‘Demokrasi’ kelimesi, eski Yunancadaki ‘demos kratos’ teriminden türemiştir ve kabaca ‘halkın gücü’ anlamına gelir. Tanımına göre, kanun ve kuralları koyma yetkisi halkın elindedir; yani egemenlik onlara aittir. Teoride, halkın tamamı işlerinin nasıl yürütülmesi gerektiği konusunda görüşünü dile getirir, çünkü kendileri için neyin en iyi olduğunu yargılamak konusunda en uygun konumda olanlar onlardır. Ancak demokrasinin gerçekliği bundan çok uzaktır.

The word ‘democracy’ derives from the ancient Greek term ‘demos kratos,’ roughly translated as ‘people power.’ By its definition, it means that the authority to legislate rules and laws lies in the hands of the people, i.e. it is they who hold the sovereignty. In theory, all the people would voice their opinion on how their affairs should be run, as they would be in the best position to judge what would be best for themselves. However, the reality of democracy is far removed from this.

Aslında demokrasi, insanoğlunu yanlış bir şekilde Tanrı'ya benzer bir konuma yükselten bir sistemdir. Bunun sonucunda zayıf, çelişkili ve sınırlı olan insan, neyin doğru neyin yanlış olduğunu ileri sürme yetkisine sahip kılınır. Böylece insanların keyfi istek ve arzularına dayanarak, onların önyargılarını, yanılabilirliklerini ve cahilliklerini de hesaba katarak, başkalarının uyması için yasalar yapılır. Öyle ki bir otobüs şoförü bir ülkenin ekonomi politikası hakkında söz sahibi olabilir, bir ayakkabı tamircisi hükümetin nasıl yapılandırılması gerektiğini buyurabilir, bir garson da dış politikanın nasıl örgütlenmesi gerektiği konusunda danışılabilir; bu konularda herhangi bir bilgisi olup olmadığına bakılmaksızın. Açıktır ki böyle bir süreçten doğan sistem, eksikliklerle dolu olacaktır.

In actuality, democracy is a system which falsely elevates human beings to God-like status. As a result, the weak, contradictory, limited human being is conferred the power to propound what is right and what is wrong. So, on the weight of people’s whims and desires, and taking into consideration their prejudices, fallibility and ignorance, laws are made for other people to follow. Thus, a bus driver could have a say in a country’s economic policy, a cobbler would be able to dictate how the government should be structured and a waiter would be asked for the best way to organise the foreign policy - all regardless of whether they had any knowledge whatsoever about the subjects. Clearly, the system arising from such a process would be full of inadequacies.

Ayrıca, bu beşerî sistemde çoğunluk onayladığı sürece neyin yasalaştırılabileceğine dair bir sınır yoktur. Bu yolla demokrasi, zina, eşcinsellik, uyuşturucu gibi en çirkin suçları bile meşrulaştırabilir.

As well, there is no limit to what could be legislated in this manmade system, as long as the majority agreed. In this way, democracy can legitimise the most heinous of crimes - such as adultery, homosexuality, drugs etc.

Gerçekten de antik Yunanlıların öğrendiği gibi, toplumu örgütlemek için etkisiz bir yol olduğuna karar verip onu terk etmeden önce, demokrasinin başlangıcından itibaren gerçekliği, birkaç bireyin kitleleri yönlendirmesiydi. Bu, dünyadaki her "demokratik" ülkede bugüne kadar da böyle olagelmiştir ve hâlâ öyledir: Kendi çıkarlarını gerçekleştirme arzusuyla hareket eden bir azınlık siyasetçinin çoğunluğa hükmetmesidir.

Indeed, as the ancient Greeks learnt, before they discarded it as an ineffective way to organise society, the reality of democracy from its conception was that of a few individuals dictating to the masses. It was, and indeed remains so until today in every ‘democratic’ country in the world, rule of the majority by a minority of politicians driven by the desire to fulfil their own interests.

Böylece, dünyanın içinde bulunduğu durumun bu kadar dibe vurmasının nedeni açıkça anlaşılmaktadır. Tutarsızlıklarla dolu ve zenginlerin ile güçlülerin dünyanın kaynaklarını sömürmek ve kontrol etmek için bir araç olarak kullandığı Kapitalist ideolojinin benimsenmesi, bedelini ağır biçimde ödetmiştir. Sonuçlar herkesin gözü önündedir ve ortaya çıkan yıkım, dünyanın her bölgesine ve toplumun her kesimine yayılmıştır.

And so, it becomes clear why the state of affairs that the world currently finds itself in has sunk to such low depths. The adoption of the Capitalist ideology, riddled with inconsistencies and utilised as a tool by the rich and powerful to exploit and control the world’s resources, has taken its toll. The outcomes are plain for all to see, and the havoc that results pervades all parts of the globe and all sections of its community.