6.3 İslam'ın Hükümet Sisteminin Yapısı

6.3 İslam'ın Hükümet Sisteminin Yapısı - İslam Sisteminin Tanıtımı | Quran Course

0% read · 15 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

6.3 İslam'ın Hükümet Sisteminin Yapısı

6.3 The Structure of the Ruling System of Islam

by Jalal Ansari15 min readViewed 212 times

İslam'da Yönetim Sistemi (ve diğer sistemleri de), insan tarafından değil, her şeyin Yaratıcısı Allah (SWT) tarafından tasarlanmıştır. Bu nedenle, Müslümanlar olarak bu yönetim sistemine uymak zorundayız.

In Islam, the Ruling System (and its other systems for that matter) is not designed by man, but rather by the Creator of all things, Allah (swt). Therefore, as Muslims we must abide by this ruling system.

İslam'ın getirdiği yönetim sistemi birliktir. Bunun nedeni, şer'i delilin başka bir şey getirmemesi ve bizim başka bir şeyi benimsemeyi yasaklamasıdır. Birlik esasına dayanan bu yönetim sistemi, yönetme yetkisini bir kişinin, yani Halife'nin elinde toplar. Halife ile yetkiyi paylaşmak hiç kimseye caiz değildir. Abdullah bin Amr bin el-As'tan rivayet edilmiştir: "Kim bir İmam'a el sıkışarak ve kalbinin ürününü vererek biat ederse, gücü yettiği sürece ona itaat etsin. Eğer bir başkası çıkıp İmam ile çekişmeye kalkarsa, o diğerinin boynunu vurun." (Müslim ve Buhari).

The ruling system Islam has given is one of unity. This is because the divine evidence has brought nothing else and forbidden us to adopt anything else. This ruling system of unity puts the power of ruling in one mans’ hands, i.e., the Khaleefah. No other person is allowed to share power with the Khaleefah. It is narrated by ‘Abdullah ibn Amr ibn al- ‘A’as, “Whoever gives allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can. If another comes to dispute with the Imam, strike the head of the other.” (Muslim and Bukhari).

Kısaca, İslami hüküm sistemi şu bölümlerden oluşur:

Simply put, the Islamic ruling system consists of the following departments:

Halife

Khaleefah.

Temsilci Yardımcılar (Mu‘âvin Tefvîz).

Delegated Assistants (Mu‘awin Tafweedh).

Yönetici Asistanları (Mu‘awin Tanfeedh).

Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh).

Valiler (Vulat).

Governors (Wulah).

Cihad Kadıları Emiri (Kudat).

Amir of Jihad Judges (Qudah).

İdari Sistem (Cihaz İdarî) Hmm, let me reconsider the transliteration: "Jihaas Idaari" is the Arabic-derived term "Jihaz İdarî" in Turkish, i.e., "Cihaz İdarî" in standard Turkish orthography. Final translation: İdari Sistem (Cihaz İdarî)

Administrative System (Jihaas Idaari).

Ümmet Meclisi (Meclisu'l-Ümme).

Council of the Ummah (Majlis al-Ummah).

Bu bölümlerden üçünün gerçek anlamda yöneticiler olduğunu belirtmek gerekir. Yönetici, Devlet içinde İslam'ı uygulama sorumluluğunu üstlenen ve İslam hukukunu ihlal eden kişilere İslami cezaları uygulama yetkisine sahip olan kişidir. Diğer kurumların, yöneticilerin izni olmadan halk üzerinde İslam hukukunu uygulama yetkisi yoktur.

It should be noted that of these departments, three are actual rulers. A ruler is one who maintains the responsibility of implementing Islam, within the State and has the authority of executing Islamic punishments upon those who have violated any Islamic law. The other bodies have no authority to enforce Islamic laws on the people without the permission of the rulers.

Yönetenlerin üç kurumu vardır: Halife, Vekiller ve Valiler. Kadılara gelince, bunlar iki gerçek yönetim makamını kapsar: Kadıların Kadısı (Kadi'l-Kudat) ve Mezâlim Kadısı (Devlete yönelik şikâyetlere bakan hâkim). Diğer insan kurumları ise bu yöneticilerin emirlerini yerine getirmekle sorumludur.

The three bodies of rulers are the Khaleefah, Delegated Assistants and Governors. As for the judges, they incorporate two positions of actual ruling which are the Chief of Judges (Qadi al-Quda) and the Judge of Madhaalim (complaints against the State); while the other bodies of people are responsible for carrying out the orders of these rulers.

Elbette, devlet başkanı Halife'dir. Bu ayrım, Tefviz Yoluyla Vezirler, Valiler, Kadılar Kadısı ve Mezalim Kadısı'nın yetkilerini insanlar üzerinde nerede, ne zaman ve nasıl kullanabileceklerine dair sınırlamalar getirir.

Of course, the head of state is the Khaleefah. This distinction places restrictions on where, when, and how the Delegated Assistants, Governors, Head of Judges and Judge of Madhaalim may execute their rule upon the people.

Buna göre, İslam Devleti'ndeki yöneticiler Müslüman, erkek, adil, hür, yetkin, baliğ ve akıllı olmalıdır.

As such, the rulers within the Islamic State must be Muslims, males, just, free, able, adult, and sane.

Halifenin atanma yöntemi bey'at yoluyladır. İslam'a göre yönetme yetkisi, Ümmet tarafından Halife'ye verilir. Egemenlik Ümmet'e aittir ve Ümmet, Şeriat'ı uygulaması için Halife'yi vekil eder. Bu, Halife ile Ümmet arasındaki bir akit yoluyla gerçekleşir. Halife, kendilerine İslam'ı uyguladığı sürece Ümmet ona itaat etmelidir.

The method of installing the Khaleefah is through the process of bay‘ah. The power to rule by Islam is given by the Ummah to the Khaleefah. Authority belongs to the Ummah and it deputises the Khaleefah to enact the Shari‘ah. This is done through a contract between the Khaleefah and the Ummah. The Ummah must obey as long as the Khaleefah implements Islam on them.

