksine, hayatın bütün işlerini yönetmek için kapsamlı bir rehberlik sistemi sunar. Genel olarak, insanlara hayatın üç yönünde roller tanımlar:

In fact, only an all-knowing, unlimited being can be capable of providing a comprehensive and fair set of laws by which mankind can hope to rule its affairs with justice. Therefore, it is only Allah (swt), the creator of human beings, life and the whole of the universe who is worthy of the position of sovereignty and legislation. Indeed, Allah (swt) confirms this for us in the Qur’an, “Do they seek after a judgement of (the days of) Ignorance? But who, for a people whose faith is assured, can give better judgement than Allah?” [TMQ 5:50] It is due to this fact that Islam, unlike the religions mentioned above, provides a comprehensive system of guidance to administer all of lifes affairs. Broadly speaking it defines roles for people in three aspects of life :

1. Bir bireyin yaratıcısı Allah (SWT) ile arasındaki ilişki; namaz veya oruç gibi ibadetleri de kapsar.

1. The relationship between an individual and his or her creator, Allah (swt), including worships, such as prayer or fasting.

2. Bireyin kendisiyle olan ilişkisi; nasıl giyineceği, ne yiyeceği gibi konuları da kapsar.

2. The relationship of an individual with him or her self, including how to dress, what to eat etc.

3. İnsanlar arasındaki ilişkiler; alışveriş ve diğer muamelelerle, yönetim vb. konular.

3. The relationships between people, including transactions, government etc.

Bu sonuncu alan, yani siyaset ve yönetimi kapsayan alan, Allah'ın (sübhanehu ve teâlâ) insanlığa verdiği pratik rehberliğin en büyük kısmını oluşturmaktadır. Gerçekten de İslam'ın hükümlerinin çoğu, "el-Muâmelât" adı verilen bu boyutla ilgilidir. Müslümanlar arasındaki laik zihniyet, birçok kişiyi İslam'a yalnızca yukarıda belirtilen birinci ve ikinci alanlar açısından bakmaya yöneltmiş, sonuncuyu ise ihmal etmelerine yol açmıştır. Bu durum toplumda farklı biçimlerde kendini göstermektedir. Bu anlayış yönetime uygulandığında, örneğin Pakistan, Türkiye, Mısır gibi Müslüman ülkelerin küfür (İslam dışı) kanunlarla yönetildiğini görüyoruz. Bireylerde ortaya çıktığında ise, namaz kılıp oruç tutsalar da iş yerlerinde ve işlerinde İslam'a uymazlar; borçlarında faiz (riba) alabilir, dükkânlarında alkol satabilir veya hizmetleri için rüşvet verebilirler.

It is in fact the last area, which encompasses the issues of politics and ruling, that forms the largest part of the practical guidance that Allah (swt) has given to mankind. Indeed, the majority of the ahkam (rules) of Islam are to do with this aspect, called ‘al-Mu‘amalat.’ The secular mentality among Muslims has led many to view Islam just from the perspective of the first and second areas mentioned above, while neglecting the last. This manifests itself in the society in different ways. When this understanding is applied to ruling, we see the Muslim countries being governed by kufr (non-Islamic) laws as for example in Pakistan, Turkey, Egypt etc. When it appears in individuals, while they may pray and fast, they do not observe Islam in their businesses or workplaces - they may well have riba (interest) on their loans, sell alcohol in their shops or pay bribes for their services.

