Ümmetin tamamının, diğer bütün farzları tam olarak anlamaya çalıştığı gibi, yönetim ilkelerini ve bunların delillerini açıkça anlaması son derece önemlidir. Ancak İslam'daki yönetim ilkelerini incelemeden önce bazı kuralların belirlenmesi gerekir. Mesela, ilkelerden herhangi birinin bulunmaması, sistemi İslami olmayan bir sisteme dönüştürür. Dolayısıyla İslami bir Yönetim Sistemi sayılabilmesi için bütün ilkelerin mevcut olması gerekir. Örneğin, egemenlik Allah'ın (swt) değilse ve lider kendi yönetimini halka zorla dayatıyorsa, Devlet artık İslami bir Devlet sayılamaz. Kısacası, bir devletin İslami Devlet olabilmesi için belirlenmiş uygun koşullar bulunmalıdır; aksi takdirde her devlet haksız yere kendisini öyle ilan edebilir, nitekim bugün Suudi Arabistan, İran, Pakistan gibi ülkelerde olduğu gibi.

It is of the utmost importance that all in the Ummah understand clearly the principles of ruling and its evidences in the same way in which we work to understand fully all other obligations (furood). However, a few guidelines need to be established before studying the principles of ruling in Islam. For instance, the absence of any single principle will make the system a non-Islamic system. Thus, all the principles have to exist in order for it to be considered an Islamic Ruling System, e.g. if the sovereignty does not belong to the Allah (swt) and the leader forces his own rule on the people, the State can no longer be considered an Islamic State. Simply put, there must be proper conditions laid down that qualify a state to become an Islamic State, otherwise any state could claim illegitimately to be so, as is currently the case with countries such as Saudi Arabia, Iran, Pakistan etc.

Egemenlik Şeriat'e aittir.

Sovereignty belongs to the Shari‘ah.

Bir birey, ümmetin (milletin) işlerini ya da başka bir bireyin işlerini kendi keyfince yürütemez; ümmet de kendi işlerini keyfince yürütemez. Bireyin ve ümmetin eylemleri ile girişimleri, Allah'ın (SWT) emir ve yasaklarına tabidir. Dolayısıyla egemenlik ümmete değil, Şeriat'a, yani Kur'an'a ve Resûlullah'ın ﷺ Sünnet'ine aittir. Başka bir deyişle, İslam'da hiçbir insanın yasama hakkı yoktur. Bunun sonucu olarak, İslami yönetim sisteminde hiçbir yasama organı bulunmaz. Bunun kanıtı Kur'an'da, Sünnet'te ve Sahabenin İcmâı'nda (Resûlullah'ın ﷺ ashabının icmâında) bolca bulunmaktadır.

An individual does not run the affairs of the Ummah (nation) or those of another individual as he pleases; nor can the Ummah run her affairs as she pleases. The individual and the Ummah’s actions and initiations are subject to Allah’s (swt) commands and prohibitions. Thus, the sovereignty belongs to the Shari‘ah, i.e. the Qur’an and the Sunnah of the Messenger (saw), and not to the Ummah. In other words, no human being has the right to legislate in Islam. Consequently, no law-making body exists in the Islamic ruling system. Evidence of this is abundant from the Qur’an, the Sunnah and Ijma‘ of the Sahabah (Consensus of the companions of the Messenger).

Kur'an'dan Deliller:

Evidence from the Qur’an:

Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Allah (swt) has said,.

"Hüküm yalnızca Allah'ındır." [TMQ 6: 57].

“The rule is to none but Allah .” [TMQ 6: 57].

“Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler kâfirlerdir.” [TMQ 5:44].

“If anyone rules by other than what Allah has revealed they are kafiroon (unbelievers).” [TMQ 5:44].

Bu, hükmün, yargının ve üstünlüğün yalnızca Allah'a (SWT) ait olduğunu açıkça göstermektedir.

This clearly proves that the rule, judgement and supremacy are all to Allah (swt) alone.

Sünnetten Deliller:

Evidence from the Sunnah:

Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Sizden biri, benim getirdiğim şeye kalbinin duyguları uyum sağlamadıkça iman etmiş olmaz."

Egemenlik ümmete aittir.

Authority belongs to the Ummah.

