Servetin artırılma yolları, ihtiyaçların karşılanmasından ayrı bir konudur; çünkü insanın ihtiyaçlarıyla değil, servetin üretilmesiyle ilgilidir. Bu nedenle ülkeden ülkeye farklılık gösterir. Müslüman ülkelerde bu konu ağırlıklı olarak tarım ürünlerinin geliştirilmesi, bir sanayi devriminin başlatılması yoluyla ele alınır; böylece sanayi, ekonomik kalkınma ve büyümede başlıca yöntem haline gelir ve ticari verimlilik artırılır. Bu yaklaşım dört bölüme ayrılabilir:

The ways of increasing the wealth are a separate issue from providing the needs, as it deals with generating the wealth and not with the human needs, so it differs from one country to another. In Muslim countries, it is approached and dealt with chiefly by finding ways in which to improve the agricultural products, to launch an industrial revolution, so that industry becomes the main method used in economic development and growth, ant to increase commercial productivity. This approach may be divided into four sections :

Tarım politikası.

The agricultural policy.

Endüstri politikası.

The industrial policy.

Projelerin finansmanı.

The financing of projects.

Dış pazar oluşturmak.

Creating an external market.

Bu, tarım ürünlerinin verimini ve çeşitliliğini artırmaya dayanır ve genellikle iki yöntemi izler: a) toprağın verimliliğini artırmanın yollarını bulmak ve b) genişlemenin bir yöntemi olarak tarım arazilerini artırmak.

This is based on increasing the yield and variety of farm produce, and usually follows two methods : a) finding means of increasing productivity of the land, and b) increasing the farming lands as a method of expansion.

Bunlar, modern ve gelişmiş makineler, kimyasallar kullanılarak ve yüksek kaliteli tohum sağlanarak gerçekleştirilir. Devlet, makine, tohum ve kimyasal ihtiyaçlarını karşılayamayan çiftçilere borç yerine hibe (grant) sağlamalı, bu malzemeleri satın alabilen çiftçileri ise bunları almaya teşvik etmelidir.

These take place by using modern and sophisticated machinery, chemicals and by providing high quality seed. The State should provide grants (as opposed to loans) to the farmers who are unable to buy what they need in terms of machines, seed and chemicals, and it should also encourage those who are able, to buy such materials.

Genişleme, çorak arazilerin ihya edilmesi ve ekilip işlenmesi teşvik edilerek gerçekleştirilir. Devlet, kötü kullanılan veya boş bırakılan feodal arazileri, çalışabilecek durumda olup hiç toprağı olmayan ya da az toprağı bulunan çiftçilere, ayrıca kendi kontrolündeki topraklardan vermelidir. Üç yıl boyunca arazisini ihmal eden kişi, o araziyi Devlet'e bırakmaya zorlanır ve Devlet de bu araziyi onu kullanacak kişilere tahsis eder. İmam Ebu Yusuf şöyle rivayet etmiştir: "Muhammed b. İshak bana rivayet etti ki Ömer b. el-Hattab, halka minberde hitap ederek şöyle demiştir: 'Kim ölü bir araziyi (ihya ederse) o, onundur; kim de bir duvar örerse, üç yıl sonra onun üzerinde hakkı kalmaz.' Bunun sebebi, insanların ekip işlemedikleri araziyi çevirmeleriydi." (Kitabu'l-Harac).

The expansion takes place by encouraging the revival of barren land and cultivating it. The State should grant feudal lands which are improperly used or left unused, to farmers who are able to work but have no land or little land, and from lands that are under its control. Anyone neglecting his land for three consecutive years would be forced to give it up to the State, which would allocate it to people who would make use of it. Imam Abu Yusuf narrated that : “Muhammad ibn Ishaque related to me that ‘Umar ibn al-Khattab said addressing the people on the pulpit : ‘Whoever receives a dead land, (it) would belong to him and whoever constructs a boundary wall, has no right over it after three years. This was because the people used to enclose land which they did not cultivate.’” (Kitab al-Kharaj).

Bu iki yöntemi izlemekle tarımsal üretimde bir artış sağlanır ve tarım politikasının amacı gerçekleştirilmiş olur.

Sanayi politikasının temel amacı, ülkeyi sanayileşmiş bir ülke haline getirmektir. Bu amaca ulaşmanın doğrudan yolu, öncelikle makineleri üretmektir; ardından diğer sanayi dalları kurulabilir. Öncelik, makine üretecek fabrikaların inşasına verilmelidir. Ülkeyi bir sanayi gücüne dönüştürmenin başka bir yolu yoktur. Ancak bundan sonra yerel olarak üretilen (yani imal edilen) makinelere dayanan sanayi dalları kurulabilir.