Tüm bunlara rağmen İslam, hayatın tüm alanlarında açık bir yol gösterir. Bunun sistemleri arasında İbadet, Yönetim, Ekonomi, Toplum, Yargı ve Eğitim sistemleri yer alır. Bunların ayrıntıları insanın keyfine bırakılmamıştır; bizzat Müslümanın akidesinden kaynaklanırlar. Müslümanlara namaz kılmayı emreden Kur'an, aynı zamanda Müslümanların İslam ile yönetilmesini emreden Kur'an'dır. Allah (SWT) şöyle buyurur: "Güneşin zevalinden gecenin karanlığına kadar namaz kıl ve sabah vaktinde Kur'an okumaya devam et." [TMQ 17:78] Ve (SWT) şöyle buyurur: "Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler, işte onlar kâfirlerdir." [TMQ 5:44] Müslümanlara abdestin nasıl alınacağını öğreten hadisler, aynı zamanda Müslümanları tek bir liderin arkasında birleşmeye emreden hadislerdir.

This is all despite the fact that Islam gives clear guidance in all affairs of life. The systems it provides include the Worship, Ruling, Economic, Social, Judicial and Education systems. And the details of these are not left to the whims of man to decide, rather they emanate from the very creed of the Muslim. For the Qur’an which orders the Muslims to pray, is the same Qur’an that orders the Muslims to ensure that they are ruled by Islam. Allah (swt) says, “Perform salah from mid-day till the darkness of the night, and recite the Qur’an in the early dawn.” [TMQ 17:78] and He (swt) says, “And whosoever does not rule by what Allah has revealed, they are the disbelievers.” [TMQ 5:44] The ahadith which teach the Muslims how to perform wudu are the same ahadith which command the Muslims to be unified behind one leader.

İmam Müslim, Osman bin Affan'ın şöyle rivayet ettiğini nakletmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Abdestini güzel alan kimsenin günahları, vücudundan, hatta tırnaklarının altından bile çıkar." Yine Ebu Said el-Hudri'den rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "İki halife için biat alındığında, sonradan biat alınan kişiyi öldürün."

Imam Muslim narrated that ‘Uthman ibn ‘Affan reported : The Messenger of Allah (saw) said, “He who performed his ablution well, his sins would come out from his body, even coming out from under his nails.” And he also narrated, on the authority of Abu Sa‘id al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said, “When bay‘ah (the oath of allegiance) has been taken for two Khaleefahs, kill the one for whom the oath was taken later.”.

İslam'da hayatın farklı alanlarına ilişkin hükümler arasında bir ayrım ya da ayırım yoktur; bu hükümlerin Allah'ın (c.c.) kulu ile olan ilişkisine, kişinin kendisine ilişkin olmasına ya da insanlar arasındaki ilişkilere dair olması arasında fark gözetilmez. Bütün bunlar Allah'ın (c.c.) kullarına yönelik emir ve yasakları olarak kabul edilir ve hepsinin yerine getirilmesi gerekir. Bu şekilde Müslümanın gerçekleştirdiği her bir eylem, özel ya da kamusal, bireysel ya da toplumsal olsun, Şeriat tarafından düzenlenir. Ümmeti bugün kuşatan laik zihniyetin özü, hayatın bütün alanlarında dini rehberliğe aldırış etmemektir. Bu, Allah'a (c.c.) ve Elçisi'ne ﷺ karşı büyük bir suçtur ve İslam'da kesinlikle haramdır.

In Islam, there is no separation or distinction between the rules relating to different aspects of life, regardless of whether they are to do with an individual and his relationship to Allah (swt), himself or whether they are to do with the relationships between people as a whole. Rather all are regarded as commands and prohibitions of Allah (swt) for His servants, and all must be fulfilled. In this way, each and every action that the Muslim performs, whether private or public, individual or collective, is regulated by the Shari‘ah. The essence of the secular mentality which currently plagues the Ummah is the disregard of religious guidance in all areas of lifes affairs. This is a great crime against Allah (swt) and His Messenger (saw) and is categorically haram (prohibited) in Islam.

Bunun yerine, İslam'ın tüm kuralları ve hükümleri birbiriyle bütünleşmiş bir bütün oluşturur; her bir sistem diğerlerini tamamlar ve onlarla uyum içinde işler. Böylece insanların barış ve güvenlik içinde yaşayabilecekleri pratik ve işlevsel bir çerçeve ortaya çıkar.