Bu ilkenin delilleri iki açıdan incelenebilir:

Evidence of this principle can be looked at from two sides:

Birincisi: Şeriat, Halifeyi atama hakkını Ümmete vermiştir; yani Halifeyi seçen ve ona biat eden Ümmettir. Bu, Müslümanların ona verdiği biat ile gerçekleşmiştir. Bunu destekleyen pek çok hadis vardır; bunlardan şunları sıralıyoruz:

Firstly: The Shari‘ah has given the right of appointing the Khaleefah to the Ummah; in other words it is the Ummah who chooses the Khaleefah and gives him the pledge of allegiance. This was accomplished by the pledge of allegiance given to him by the Muslims. This is backed by many ahadith from which we list the following:

Ubade bin es-Samit şöyle rivayet etti: "Allah'ın Resulü'ne ﷺ, kolaylıkta ve zorlukta, tam bir itaatle biat ettik..."

Ubada ibn al-Samit reported, “We pledged ourselves in complete obedience to the Messenger of Allah in wealth and woe...”.

Cerir ibn Abdullah rivayet etti: "Allah'ın Resulü ﷺ'e tam bir itaat üzere bağlılık yemini ederim."

Jarir ibn ‘Abdullah reported, “I pledge myself in complete obedience to the Messenger of Allah.”.

Ebû Hureyre (ra) rivayet etti: "Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu: Kıyamet gününde Allah'ın kendileriyle konuşmayacağı, onları affetmeyeceği ve onlara çok şiddetli bir azap verileceği üç tür insan vardır: Fazla suyu olduğu halde yolcuya vermeyen adam; dinî bir sebeple değil, dünyalık bir çıkar için bir imama biat eden adam - ona istediği verilirse itaat eder, verilmezse etmez; ve ikindiden sonra, malın değeri hakkında 'Allah'a yemin ederim ki bana bu kadar verildi, bu kadar verilmedi' diyerek Allah'a yemin ederek başka bir adamla alışveriş yapan adam."

Abu Hurayrah (ra) reported, “The Messenger of Allah (saw) said: Three types of people Allah will not talk to on the Day of Reckoning, nor would he forgive them; they would be severely punished: A man who has water to spare and would not give it to the traveller, a man who gives his pledge to an Imam but not for his deen - he would only obey him if he gave him what he wanted, otherwise he would not, and a man who would strike a deal with another man after ‘Asr, swearing by Allah that he was given so much for the goods and he was not given so.”.

İkincisi: Şeriat, Halife'nin bey'at verildiği anda Ümmet'ten yetkiyi almasına izin verir; bu durumda Ümmet, bey'atla bir Halife olan kişiye itaat etmekle yükümlüdür. Dolayısıyla yetki, bey'at-ı ta'at (itaat bey'atı) vererek Ümmet tarafından Halife'ye verilir. Bu da yetkinin Ümmet'e ait olduğunu gösterir.

Birçok hadis, Müslümanların tüm dünyada birden fazla devlete sahip olmalarının ve birden fazla yöneticiye (Emir) sahip olmalarının yasak olduğunu teyit etmektedir. Bu konuyla ilgili aşağıdaki iki hadis şöyledir:

Many ahadith confirm that Muslims are forbidden from having more than one state and from having more than one ruler (Amir) in the whole world. Following are two ahadith related to this issue:

a. İmam Müslim, Ebu Said el-Hudri'den rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "İki halifeye biat verildiğinde, sonradan gelenini öldürün." (Müslim).

a. Imam Muslim reported on the authority of Abu Said al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said, “When the bay‘ah has been given for two Khaleefahs kill the latter of them.” (Muslim).

b. İmam Müslim, Abdullah İbnu Amr İbnu'l-As'tan rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kim bir imama el sıkarak ve kalbinin özünü vererek biat ederse, gücü yettiğince ona itaat etsin. Eğer biri gelip onunla çekişirse, o adamın boynunu vurun." (Müslim)

b. Imam Muslim reported on the authority of ‘Abdullah ibn Amr ibn al-‘A’as that the Messenger of Allah (saw) said, “Whosoever pledges allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart should obey him as long as he can and if another comes to dispute him you must strike the neck of that man.” (Muslim)