The main aim of the industrial policy is to make the country an industrial one. The direct route towards achieving such an aim is to first of all manufacture the machines; then other industries can be introduced. The priority would be given to build factories to manufacture machines. There is no other way to turn the country into an industrial force. Only then can industries which rely on the machines produced (i.e. manufactured) locally, be established.

Makine imalatının uzun zaman aldığını ve önce hafif sanayilerin tesis edilmesi gerektiğini iddia etmek temelsiz ve bir felaket reçetesidir; bu, Batı'nın İslam dünyasının asıl girişimini engellemek, onu tüketim malları sanayilerine odaklı tutmak ve Batı sanayileri için bir pazar olarak kalmasını sağlamak amacıyla kurguladığı bir plandır.

To claim that the manufacturing of machines takes a long time and that we should begin by introducing the light industries, is baseless and a recipe for disaster; it is a plan schemed by the West to impede the main initiative of the Islamic world, and to keep it concentrating on consumer goods industries and as a market for Western industries.

Bu girişimin, gerekli sanayi personelinin bulunmadığı için uygulanamaz olduğunu düşünmek de yanlıştır. Öncelikle, Müslüman ülkelerde, kendi ülkelerinde teknoloji ve sanayinin bulunmaması nedeniyle iş bulamayan, eğitimli ve nitelikli büyük bir personel fazlası vardır. Bu insanlar, İslam Devleti tarafından sanayileşme sürecine katılmaları için istihdam edilebilir. Ayrıca, sanayileşmiş ülkelerde, sözleşmeyle çalıştırılabilecek sanayici, mühendis ve teknisyen fazlası bulunmaktadır; bu sırada Müslüman gençler de bu bilgiyi edinmeleri için eğitilebilir.

It is also wrong to believe that this venture is unfeasible because it requires industrial personnel which are not available. Firstly, Muslim countries have a large surplus of trained and qualified personnel who have no jobs due to unavailability of technology and industry in their own countries. These people would be used by the Islamic State for participation in the industrialisation process. Additionally, industrialised countries have a surplus of industrialists, engineers and technicians who can be contracted while the Muslim youth are trained to acquire such knowledge.

Bu nedenle, sanayi devrimine ulaşma yolundaki çaba sürerken hafif sanayi ve tüketim sanayilerinde emek boşa harcanmamalıdır. Dolayısıyla ilk adım makinelerin üretilmesi olmalıdır. Bu politika aşamalar hâlinde değil, eş zamanlı olarak izlenmelidir. Bir aşamaya ulaşmadan diğerine başlamayı beklememeliyiz; çünkü ilerlememizi geciktirecek bu engeller hayalidir.

İslam'daki ekonomi politikası, Devletin hangi projeleri benimsemesi gerektiğini ve bireylerin hangi projeleri benimsemesi gerektiğini şüphesiz belirlemiştir. Tarım politikası özel sektöre girer ve bu alanda kamu sektörünün yeri yoktur; yalnızca çiftçilere hibe sağlamak ve baraj, kanal ve su yolları gibi yapı ve kalkınma projelerini finanse etmek bunun dışındadır.

The economic policy in Islam has undoubtedly determined the projects which the State should adopt, and those which the individuals should adopt. The agricultural policy falls into the private sector, and there is no place for the public sector in this area, except in offering farmers grants and financing building projects and developments, like dams, canals and channels.

Endüstri politikası, kamu mülkiyetine giren kaynaklarla bağlantılı olanlar, örneğin petrol, temel madenler vb. dışında, özel sektöre de açıktır. Bu tür endüstriler kamu (yani devlet tarafından işletilen) sektörüne ait olmalıdır. Doğal olarak, bu projelerin, kamu veya özel olsun, finansmana ihtiyacı vardır.

The industrial policy is open to the private sector as well, except where the industries are linked to resources that fall under the public ownership, like oils, basic minerals etc. Such industries must fall under the public (i.e. state run) sector. Naturally, these projects, whether public or private, require financing.

Özel sektöre gelince, projelerini finanse etmek, hukuken geçerli yollarla (yani Şeriat'ın izin verdiği yollarla) uygun gördükleri herhangi bir biçimde finanse etmek bireye, şirkete veya ortaklara kalmıştır.

As far as the private sector is concerned, it is up to the individual, the company or the partners to finance their projects in any way they deem fit by legal means (i.e. by what the Shari‘ah permits).

