3. Oryantalist Saldırı - İslam Sisteminin Tanıtımı | Quran Course

3. Oryantalist Saldırı - İslam Sisteminin Tanıtımı | Quran Course

İlk olarak Batı, Haçlı Seferleri olarak bilinen geniş çaplı bir askeri kampanya başlatarak Hilafet'in Müslüman ordusunu askeri yolla yenilgiye uğratmaya çalıştı. Ancak ortaçağ Batılısı için kısa sürede Müslümanları askeri yolla yenme umudunun boş olduğu anlaşıldı. Müslümanlar Allah yolunda savaşıyorlardı; İslam için savaşıyorlardı ve İslam'ı bir ideoloji olarak anlayışları nedeniyle kılıcın gücüyle yenilemezlerdi. Her Müslüman, kâfirlerle yapılan bir savaşın yalnızca iki sonucu olabileceğini biliyordu: zafer ya da şehadet ve cennet. Bu nedenle ölüm korkusunun onlar üzerinde hiçbir etkisi yoktu ve İslam uğruna canlarını memnuniyetle feda ederlerdi. Bu durum kâfir ordularına açık hale gelince, ki onlar kendileri için pek de gerçek bir anlam taşımayan bir dava uğruna kendilerini feda etmeye o kadar istekli değillerdi, Müslümanları yenmek için onlara karşı bir fikri savaş yürütmeye, İslami temel kavramlara saldırıp onların yerine yanlış fikirler yerleştirmeye karar verdiler.

Initially, the West attempted to defeat Islam militarily, with the launching of a vast military campaign against the Muslim army of the Khilafah known as the Crusades, yet for the medieval Westerner it soon became clear that any hope of defeating Islam militarily was fruitless. The Muslims were fighting in the way of Allah; they were fighting for Islam and with their understanding of Islam as an ideology they simply could not be defeated by the power of the sword. Every Muslim knew that there could only be two results of a battle with the kuffar : victory or martyrdom and paradise. Fear of death therefore had no sway on them, and they would gladly give up their lives for the sake of Islam. As this became obvious to the armies of the kuffar, who in comparison were not so willing to sacrifice themselves for a cause which by and large had no real meaning for them, they conspired to defeat the Muslims through the waging of an intellectual campaign against them by attacking the key Islamic concepts and implanting false ideas in their place.

Bu tür fikirlerin ağırlık kazanması, çoğu zaman kâfirlerin İslam âlimlerini ve ilim sahibi kişileri kendi taraflarına çekmesiyle gerçekleşiyordu. Bunun bir örneği, on sekizinci yüzyılın sonlarında Mısır'ı işgal eden Napolyon'un durumudur. Napolyon, âlimleri kullanarak İslam'a karşı eşsiz derecede ılımlı ve seçici bir kampanya yürütebildi. Napolyon'a, kuvvetlerinin Mısırlılara kendini kabul ettirmek için yeterince güçlü olmadığı açıkça anlaşılınca, yerel imamları, kadıları, müftüleri ve ulemayı Kur'an'ı "Grande Armée" lehine yorumlamaya zorlamaya çalıştı; bunun için bölgedeki niyetleri hakkında onları aldattı. Bu, Ezher'in âlimlerini övüp yumuşatmayla birleşince işe yaradı ve kısa sürede Kahire halkı işgalcilere duyduğu güvensizliği kaybetmiş gibi göründü. Napolyon, ayrılmadan sonra yardımcısına, ülkeyi her zaman kazanabilecekleri Oryantalistler ve dinî İslam liderleri aracılığıyla yönetmesi yönünde kesin talimatlar verdi; diğer stratejiler çok pahalı ve aptalca görülüyordu. Bu tür politikalar bugün de, Müslüman ülkelerdeki "devlet âlimleri" gibi kişilerle sürmektedir; bunlar sürekli olarak Batı'nın istekleri doğrultusunda sözde "İslami" hükümler üretmekte ve böylece Batı'nın, İslam'ı Müslümanların hayatlarının yalnızca arka planında tutma hedeflerine hizmet etmektedir.

Such ideas were all too often given weight by the winning over of scholars and learned men of Islam by the kuffar; one such example being that of Napoleon when he invaded Egypt in the late eighteenth century. Through his use of the scholars Napoleon was able to wage a uniquely benign and selective campaign against Islam. When it became obvious to Napoleon that his force was too small to impose itself on the Egyptians he tried to make the local imams, qadis, muftis and ulema interpret the Qur’an in favour of the ‘Grande Armée,’ by deceiveing them about his intentions in the area. This along with the flattering and cajoling of the scholars of al-Azhar worked, and soon the population of Cairo seemed to have lost its distrust of the occupiers. Napoleon later gave his deputy strict instructions after he left always to administer Egypt through the Orientalists and religious Islamic leaders whom they could win over; any other strategies were seen as too expensive and foolish. Such policies continue to this very day with the likes of ‘government scholars’ in the Muslim countries, who consistently produce so-called ‘Islamic’ judgements in accordance with the wishes of the West, thereby facilitating the West’s objectives of keeping Islam only in the backgrounds of Muslim’s lives.

