Hiç kimse İslam'a olan ilginin büyük bir yükseliş içinde olduğunu inkar edemez. Doğu da Batı da İslam hukukunu anlamaya ve bunun kendilerini nasıl etkileyeceğini görmeye can atıyor. Washington, Londra ve Paris'in güç koridorlarında İslam, Şam, İstanbul ya da Lahor'daki Müslümanların dinde rehberlik ve bilgi aradığı, İslam'ın günlük sorunlarını nasıl çözeceğini merak ettiği kadar konuşuluyor. İnsanlar sokaklarda hicab takan Müslüman kadınların sayısını bir uyanış işareti olarak gösteriyor; cuma namazlarını farz olarak yerine getirmek için can atan erkeklerin sayısını ise İslami dirilişin bir başka işareti sayıyor. Bu yükümlülüklerin Müslümanlar tarafından yerine getirilmesi gerekse de, bireysel olarak İslam'ı yaşayanların sayısının giderek artmasının sevindirici olması, resmin tamamı ya da tek amacı değildir. İslam yalnızca Müslümanların kişisel hayatlarına değil, toplumun bütününe de hâkim olmalıdır.

No one can deny that there is a great upsurgence in interest in Islam. East and West alike are clamouring to understand the Islamic law and to see how it will affect them. Islam is talked about in the corridors of power in Washington, London and Paris as much as Muslims are seeking guidance and knowledge in the deen and wondering how Islam will solve their day to day problems in Damascus, Istanbul or Lahore. People point to the number of Muslim women in the streets wearing hijab as a sign of revival, or the number of men clamouring to pray the obligatory Friday prayers as another sign of Islamic resurgence. Whilst these obligations must be fulfilled by the Muslims and the signs that ever increasing numbers are practising Islam individually is encouraging, it is not the full picture or sole objective. Islam must dominate not only the personal lives of Muslims but also the society as a whole.

Bu yolla, Müslüman topraklarına egemen olan küfür sistemlerine karşı büyüyen huzursuzluk; Cezayir, Mısır, Bosna, Keşmir ve Filistin gibi İslami meselelere yönelik duygu ve hareket dalgası, Müslümanların yalnızca İslami çözümler aradığının işaretleridir. Müslüman olmayanlar ise elbette bu duygu ve eylemi, sefil nationalist veya seküler çözümlere yönlendirmeye çalışmaktadır; bu çözümler daha fazla sefalete yol açar ve her halükârda haramdır.

In this way the growing uneasiness with the systems of kufr dominating Muslim lands, the outpouring of feeling and movement for Islamic issues such as in Algeria, Egypt, Bosnia, Kashmir and Palestine are signs that the Muslims are looking only for Islamic solutions. The non-Muslims of course are seeking to divert such sentiment and action towards weak nationalist or secular solutions which will lead to further misery and are haram (forbidden) in any event.

İslami dirilişin belki de en büyük tek işareti, dünyada ve özellikle Müslüman dünyasında İslami hareketin giderek artan ilgi görmesidir. Batı ideolojisine yönelen tehdit, İslam'ı radikal bir biçimde uygulamak için mücadele edenlerden gelmektedir; bunlar İslam sisteminin tam olarak uygulanması için durmadan çalışanlardır; hükümetlere katılarak yönetimlerini meşrulaştıran, ya da halkın ne yetkisi ne de vekaleti olmadan hükümetlerin toplumsal ve ekonomik başarısızlıklarını sosyal ve hayır faaliyetleriyle gidermeye çalışan, çökmekte olan laik rejimlere destek verenlerden değildir. Ümmeti hayali bir köktendinci ve ılımlı ayrımı üzerinden bölmeye yönelik artan bir çaba vardır; Allah'ın (swt) emir ve yasaklarına titizlikle bağlı olanlar köktendinci ya da aşırıcı olarak etiketlenirken, Batı sistemleri (kanunları) ve yaşam tarzlarıyla uzlaşmaya hazır olanlar ılımlı olarak nitelendirilmektedir.

Perhaps the greatest single sign of Islamic revival is the increasing attention paid to the Islamic movement in the world and in the Muslim world in particular. The threat to the Western ideology is coming from those struggling to implement Islam radically, that work tirelessly for a full implementation of the Islamic system and not those propping up the ailing secular regimes who legitimise their rule by joining them in government, or work to solve the social and economic failings of the governments through social and charitable works without even the mandate or authority of the people. Increasing attention is being brought to bear to divide the Ummah along imaginary fundamentalist and moderate lines where those that adhere strictly to the commands and prohibitions of Allah (swt) are labelled fundamentalist or extremist and those prepared to compromise with western systems (laws) and ways are moderate.

Kesin olan, Allah'ın kelamına bağlı kalan ve O'nun yolunda cihad eden herkese verdiği vaattir. (SWT)

What is sure is the promise of Allah (swt) to all that adhere to the word of Allah and struggle in His cause:

“Sizden iman edip salih ameller işleyenlere, Allah, kendilerinden öncekilere iktidar verdiği gibi, onlara da yeryüzünde mutlaka iktidar vereceğine, onlar için seçtiği dinlerini mutlaka yerleştireceğine ve korkularından sonra onları mutlaka güvenliğe ve huzura kavuşturacağına söz vermiştir. Bana ibadet ederler, bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar.” [TMQ 24:55]

“Allah has promised to those among you who believe and work righteous deeds, that of a certainty He will cause them to accede to power on earth, as He granted it to those before them, that He will establish in authority their deen which He has chosen for them, and that He will change (their state) after the fear in which they lived, to one of security and peace: They will worship Me (alone) and not ascribe powers to any beside Me.” [TMQ 24:55]