Kamu sektörüne gelince, projelerini finanse etmek için yurt dışı kredilere başvurmamalıdır; çünkü bu, yabancı etkisinin artmasına ve ayrıca bugün ekonomileri bu tür kredilerle felce uğramış Üçüncü Dünya ülkelerinde görülen sonuç olan yoksulluğun artmasına yol açar. Ayrıca bu tür krediler genellikle faize tabidir ve faiz İslam'da yasaktır. Bu nedenle Devlet, sanayi devrimini başlatmak için yeterli kaynağı sağlamak amacıyla, gücü yeten kişilere vergi koyarak bile kendi projelerini finanse etmelidir. Böyle bir önlem alınacaksa, vergilendirme projelerine ilişkin İslami hüküm uygulanmalı, fakir insanlar vergiye tabi tutulmamalıdır.

As for the public sector, it should not resort to overseas loans to finance its projects, for this leads to increasing foreign influence, and also to increasing poverty, which is the result currently seen in Third World countries, whose economies are crippled by such loans. Besides, such loans are generally subject to interest, which is forbidden in Islam. Therefore, the State should finance its own projects even by imposing taxes upon those who can afford it, in order to raise sufficient funds to launch the industrial revolution. The Islamic verdict on taxation projects should apply if such measures were to be taken, such that poor people would not be subject to the taxation.

Malların pazarlanması, servet yaratan başlıca etkenlerden biridir. Geçmişte ve günümüzde birçok ülke, mallarını ve ürünlerini satabilecekleri pazarlar bulmaya büyük özen göstermiştir. Pek çok ekonomik imparatorluk bu temel üzerine kurulmuştur. Bu nedenle İslam Devleti'nin de mallarını ve ürünlerini pazarlaması zorunludur. Ancak bu, bir amaç değil, sanayi devrimi için gerekli malların satın alınmasına, sert para (döviz) elde edilmesine veya Müslüman gençlerin inşaat mühendisliği, tıp gibi gerekli eğitimleri alabilmeleri için onları göndermeye yardımcı olan bir araç olmalıdır.

Marketing goods is one of the major factors that generate wealth. Many countries have taken great care, past and present in finding markets for their goods and products. Many economic empires have been established on such a basis. It is essential therefore for the Islamic State to market its goods and products. However, this should not be an aim but a means to helping the purchase of goods necessary for the industrial revolution, to acquire hard currency or to send the Muslim youth to acquire the necessary education such as civil engineering, medicine etc.

Bu temelden hareketle, yabancı pazarlar kurma politikası izlenmelidir; yani ticari ve sınai bir temelde. Dikkat, farklı ülkelerle olan ticaret dengesine yöneltilmemelidir. İhracatımızın ithalatımızdan az, çok ya da eşit olması önemsizdir; yeter ki Ekonomik Sistemin, dış politikanın ve Devletin diğer zorunlu düşüncelerinin amaçları gerçekleşsin; bunu hem ticari hem sınai olarak yaparak, ticaret dengesi lehimize olsun ya da olmasın. Ancak şunu belirtmek gerekir ki İslam Devleti'nin ticaretinde izlediği esas, dünyadaki diğer her ticaret anlayışından farklıdır. Diğer bütün ülkeler, malın nereden geldiğine göre işlem yapar; tüccarın nereden geldiğine göre değil. Devlet ise ticaretini tüccarın kökenine göre temellendirir; üretilen ya da imal edilen malın kökenine göre değil. Ticari ilişkiler kurulurken bu dikkate alınmalıdır. Böylece İslam Devleti, örneğin kendisine düşman olan ya da onunla savaş halinde bulunan ülkelerle herhangi bir ticarete girmiş olmayacaktır. Devletin tüccarları onun vatandaşlarıdır ve Şeriat'a göre helal olan mallarda serbest ticaret esasına göre diğerleriyle alışveriş yaparlar; diğer tüccarlar ise kendi ülkelerinin dış politikasına göre ticaret yaparlar.

On this basis, the policy of establishing foreign markets should be pursued, i.e. on a commercial and industrial basis. Attention should not be focused on the trade balance with the different countries. It is insignificant for our exports to be less, more or equal to our imports, as long as the objectives of the Economic System, the foreign policy and other obligatory considerations of the State are achieved, by being commercial and industrial at the same time, whether the trade balance were to our advantage or not. However, it should be noted that the basis followed by the Islamic State in its trading is different from any other in the world. All other countries deal on the basis of where the goods originate from and not where the businessman comes from. The State bases its trading on the traders origin, not on the origin of the manufactured or produced goods. This should be taken into consideration while establishing trading relations. In this way, the Islamic State will not for example, be involved in any trade with countries who are hostile to it, or at war with it.The businessmen of the State are its citizens, and they deal with others on the basis of free trade on goods that are legal according to the Shari‘ah; whereas other businessmen trade according to the foreign policy of their country.