Bay‘ah süreci, İslam Devleti'nin tüm Müslümanlarının yaptığı genel bir oylamadan sonra gerçekleşebileceği gibi, ehl el-halli ve'l-akd (etkili ve yetkili kişiler) arasında yapılan bir oylamadan sonra da gerçekleşebilir. Oylama, yalnızca Ümmet'in tercihini belirlemeye yarayan bir araçtır; bay‘ah'ın yerini tutmaz. Gayrimüslimler, çocuklar ve Devlet dışında ikamet eden Müslümanlar oy kullanma hakkına sahip değildir. İslam Devleti'nin tüm Müslümanları oy kullanıyorsa, seçilen kişiye bay‘ah el-in‘iqad (Halife olmasını sağlayan kabul bay‘ahı) verilir. Ancak oylama temsilciler aracılığıyla gerçekleşiyorsa, önce temsilciler tarafından bay‘ah el-in‘iqad verilir; bundan sonra Ümmet tarafından seçilen kişiye ikinci bir bay‘ah el-ta‘a (itaat bay‘ahı) verilir. Ümmet'in seçilen Halife'ye karşı sessiz kalması, itaat bay‘ahı olarak değerlendirilebilir. Bir kişi, bu bay‘ah süreci sayesinde Halife makamına kavuşur. Halifelik makamı için adaylar, kendi adaylıklarını koymanın yanı sıra Meclis el-Ümmet tarafından da belirlenebilir. Ümmet, kendisine bir yönetici seçmek üzere bu adaylar arasından seçim yapar.

The process of bay‘ah may occur after a general vote given by all the Muslims of the Islamic State or it may occur after a vote among the ahl al halli wal ‘aqd (people of influence and authority). Voting is merely a means to determine the choice of the Ummah, it does not substitute the bay‘ah. Non-Muslims, children, and Muslims residing out of the State do not have the right to vote. If all the Muslims of the Islamic State are voting then the bay‘ah al-in‘iqad (pledge of acceptance, by which he becomes Khaleefah) is given to the man elected. However, if the vote occurs through the representatives, then a bay‘ah al-in‘iqad is first given by the representatives, after which a second bay‘ah al-ta‘aa (pledge of obedience) is given by the Ummah to the person elected. The silence of the Ummah over the elected Khaleefah can be considered as the bay‘ah of obedience. It is through this bay‘ah process that a person attains his position as Khaleefah. The candidates for the position of Khaleefah may, in addition to self nomination, be chosen by the Majlis al-Ummah. It is from these candidates that the Ummah chooses for itself a ruler.

Bir kez atama yapıldıktan sonra, Ümmet'in halifeyi görevden alma hakkı yoktur; yeter ki o Şeriat'a bağlı kalsın ve halife olmanın şartlarını yerine getirsin. Ümmet ile halife arasındaki akdin amacı, halifenin onlar üzerinde İslam ile hükmetmesi olduğundan, halife kendi payına düşen akdi sürdürdüğü müddetçe Ümmet'in bu akdi feshetme hakkı yoktur. Dolayısıyla halifenin belirli bir görev süresi yoktur. Halifenin devlet başkanı olarak kalması, akdi yerine getirebildiği sürece veya istifasını sunana kadar devam eder.

Once the appointment is made, the Ummah then has no right to dismiss the Khaleefah, as long as he upholds the Shari‘ah and fulfils the conditions to be a Khaleefah. Since the contract made between the Ummah and the Khaleefah is for the Khaleefah to rule upon them with Islam, the Ummah has no right to dissolve the contract, as long as he maintains his part of the contract. Therefore, a Khaleefah has no term of office. He remains the head of State, as long as he is able to uphold the contract or until he tenders his resignation.

Öte yandan, bir Halife aşağıdaki İslami sebeplerle görevden alınabilir:

On the other hand, a Khaleefah may be dismissed for the following Islamic reasons:

Eğer dinden döner (yani Müslüman olmayan biri olursa).

If he becomes an apostate (i.e. becomes a non-Muslim).

Eğer kişi namazları ihmal eder ve başkalarını da aynısını yapmaya teşvik ederse.

If he neglects the prayers and proposes for others to do the same.

Eğer sözleşmede kendisine verilen görevleri yerine getirmekten fiziksel olarak aciz hale gelirse, örneğin görmesini, ellerini veya iki bacağını kaybederse vb. Ancak bir kulağını, burnunu veya cinsel organlarını kaybetmesi, görevlerini yerine getirme yeteneğini engellemez.

If he becomes physically incompetent to handle the duties assigned to him in his contract, such as losing sight, hands, both legs, etc. However, losing one ear or his nose or his sexual organs does not impair his ability to perform his duties.

Eğer kişi fıskta (ahlaksızlık ve günahkârlık) ısrar ederse, kamusal davranışlarında zulüm yaparsa ve İslami hükümlere karşı ihmalkâr davranırsa,

If he persists in debauchery and immoral behaviour (fisq), injustice in public behaviour, and negligence of the Islamic laws.

Eğer cinsiyetini değiştirirse, kadınlara yönetici konumlarını üstlenmek caiz olmadığı için.

If he changes his sex, since women are not allowed to assume positions of ruling.

Eğer (halife) kâfirlerin eline esir düşer, artık devlet vatandaşları üzerinde hükmünü yürütemez ve devletin işleyişini serbestçe sürdüremezse, buna ek olarak geri dönme ihtimali de kalmazsa, (durum şöyledir).

If he becomes a captive, under the kuffar, from where he cannot enforce his rulings upon the citizens of the State and freely maintain the operation of the State in addition to the absence of any possibility for his return.

Başka bir kişi onun görüşlerine hâkim olur ve Halife, devletin yönetimi sürecinde kendi görüşünü ortaya koyamaz. Bu durumda devleti fiilen başka bir kişi yönetiyor olur, Halife ise sembolik bir konuma düşer.