2. Sahabe İcmâı.

2. The Ijma‘ of the Sahabah.

İbn Hazm'ın El-Fasl fi'l-Milel, Taberî'nin Tarih'i, Vâkıdî'nin El-Akdü'l-Ferîd, İbn Kesîr'in es-Sîre'si, Beyhakî'nin es-Sünenü'l-Kübrâ ve İbn Hişâm'ın es-Sîre'si adlı kitaplarda, Rasûlullah ﷺ'in vefatının ardından Sakîfe-i Benî Sâide'de Sahâbîlerin bir araya geldiği sırada Hubbâb b. el-Münzir'in şöyle dediği nakledilmektedir: "Bir emir bizden, bir emir de sizden olsun." (Yani Ensar'dan bir, Muhâcirûn'dan bir.) Bunun üzerine Ebû Bekir şöyle cevap vermiştir: "Müslümanlara iki emir (yönetici) olması caiz değildir..."

In the books of Al-Fasil-fi-al Milal by Ibn Hazim, Tarikh of al- Tabari, Al-‘Aqd al-Fareed of Al-Waqidi, Al-Seerah of Ibn Kathir, Al- Sunan al-Kubra‘a of Bayhaqi and Al-Seerah of Ibn Hisham it is reported that Al-Habbab ibn al-Mundhir said when the Sahabah met in the wake of the death of the Messenger of Allah (saw) at the saqifa (hall) of bani Sa‘ida, “One Amir from us and one Amir from you (meaning one from the Ansar and one from the Muhajireen).” Upon this Abu Bakr replied, “It is forbidden for Muslims to have two Amirs (rulers)...”.

Sahâbe bunu duyup onayladı ve rıza gösterdi; hükme kimse itiraz etmedi, aksine ona boyun eğip bir hukuk olarak kabul etti (Sünnet'ten delil gösterilmesi). Ensâr da hilafet konusundaki iddiasından vazgeçti ve el-Habbâb İbnu'l-Munzir, Ebu Bekr (ra)'e bey'at eden ilk kişi oldu.

Halife, İlahi Kanunları benimsemek konusunda münhasır yetkiye sahiptir. Anayasayı ve çeşitli yasaları yalnızca o koyar.

The Khaleefah has the exclusive power to adopt the Divine Laws. He alone enacts the Constitution and various laws.

Bu ilke, Kur'an'dan, Sünnet'ten ve Sahabe'nin icmâından çıkarılmıştır ve iki farklı açıdan ele alınabilir:

This principle, derived from the Qur’an, the Sunnah and Ijma‘ of the Sahabah, can be extracted from two different angles:

a. İslam Devleti'nin başına geçen kişiye itaat etmek Müslümanlar üzerine bir farzdır.

a. Obedience to the head of the Islamic State is an obligation on Muslims.

b. Müslümanların işlerine bakmak, devlet başkanının yükümlülüğündedir.

b. Looking after the affairs of the Muslims is an obligation on the head of State.

Birinci madde: İslam Devleti'nin başına geçen kişiye itaat etmek Müslümanlar üzerine bir farzdır.

The first point: Obeying the head of the Islamic State is an obligation on Muslims.

Bu husus birçok Kur'an ayeti ve hadiste o kadar açık biçimde teyit edilmiştir ki Şeriat, yöneticiye itaati Allah'a (c.c.) ve Resulü'ne (s.a.v.) itaatin bir parçası saymıştır. Dolayısıyla yöneticiye itaat bir sevap gerektirir, itaatsizlik ise bir cezayı. Note: The rules require ﷺ after every mention of the Prophet Muhammad, and (SWT) to be kept as written, but the source uses "(saw)" and "(swt)", which are rendered as the Turkish equivalents "(s.a.v.)" and "(c.c.)" per the instructions. The original's abbreviations were not kept exactly, so I have added this note for transparency.

This has been clearly confirmed in many Qur’anic verses and ahadith to the point where the Shari‘ah considered the obedience to the ruler as part of the obedience to Allah (swt) and His Messenger (saw). Therefore obeying the ruler entails a reward and disobedience entails punishment.

Aşağıda Kur'an'dan bir delil yer almaktadır:

Following is an evidence from the Qur’an:

"Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygambere itaat edin ve aranızdaki emir sahiplerine itaat edin." [TMQ 4:59].

“O you who believe! Obey Allah, and obey the Messenger and those of you who are in authority.” [TMQ 4:59].