Instead, all the rules and laws of Islam form an integrated whole, each system complementing and harmonising with the others, thereby creating a practical and functional framework in which people may live in peace and security.

Ayrıca, bütün bu ahkâm aynı temele, yani aynı usûle (İslâmî hükümlerin kaynaklarına) dayanır. Hükümlerin doğru İslâmî kaynaklardan köklerinin izlenerek doğrulanması, onların uygulanmasını ve hayata geçirilmesini Müslüman'ın Allah (SWT) ve Resûlü'ne ﷺ olan inancıyla bağlar. Kesin usûlü oluşturan dört unsur vardır. Bunlar şunlardır:

Furthermore, all these ahkam derive from the same basis, that is, the same usul (sources of Islamic rules). The verification of the rules by tracing their origin from the correct Islamic sources links their practice and implementation with the very belief of the Muslim in Allah (swt) and His Messenger (saw). There are four components which make up the definite usul. These are :

1. Allah'ın (SWT) Kitabı Kur'an

1. The Qur’an, the Book of Allah (swt)

2. Sünnet (Muhammed ﷺ'in örneği)

2. The Sunnah (example of Muhammad (saw))

3. Sahâbenin İcmâ‘ı (fikir birliği) (ra)

3. The Ijma‘ (consensus) of the Companions (ra)

4. Kıyas (ilahi kıyas)

4. Qiyas (the divine analogy)

Bu kaynakların her biri, hem inanç hem de amel ile ilgili olanlar dahil, İslam'ın farklı hüküm ve kurallarını doğurabilir; bu kaynakların dışındaki herhangi bir şeyden türetilen hüküm veya kurallar ise zayıf veya yanlış kabul edilir.

Each of these sources can give rise to the different rules and laws of Islam, including those for both belief and action, and any rules or laws that derive from anything other than these sources are considered as weak or false.

Müslümanların ancak doğru İslam anlayışına dönmeleri, yapmaları gereken amellerin akli ve naklî olarak sabit kaynaklara dayandığını ve bu kaynaklardan türetildiğini kavramaları durumunda, içinde bulundukları durumdan kurtulmayı umabilirler. Bunu başarabilirlerse, İslam'ın bir hayat tarzı olarak kapsamlılığını idrak edecek ve yalnızca insanlığın sorunlarını çözme kudretine değil, dünyada adaletin ve onurun egemen olmasını sağlama gücüne de güven duyacaklardır.

It is only when Muslims return to the correct understanding of Islam, observing how the actions they should perform are qualified by and derived from rationally and textually proven sources, that they can ever hope to revive themselves from their current situation. If they can do this, then they will realise the comprehensive nature of Islam as a way of life, and have confidence in its ability not only to solve the problems of mankind, but also to ensure that justice and dignity will prevail over the world.

Bu kitapta Allah'ın (SWT) yardımı ve lütfuyla, İslam tarihinin bazı yönlerini, Müslüman Ümmetin ve bütün insanlığın şu anda karşılaştığı bazı sorunları, ayrıca İslam'ın farklı Sistemlerinin ayrıntılarını ele almaya ve bunların hayatımızın işlerine doğrudan nasıl uygulanabileceğini göstermeye çalışacağız. Allah (SWT) bu çabayı kabul etsin; Müslüman Ümmetin dirilişine ve O'nun dininin kurulmasına bir katkı, insanlığı Yaratıcısının dini olan İslam'a yönlendiren bir nur kılsın.

In this book, by the help and grace of Allah (swt), we will endeavour to discuss some aspects of Islamic history, some of the problems currently facing the Muslim Ummah and mankind as a whole, as well as the details of the different Systems of Islam, and to demonstrate how they are directly applicable to our lifes affairs. May Allah (swt) accept this effort, and cause it to be a contribution towards the revival of the Muslim Ummah and the establishment of His deen, and a light that guides mankind to the deen of its Creator, Islam.