Ancak Müslümanları birbirine karşı kışkırtmak ve onları İslam'dan uzaklaştırmak çalışmasında, asabiyyenin (milliyetçiliğin) yerleştirilmesi kadar başarılı olan hiçbir şey olmamıştır. Müslümanları birbirinden o kadar yıkıcı biçimde koparan ve sonunda Hilafetin yıkılmasına yol açan, işte bu milliyetçilik ve vatanseverlik duygularıydı. Bu tür fikir ve duygular, İslam Devleti'nin kademeli olarak işgal edilip ayrı devletlere bölünmesiyle teşvik edildi; her birinin kendine özgü milli çıkarları ve hedefleri oluştu ve böylece Müslümanlar arasındaki parçalanmışlık arttı. Nitekim bugün en az 55 farklı devlet var ve kendimizi Müslüman olarak değil, Pakistanlı, Ürdünlü ve Mısırlı olarak görüyoruz. Bu kavramlar bugün Ümmet'in birçok kesiminde hâlâ varlığını sürdürmekte, uzak tutulması gereken bir hastalık gibi içlerinde kalmaktadır. Nitekim Muhammed ﷺ şöyle buyurmuştur: "Asabiyyeye çağıran bizden değildir, asabiyye uğruna savaşan bizden değildir ve asabiyye uğruna ölen bizden değildir." (Ebu Davud) Müslümanları, İslam anlayışlarına yönelik böyle bir saldırı ve bozulmuş, yanlış kavramların ortaya atılmasıyla etkisiz hale getirdikten sonra, eski emperyalist güçler İngiltere, Fransa ve Rusya, Müslümanlara son darbeyi vurmak için birleşti: İslam Devleti'ni yıkmak, topraklarını parçalamak, Halifeyi ve onun temsil ettiği sistemi ortadan kaldırmak, yapay devletler oluşturmak ve Ümmet'in muazzam kaynaklarını küçük, Batı yanlısı birkaç aileye teslim etmek için.

However nothing has been more successful in the work to bring Muslim against Muslim and distancing them from Islam than the implantation of assabiyah (nationalism). It was such feelings of nationalism and patriotism that so devastatingly severed the Muslims from each other and eventually led to the destruction of the Khilafah. Such ideas and feelings were encouraged through the gradual occupation and division of the Islamic State into separate states, each with their own individual national interests and objectives thereby increasing the disunity amongst the Muslims, until today when we have at least 55 different states, and we see ourselves as Pakistani, Jordanian and Egyptian rather than Muslims. Such concepts remain amongst many in the Ummah today, lingering like a disease fit only to be kept at a distance; Muhammad (saw) said, “He is not one of us who calls for assabiyah, and he is not one of us who fights for assabiyah, and he is not one of us who dies for assabiyah.” Abu Daud Having successfully crippled the Muslims by waging such an attack upon their understanding of Islam and the introduction of corrupted and false concepts, the old imperialist powers of Britain, France and Russia went on to conspire to strike the final blow against the Muslims by destroying the Islamic State; to break up its territories, to abolish the Khaleefah and the system he represented, to create artificial states and to place the enormous resources of the Ummah into the hands of tiny pro-Western families.

"İtalyan hükümeti, Hicaz'da kurulacak olan İslami hükümetin Hilafet'ten ayrılması ve mutlak kontrolü altında Britanya'ya bırakılması gerektiği yönündeki Rus hükümetinin görüşünü destekliyor. İtalyan hükümeti, gerekirse Hilafet'in Türklerden alınmasını ve kaldırılmasını içtenlikle destekliyor." "Batının kukla yöneticileri, Türkiye'de Mustafa Kemal - aşağılanmanın babası - gibi kişilerin yardımıyla, İslam Müslüman topraklarındaki hayatın tüm alanlarından sistematik olarak çıkarıldı; Hilafet yıkıldı, Arapça yerel dillerle ve lehçelerle değiştirildi, camiler kapatıldı ve tesettür (kadınlar için İslami giyim) yasaklandı; Allah'ın (c.c.) dinini uygulayan Hilafet, bir zamanlar küresel bir süper güçken, Avrupa'nın çevresinde zayıf bir ülkeye indirgendi. Bütün bunlar olurken Müslümanların çoğu bu hıyanete sessizce seyirci kaldı; bu durum, milliyetçi ve laik grupların Müslümanların akidelerine ve Allah'a (c.c.) iman etmenin gerektirdiği görevlere dair anlayışlarını çarpıtmakta elde ettikleri başarıyı gösteriyor."

“The Italian government supports the Russian government’s opinion of the necessity of separating the Islamic government, which is to be established in Hijaz, from the Khilafah, and to put it under the absolute control of Britain. The Italian government wholeheartedly supports wresting the Khilafah from the Turks and abolishing it if necessary.” With the help of the Western puppets, like Mustafa Kamal - the father of humiliation - in Turkey, Islam was systematically removed from all of lifes affairs within the Muslim lands - the Khilafah was destroyed; Arabic was replaced with regional languages and dialects, mosques were closed and the hijab (Islamic dress for women) was forbidden; the once global superpower of the Khilafah, implementing the deen of Allah (swt) was reduced to simply a weak country on the periphery of Europe. All the while the majority of the Muslims sat by in silence as they watched this treachery, indicating the success that the nationalist and secular groups enjoyed in warping the understanding of the Muslims of their creed and the duties that belief in Allah (swt) demand.