If another person dominates him in his opinions and the Khaleefah is unable to exert his own opinion in the process of running the State. Here, the case would be that a second person is running the State, while the Khaleefah becomes symbolic.

Bu durumların her birinde dava, İslam Devleti'nin en yüksek mahkemesi olan Mezâlim Mahkemesi'ne (haksız uygulamalar, Devlete karşı şikâyetlerin ileri sürüldüğü mahkeme) götürülür. Mahkeme elbette Kur'an ve Sünnet'e göre hüküm verir. Mezâlim Mahkemesi'nin kararı her iki taraf için de bağlayıcıdır.

In each of these situations, the case is brought to the highest court of the Islamic State i.e., the Court of Madhaalim (unjust acts, where complaints against the State are raised). The court arbitrates, of course, according to the Qur’an and Sunnah. The decision made by the Court of Madhaalim is binding on both parties.

Devredilmiş yardımcıları (Mu‘âvin Tefvîz), Halife tarafından Devleti yönetmesinde ona yardımcı olmak üzere atanırlar. Bu atamanın delili, Peygamber ﷺ'in şu sözünden alınmıştır: "İnsanlardan iki vezirim Ebu Bekir ve Ömer'dir." (Tirmizî).

The delegated assistants (Mu‘awin Tafweedh) are appointed by the Khaleefah to assist him in ruling the State. The evidence for this appointment is derived from the hadith of the Prophet (saw) in which he said, “My two ministers (wazirs) from the people are Abu Bakr and ‘Umar.” (Tirmidhi).

İslam ise bu vezirlerin belirli bir görevin ötesine geçmesine izin verir. Peygamber ﷺ'in atadığı vezirler belirli bir işe ihtisaslaşmış ya da yalnızca tek bir işle sınırlandırılmış değillerdi. Bu nedenle, Batı'daki bakan terminolojisiyle karıştırılmamak için "vezir" yerine "Mu‘âvin" (yardımcı) kelimesini kullanmak daha uygundur.

Islam, on the other hand, allows these ministers to go beyond a specific function. The ministers whom the Prophet (saw) appointed were not specialised or assigned restrictively to a specific function. It is therefore preferable to use the word Mu‘awin (assistant) instead of ministers, so as not to confuse it with the Western terminology of minister.

Yetki verilmiş yardımcı (Mu'âvin-i Mufavvız), halifenin genel yetkilendirme yoluyla tüm görevleri yerine getirmek üzere yetki verdiği kişidir. Yetkili yardımcının atanmasında, halifenin akitte hem genel hükümranlık yetkisine hem de onun yardımcısı olmaya ilişkin hususu belirtmesi gerekir; çünkü onu yalnızca bir yönden atamak, Mu'âvin olarak görevini sınırlandırır.

The delegated assistant is one whom the Khaleefah delegates to perform all functions in the way of general delegations. In the appointment of the Delegated assistant it is necessary for the Khaleefah to cite both the aspects of general ruling and being his assistant in the contract, because appointing him in only one aspect restricts his function as a Mu‘awin.

Böyle bir durum, Ebu Bekir'in Ömer'i yardımcısı olarak atamasında, Ömer'in Osman ve Ali'yi yardımcıları olarak almasında ve Osman'ın Mervan İbnu'l-Hakem ile Ali'yi yardımcıları olarak almasında da söz konusuydu. Bu yetki devredilmiş yardımcılar Halife'ye karşı sorumludur ve çevreleriyle ilgili meseleleri Halife'ye bildirirler.

Such was the case when Abu Bakr appointed ‘Umar as his assistant, and when ‘Umar took ‘Uthman and ‘Ali as his assistants, and when ‘Uthman took Marwan ibn al-Hakam and ‘Ali as his assistants. These delegated assistants are responsible to the Khaleefah and they inform the Khaleefah of the matters surrounding them.

Bu nedenle, yetki verilen yardımcıların devlet yönetiminde genel bir sorumlulukları vardır ve bu genel sorumluluk için Halife tarafından atanmaları gerekir. Yaptıkları işlerden Halifeye karşı sorumludurlar ve Halife, bu yardımcıların yetkilerini kullanarak yaptıkları işleri ve tasarruflarını denetlemelidir. Unutulmamalıdır ki yönetim akdi yalnızca Ümmet ile Halife arasındadır. İslam'ın insanlar üzerinde doğru bir biçimde uygulanmasından nihai olarak sorumlu olan, Halifenin kendisidir.

The delegated assistants, therefore, have a general responsibility in ruling the State and must be appointed by the Khaleefah for this general responsibility. They are responsible to the Khaleefah for their actions and the Khaleefah must examine the delegated actions and disposals of these delegated assistants. We must remember that the contract for ruling is between the Ummah and the Khaleefah alone. It is the Khaleefah who is finally responsible for the proper implementation of Islam on the people.

Vilayetlerin (eyaletlerin) alt bölümlerine ʿAmalat, yani ilçeler denir. Bu ʿamalatların gözetimi ve sorumluluğu bir ʿAmil, yani alt vali'ye verilir.

Subdivisions of the wilayaat or Provinces are called ‘amalat or districts. Supervision and responsibility for these ‘amalat is assigned to an ‘aamel or sub-governor.

Daha önce Halife'nin konumunu tartıştığımız için, burada Islam'ı tebaasına uygulayan vali ve âmilin görevini inceleyeceğiz. Valinin bu genel yetkisi, onu bir yönetici olarak görmemizi gerektirir. Dolayısıyla Devletin verimli işleyişi için Halife'ye verilen sorumluluklara benzer sorumluluklara sahiptir. Ancak onu özerk kılabilecek alanlar, yani Devletin maliyesi, ordu ve yargı ile Halife'nin benimsediğinden farklı kanunları benimseme gibi konular, Devletin birliğini tehdit edebileceği için onun kontrolünde değildir.

Having previously discussed the position of Khaleefah, we will contemplate here on the role of wali and ‘aamel who implement Islam upon their residents. This general jurisdiction of the wali obliges us to consider him as a ruler. He, therefore, has similar responsibilities to those which are assigned to the Khaleefah for the efficient operation of the State. However areas that might make him autonomous, such as finances of the State, the army, and the judiciary, as well as adopting laws other than those adopted by the Khaleefah, are not within his control since they might pose a threat to the unity of the State.

Vali kendisi bölgesini daha da alt bölümlere ayırabilir, bunları 'amalat'a bölebilir ve bu alt bölümlere 'āmiller atayabilir. Bu alt bölümlerin ve atamaların her biri İslam'ın uygulanmasına ve devletin ortaya çıkan huzur ve dirliğine yardımcı olur. Peygamber ﷺ, atadığı kişilere şöyle buyurmuştur: "Kolaylaştırın, zorlaştırmayın; insanlara müjde verin, nefret ettirmeyin; insanların uzaklaşmasına değil, yakınlaşmasına neden olun ve birbirinizle istişare edin."

The wali himself may choose to further subdivide his region into ‘amalat and appoint ‘aamels to them. These subdivisions and appointments each assist in the implementation of Islam and the resultant tranquillity of the State. The Prophet (saw) said, to his appointees, “Make it easy not difficult, make the people optimistic not pessimistic, do not make the people go away but make them come closer, and consult one another.”.

Bu, İslam Devleti'ni insanları gereksiz bir zorluğa sokmayacak, böylece insanların İslam'a daha yakın olmasını sağlayacak bir biçimde yönetmemiz gerektiğinin bir işaretidir.

This is an indication for us to administer the Islamic State in a manner which will not put the people to unnecessary hardship, and thereby cause the people to come closer to Islam.

Valinin atanması Halife tarafından gerçekleştirilir. Bu atama, valinin yetki alanında İslam'a göre hükmetmesi ve hiçbir zaman Halifenin yetkisini gasbetmeye kalkışmaması şartıyla Halife tarafından verilir.

The appointment of the wali is carried out by the Khaleefah. The appointment is given by the Khaleefah on the provision that the wali rules within his jurisdiction by Islam and does not venture, at anytime, to usurp the power of the Khaleefah.

Vali ile āmilin nitelikleri aynıdır, çünkü ikisinin de benzer sorumlulukları vardır. Her ikisi de yöneticidir ve bu yüzden yöneticilerin şartlarını taşımaları gerekir. Müslüman, erkek, bâliğ, akıllı, âdil, hür olmalı ve sorumluluklarını yerine getirebilecek yeterlilikte bulunmalıdırlar.

The qualifications for both the wali and the ‘aamel are the same, since both have similar responsibilities. They are rulers and must therefore qualify for the conditions of rulers. They must be Muslim, male, mature, sane, ‘adl (just), free, and able to handle their responsibility.

Vali ve amil, atandıkları bölgede tam yetkiye sahiptir. Kendi bölgelerinde idarenin çeşitli birimlerinden tek başına sorumludurlar. Bununla birlikte nihai olarak halife karşısında sorumludurlar; halife onların kararlarını denetleyebilir ve davranışları doğru değilse onları görevden alabilir. İslam Devleti'nin polisi, vali veya amilin halka şeriatı uygulama çabalarında emrindedir.

The wali and the ‘aamel have full command in their region of appointment. In their respective regions they are responsible for all the various departments of administration. However, they are ultimately responsible to the Khaleefah, who can oversee their decisions, and dismiss them if their conduct is incorrect. The Police of the Islamic State are at the disposal of the wali or ‘aamel, in their efforts to establish the Shari‘ah upon the people.

İslam Devleti'nin dış politikası, Devletin dışarıdaki politikalarını ve diğer milletler ve ülkelerle ilişkisini kapsar. İslam'da dış politika üç amaca hizmet eder:

The foreign policy of the Islamic State covers the external policies of the State and its relationship with other nations and countries. The foreign policy in Islam serves three objectives:

1. Devletin ve Ümmetin varlığını korumak.

1. To protect the entity of the State and the Ummah.

2. Diğer insanlara ve milletlere davetin (da‘vânın) kolaylaştırılması.

2. To facilitate the da‘wah to other people and nations.

3. İslam Devleti'nin diğer devletlerle olan ilişkilerini düzenlemek.

3. To organise the relationship of the Islamic State with other states.

Bu hedefler göz önüne alındığında, İslam Devleti'nin dış politikasının yalnızca Müslümanlar için uygulanması gereken bir farz (zorunluluk) olmadığı, aynı zamanda dünyanın dört bir yanındaki Müslümanların, Bosna, Keşmir, Filistin gibi yerlerde halen süregelen kan dökülmesi, tecavüz ve yıkımla karşı karşıya oldukları göz önüne alındığında, pratik bir zorunluluk olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

When one considers these aims it becomes clearly apparent that the foreign policy of the Islamic State is not merely a fard (obligation) upon the Muslims to implement, but with the existing bloodshed, rape and destruction of Muslims around the world, like Bosnia, Kashmir, Palestine etc., it is a practical necessity.

İslam'ın mesajını insanlığa ulaştırmak, Müslüman ümmetin en önemli görevidir. Hayber'den döndüğünde Allah'ın Elçisi ﷺ, ashabına (ra) hitaben şöyle buyurdu: "Ey insanlar! Allah beni bütün insanlığa rahmet olarak gönderdi. İsa (as) oğlu Meryem'in havarileri gibi bana karşı tartışmayın." Sahabiler sordu: "Ey Allah'ın Peygamberi! Havariler nasıl tartıştı?" Peygamber ﷺ cevap verdi: "İsa, onları bana çağırdığım şeye çağırdı. Yakın bir yere gönderilen memnun ve hoşnut oldu, ama uzak bir yere gönderilen ise hoşnutsuz oldu ve ağır adımlarla yürüdü." Bu, davet görevini yerine getirmenin önemine bir işarettir.

It is an utmost duty upon the Muslim Ummah to convey the message of Islam to humanity. On His arrival from Khaybar, the Messenger of Allah (saw), addressing his companions (ra), said, “Oh people, Allah has sent me as a mercy to all mankind; do not dispute with me like the disciples disputed with Isa (as) son of Maryam. The companions exclaimed : And how did the disciples dispute, O Prophet of Allah? He (saw) answered : He (Isa) called them to that which I called you; he who was sent to a near place was pleased and satisfied, but he who was sent to a far place became displeased and heavy footed.” This is an indication of the importance of carrying the da‘wah.

Ve Allah (SWT) şöyle buyurur:

And Allah (swt) says,.

"Hidayet ve hak dinle Elçisini gönderen O'dur; onu bütün dinlerin üstüne çıkarsın diye." [TMQ 9:33].

“It is He who has sent the Messenger with the guidance and the deen of truth, that it may prevail over all other deens.” [TMQ 9:33].

İslam'ı yayma görevi, Müslümanların dünyada olup bitenden haberdar olmalarını gerektirir. Bu temas, birbirinden farklı pek çok devlet, halk ve düşünceye dair bir farkındalık gerektirir; çünkü bunların hepsi hedef olan İslam'ın yayılması için gereklidir.

The duty to spread Islam necessitates that the Muslims be in contact with what is happening all over the world. This contact requires an awareness of the many differing states, peoples and thoughts, because all of them are essential to the goal, i.e. the spreading of Islam.

Amacımız, İslam Ümmeti olarak İslam'ı dünyanın dört bir köşesine yaymaktır ve bu, bizi uluslararası düzeyde çalışmaya mecbur kılmaktadır. Başka bir deyişle, dünyanın durumunu ve başlıca sorunlarını bilmeli, insanların saiklerini ve kamuoyunu, çeşitli siyasi eylemleri ve manevraları anlamalı, her şeyden önce de uluslararası arenada olup bitenlerin farkında olmalıyız. Bu siyasi farkındalık, büyük devletlerin birincil önem verdiği bir konudur ve dünyanın dört bir yanındaki siyasetçilerin esas olarak ilgilendiği husustur.

Our goal as an Islamic Ummah is to spread Islam to all corners of the globe and this means we are compelled to work on an international level. In other words we must know the situation and major problems of the world, understand the motives and public opinion of the people, the various political actions and manoeuvres and above all, we must be aware of what is happening in the international arena. This political awareness is of primary importance to the major states and is what politicians all over the world mainly concern themselves with.

İslam Devleti halkının niteliklerinden biri siyasi bilinç olmalıdır. Eğer İslam çağrısını (da‘vet) yaymak onların görevi ise, bu bilinç yaygın hale getirilmelidir. Bu bilinci elde etmedikçe diğer devletlerle olan ilişkilerimizi düzenlemeye başlayamayız.

The people of the Islamic State should have political awareness as one of their characteristics. If it is their duty to spread the Islamic call (da‘wah), then this awareness must be made commonplace. We cannot begin to organise our relationships with the other states unless we achieve this awareness.

Bu nedenle, İslam davetinin iletilmesi, İslam Devleti'nin Dış Politikasının etrafında döndüğü eksendir ve diğer devletlerle ilişkilerin kurulduğu temeldir.

Hence, conveying the Islamic call is the axis around which the Foreign Policy of the Islamic State revolves, and is the basis upon which relationships with other states are built.

İslam Devleti'nin diğer devletlerle olan ilişkisi dört yaklaşım üzerine kurulmalıdır:

The relationship of the Islamic State with other states should be built upon four approaches:

1. Öncelikle, Müslüman dünyasındaki ülkeler tek bir ülkenin parçası olarak değerlendirilmelidir. Dolayısıyla bu ülkeler dış politika alanında ele alınmaz. Bunun yerine izlenecek yol, hepsini tek bir devlet altında birleştirmektir. Örneğin, Devlet Mısır'da kurulmuşsa, diğer bütün Müslüman ülkeler yabancı devletler olarak değil, Müslüman Ümmetin bir parçası olarak görülecektir. Bu ülkeleri ayrı devletler olarak tanımayacağız. Bu nedenle onlarda büyükelçiliklerimizi kurmayacak, onların da bizde büyükelçilik kurmasına izin vermeyeceğiz. Bunun yerine, o ülkelerdeki Müslümanları, kendilerini İslam Devleti'ne katılmaya çağıran görevlerine davet etmeliyiz.

1. Firstly, the countries of the Muslim world are to be considered as being part of one country. Hence, these countries are not considered in the sphere of foreign policy. Instead the procedure will be to unify them all into one state. For example, if the State was established in Egypt, then all the other Muslim countries would be considered - not as foreign states - but as part of the Muslim Ummah. We would not recognise them as separate states. Therefore, we would not establish our embassies in them or vice versa. Instead we should call the Muslims in those countries to their duty which is to unite themselves to the Islamic State.

2. İslam Devleti'nin ekonomik, ticari, iyi komşuluk ve/veya kültürel anlaşmalar yaptığı devletler, bu anlaşmaların şartlarına uygun olarak muamele görür. Bununla birlikte, bu devletlerle yapılan ekonomik ve ticari ilişkiler, ümmete fayda sağlayan belirli kalemlerle sınırlı olmalıdır. Bu ilişkiler, onların bizim hesabımıza güçlenmesine yol açmamalıdır.

2. Those states with whom the Islamic State has economic, commercial, good neighbouring and/or cultural treaties; they are treated in accordance to the terms of the treaties. However, the economic and commercial relations with them must be confined to certain items that benefit the Ummah. It must not lead to the strengthening of those states on our account.

3. Antlaşmamız olmayan devletler; Amerika, Fransa ve İngiltere gibi gerçek emperyalist devletler; ve Rusya gibi İslam Devleti'nde emelleri olan devletler. Bütün bu devletler, potansiyel savaş düşmanları ve olası işgalciler olarak kabul edilir. Onlara karşı her türlü önlem alınmalıdır.

3. Those states with whom we do not have treaties; the actual Imperialist states like America, France and Britain; and those states that have ambitions in the Islamic State, such as Russia. All these states are considered as potential enemies of war and possible invaders. All precautions should be taken with them.

4. Son olarak, İsrail gibi fiilen savaş hâlinde bulunan düşman devletler. Bu devletler savaş hâlinde kabul edilmeli ve tüm muamelelerde bu esas alınmalıdır.

4. Finally, those states that are actual enemies of war, such as Israel. These states must be treated as in a state of war and this must be the basis of all transactions.

İslam Devleti ile diğer devletler arasındaki ilişkinin kökü, İslam'ın davetini (da‘vet) yayma yükümlülüğüdür. Bunu gerçekleştirmenin yöntemi ise cihadın ilan edilmesidir. Bu, İslam Devleti Medine'de kurulur kurulmaz Muhammed ﷺ'in uyguladığı yöntemdi. Vurgulanmalıdır ki Müslümanların, düşmana önce İslam'ı kabul edip benimseme ve böylece İslam Devleti'nin bir parçası olma fırsatını sunmadan savaşmaya başlamalarına izin verilmez. Bu, cihad yoluyla İslam'ın davetini iletmenin üç aşamalı yönteminin ilk sürecidir.

The root of interaction between the Islamic State and the other states is the duty to propagate the call of Islam (da‘wah). The method by which to achieve this is the declaration of Jihad. This was the method of Muhammad (saw) as soon as the Islamic State was established in Madinah. It must be stressed that the Muslims are not permitted to start fighting with the enemy without first presenting them with the opportunity to accept and embrace Islam, thereby becoming part of the Islamic State. This is the first process of the three stage method of delivering the call of Islam through Jihad.

Bu teklif reddedilirse, onlardan cizye (baş vergisi) ödemeleri ve Devlet'in bir parçası olmaları istenir. Zimmî (Devlet'in gayrimüslim vatandaşı) olarak muamele görürler; yani Devlet, onların güvenliğinden ve korunmasından sorumlu olur. Onlar İslam Şeriatı ile yönetilir ve toprakları Müslüman toprağına ve İslam Devleti'nin bir parçasına dönüşür.

If this offer is turned down, they are asked to pay jizyah (head tax) and to be part of the State. They would be treated as dhimma (non- Muslim citizen of the State), i.e. the State would be responsible for their security and protection. They would be ruled by the Islamic Shari‘ah and their land would become Muslim land and part of the Islamic State.

Düşman bu iki seçeneği de reddederse, yani İslam Akidesini ve Sistemini reddetmeyi ya da Sistemi ve cizye ödemesini reddetmeyi kabul etmezse, Müslümanlar üçüncü aşamaya geçer ve onlara karşı savaş ilan ederler. Müslim, Süleyman ibn Büreyde'nin rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Eğer İslam'ı kabul etmeyi reddederlerse, onlardan cizye talep edin. Ödemeyi kabul ederlerse, onlardan alın ve ellerinizi tutun. Cizye ödemeyi reddederlerse, Allah'tan yardım dileyin ve onlarla savaşın."

If the enemy on the other hand refused both of these options, namely to reject the Islamic Belief and System or reject the System and the payment of jizyah, the Muslims would proceed to the third stage and declare war upon them. Muslim narrated on the authority of Sulaiman ibn Buraid that the Messenger of Allah (saw) said, “If they refuse to accept Islam, demand from them the jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse to pay the jizyah, seek Allah’s help and fight them.”.

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says,.

"Ve onlar fitne kalmayıncaya ve din tamamen Allah'ın olup (her yerde) hâkim kılınıncaya kadar onlarla savaşın." — mealen, Enfâl Suresi 39. ayet. Hmm, I should translate the user's text as given, which is the English quote itself. Correcting: here is the translation of the user's text: "Ve fitne ve zulüm kalmayıncaya, din tamamen ve her yerde Allah'ın olup adalet hâkim oluncaya kadar onlarla savaşın." [Enfâl 8:39].

“And fight them (on) until there is no more tumult or oppression, and there prevails justice and faith in Allah, altogether and everywhere.”” [TMQ 8:39].

Cihadın bu üçüncü ve son aşamasının, cihad hakkında sahip olunan birçok yanlış kanaatin yanlışlığını ortaya koyan çeşitli sonuçları vardır:

This third and final stage of Jihad has various implications that should expose many of the misconceptions held about Jihad :

Cihad, Batı'nın yaydığı iftiraların aksine barbarca bir şey değildir. Nitekim Müslümanlar saldırgan cihad olarak savaş ilan ettiğinde amaç, Allah'ın (swt) dinini uygulamanın önündeki her engeli kaldırmaktır ve savaş Şeriat'ın kurallarıyla düzenlenir. Bu nedenle, ilk iki seçenek başarısız olduktan sonra cihadın üçüncü aşamasında, İslam ordusu girip savaştığında kadınları, çocukları ve yaşlıları öldürmesine izin verilmez. Savaşa destek vermeyen veya katılmayan sivillerle de savaşmazlar. Gerçekten de İslam, Müslüman ordusu için savaş meydanında bile adaleti sağlayan belirli bir davranış kuralları bütünü tanımlar. Bu kurallar arasında şunlar bulunur: gereksiz yere ağaçların veya binaların yıkılmaması, "sivil hedeflere" saldırılmaması, ölülerin bedenlerine zarar verilmemesi, kadınlara tecavüz edilmemesi, savaş esirlerine işkence yapılmaması ve benzerleri. Bu, kâfirlerin savaştaki uygulamalarıyla keskin bir tezat oluşturur; onlar insanlara karşı akla gelebilecek her türlü barbarlık ve haddi aşma eylemini gerçekleştirmektedir.

Jihad, contrary to the slander propagated by the West, is not barbaric. In fact, when the Muslims declare war, as offensive Jihad, the purpose is to remove any obstacle in the way of implementing Allah’s (swt) deen, and the fighting is regulated by the rules of the Shari‘ah. Therefore, in the third stage of Jihad after the first two options have failed, the Islamic army, when they enter and fight, are not allowed to kill women, children or the elderly. Nor will they fight civilians who are not supporting or participating in the fighting. Indeed, Islam defines a specific code of conduct for the Muslim army, that ensures justice even in the battle field. These rules include : no destruction of trees or buildings unnecessarily, no ‘civilian targets’, no mutilation of dead bodies, no raping of women, no torturing prisoners of war, etc. This lies in stark contrast with the practices of the kuffar in war, where every conceivable act of barbarity and transgression is perpetrated against the people.

İlkesel olarak cihat saldırgandır; yani Müslümanlar İslam'ın sınırlarını ve egemenlik alanını genişletmek amacıyla onu başlatır ve saldırgan cihat devletin sorumluluğundadır. Sudan, İran veya Suudi Arabistan gibi bugün var olan tüm Müslüman yönetimlerin dış politikaları, bu temel İslam ilkesiyle açıkça çelişmektedir; çünkü bu yönetimler, 'Uluslararası Hukuk'un koyduğu biçimiyle ulusal sınırları ve bu sınırların bütünlüğünü tanımakta ve kabul etmektedirler.

By principle, Jihad is offensive, i.e. the Muslims initiate it to spread the boundary and domain of Islam, and offensive Jihad is the responsibility of the State. The foreign policies of all the existing Muslim regimes, such as Sudan, Iran or Saudi Arabia are clearly in contradiction to this fundamental principle of Islam, for they recognise and accept the national borders and their integrity, as laid down by the ‘International Law.’.

Cihad, dilbilimsel olarak elinden gelenin en iyisini yapmak, gücünün son noktasına kadar çabalamak anlamına gelir. Bu nedenle "cihad" kelimesi, ders çalışmak, çalışmak ya da çocuklara bakmak gibi alanlarda gösterilen çabayı tarif etmek için de kullanılabilir. Ancak Şeriat'ın cihad tanımı çok daha özeldir ve klasik âlimler tarafından şöyle tanımlanmıştır: "Kâfirlerle, gücünün son noktasına kadar savaşmak, Allah'ın (SWT) kelimesini (yani hâkimiyetini) bütün diyarlarda en yüksek kılmak için." Dolayısıyla İslam Şeriatı cihadı fiziksel savaşla ilişkilendirmektedir.

Jihad linguistically means to exert oneself to the utmost. Therefore, the word ‘jihad’ can be used to describe the effort put into studying, working or looking after children etc., but the Shari‘ah definition of Jihad is very specific and is defined by the classical scholars as, “To fight the disbelievers (kuffar) to the utmost, to make the word of Allah (swt) the highest in all the lands (i.e. sovereign).” Therefore, Jihad is linked by the Islamic Shari‘ah to the physical fighting.

Cihad ilke olarak saldırgan niteliktedir ve bir devlet gerektirir. Bu nedenle onunla ilişkili olan, yani savunma cihadı da İslam'ın ayrılmaz bir parçasıdır. Ancak savunma cihadı, yani Ümmete savaş açan veya topraklarını alan kâfirleri püskürtmek, dış politikanın bir parçası değildir. Dolayısıyla devletlerinin olup olmadığına bakılmaksızın Ümmetin yerine getirmesi gereken bir farzdır.

Since Jihad by principle is offensive and requires the State, that which is associated with it, i.e. defensive Jihad, is also integral to Islam. However, defensive Jihad, i.e. the repelling of kuffar who fight the Ummah or take her land, is not part of the foreign policy. Thus it is a duty that must be performed by the Ummah, whether they have a state or not.

Ordu iki bölüme ayrılır. Birincisi, Devletin ordusunda asker olarak istihdam edilen ve maaşları Devlet bütçesinden ödenen "daimi askerler"dir. İkincisi ise savaşabilecek durumdaki tüm Müslümanlardan oluşan ve asker ihtiyacı gerektirdiğinde seferber edilen "yedek askerler"dir.

The army is divided into two sections. Firstly, there are the ‘regulars’, who are employed as soldiers of the State’s army and who are paid salaries from the State’s budget. Secondly, there are the ‘reservists’, who comprise of all the Muslims who are capable of fighting, and are mobilised when the demand for soldiers requires it.

Genel olarak ordunun komutanı Halife'dir; baş komutanı, her tugay için bir generali ve her tümen için bir komutanı o atar. Tugay generalleri ve tümen komutanları ordunun geri kalan rütbelerini atar. Genelkurmay üyeleri ise askerî birikimlerine göre genel kurmay başkanı tarafından atanır.

It is generally the Khaleefah who is the leader of the army; he appoints the commander-in-chief, a general for each brigade and a commander for each division. The brigadiers and commanders appoint the remaining ranks of the army. Members of the general staff are appointed according to their military culture by the general chief of staff.

Hilafet ordusu tek bir ordudur; belirli kamplarda konuşlanır. Bu kampların bir kısmı farklı vilayetlerde (wilayaat) ve stratejik noktalarda bulunmalı, bir kısmı ise sürekli hareket halinde olan savaş güçleri olarak kalmalıdır. Kamplar çok sayıda gruba ayrılır ve her birinin adına bir numara eklenir, örneğin 1. Ordu, 3. Ordu gibi; ya da bir vilayete (wilayah) veya bölgeye ('imala) göre adlandırılabilir.

The army of the Khilafah is one army, which is located in specific camps. Some of these camps must be located in different provinces (wilayaat) and strategic locations, and some must remain permanently mobile fighting forces. The camps are organised in numerous groups, each one of which is given a number to accompany its name, such as the 1st Army, the 3rd Army, or it can be named after a province (wilayah) or district (‘imala).

İslam'da ordunun işlevlerinden biri, Allah'ın (SWT) adının (dîninin) üstün kılınması amacıyla, kâfirlere (inkâr edenlere) karşı saha savaşında fiilî olarak cihad yükümlülüğünü yerine getirmektir; bu savaş ister saldırı ister savunma amaçlı olsun. Allah (SWT) cihada hazırlanmayı şu âyetle emretmiştir:

One of the functions of the army, in Islam, is to fulfil the obligation of Jihad - the physical fighting (in the field of battle) against the kafiroon (disbelievers), be it offensive or defensive, in order to make the Name (deen) of Allah (swt) dominant. Allah (swt) ordered the preparation for Jihad in the ayah:

"Onlara (inkârcılara) karşı gücünüz yettiğince kuvvet ve nöbetleşe beslenen atlar hazırlayın ki bununla Allah'ın düşmanını ve sizin düşmanınızı, bunların dışındaki, sizin bilmediğiniz, ama Allah'ın bildiği başkalarını korkutasınız. Allah yolunda ne harcarsanız size tamamen geri ödenir ve size haksızlık edilmez." [TMQ 8:60].

“Make ready for them (the unbelievers) all you can of (armed) force and of horses tethered, that thereby you may strike fear into the hearts of the enemy of Allah and your enemy, and others beside them whom you know not. Allah knows them. Whatsoever you spend in the way of Allah it will be repaid for you in full, and will not be wronged.” [TMQ 8:60].

Peygamber ﷺ, Tebuk savaşına gitmeden önce Müslüman ordusunu Medine içinde geçirerek Devletin gücünü gösterdi. Bu eylem düşmanı korkuttu. Nitekim o ﷺ şöyle buyurmuştur: "Düşmanlarımın kalplerine salınan korkuyla, bir aylık yol uzaklığından bile olsa, bana zafer verildi."

The Prophet (saw) showed the power of the State by marching the Muslim army inside Madinah before they went to Tabuk for war. This action frightened the enemy. As he (saw) said, “I have been given the victory by the terror thrown in the hearts of my enemies even from the distance of one month travelling.”.

Bu ordu görevlerinin tümü, Devletin dış güvenliğinin korunmasıyla ilgilidir.

These functions of the army are all related to maintaining the external security of the State.

İslam Devleti'nin dış politikası, İslam'ı dünyanın dört bir yanında yaymaktır. Devletin İslam'ı ulaştırmak için kullandığı yöntem, da'wah ve Cihad'dır. Bu nedenle, ümmet bu Cihad'ı yürütme yetkisini İmam ya da Halife'ye verdiğinden, ordunun komutanının devlet başkanı olması önemlidir. Peygamber ﷺ, ilişkilerini İslam'ın yayılması esasına dayanarak kurdu. Hudeybiye Antlaşması'nı, Arap yarımadası genelinde İslam'ı yayma fırsatı elde etmek için resmileştirdi. Peygamber ﷺ Medine'de devlet başkanıydı ve onun zamanında gerçekleşen bütün savaşlara ordusunu o ﷺ yönlendirdi. Bundan sonra Hulefa-i Raşidin de ordunun nerede ve ne zaman savaşacağına dair emirleri verenler oldu. Bu noktalardan açıkça anlaşılmaktadır ki ordunun liderliğinden sorumlu olan kişi devlet başkanıdır.

The Islamic State’s foreign policy is to spread Islam throughout the world. The method employed by the State to deliver Islam is through da‘wah and Jihad. Therefore, since the Ummah has given the authority to the Imam or Khaleefah to carry this Jihad, it is important that the leader of the army be the head of state. The Prophet (saw) established relationships with others on the basis of spreading Islam. He formalised the Treaty of Hudaybiyah in order to allow himself the opportunity to spread Islam throughout the Arabian peninsula. The Prophet (saw) was the head of state in Madinah and he (saw) directed the army to all the battles that took place, during his time. After that, the Khulafa‘a Rashidoon also were the ones to give the orders for where and when the army should fight. It becomes clear from these points that the head of state is the person responsible for the leadership of the army.

İç Güvenlik Dairesi, İslam Devleti içindeki güvenlikle ilgili her şeyi denetler ve bu amaçla askeri güçlerden yararlanır.

The department of Internal Security oversees everything connected with security inside the Islamic State, utilising the military forces for this purpose.

İç güvenlik de dış güvenlik gibi ordu tarafından sağlanır. (Polis) işlevleri ordunun denetimindedir. Peygamber ﷺ, Kays ibn Sa‘d'ı güvenlik başkanı olarak atamıştır. O, Peygamber ﷺ Majlis'te bulunduğunda onu korumakla görevliydi. İç güvenlik gücünün, düzenli bir ordudaki gibi örgütlü, etkili ve koordineli kalabilmesi için düzenli ordunun usullerini sürdürmesi tercih edilir. İç güvenlik gücünün görevi gözetim yapmak, kanun ve düzeni korumak ve Devlet tarafından kabul edilen yasaları uygulamaktır. Peygamber ﷺ, 'Abdullah ibn Mas‘ud'u assas (gözetim) lideri olarak atamıştır. Ordunun bu kısmının yaptığı gözetim, başkalarının mahremiyetine girmek anlamına gelmez. Aksine kullanımı genel gözetim içindir. İç güvenliğin sağlanması Devletin üstlendiği bir sorumluluk olduğundan, Devlet bu işlevi yerine getirmek için devletin vatandaşlarından ücret almaya hakkı yoktur.

The internal security, as well as the external security, is preserved by the army. The functions of the (police) are under the control of the army. The Prophet (saw) appointed Qays ibn Sa‘ad as the head of security. He was there to protect the Prophet (saw) when he was in Majlis. It is preferable for the internal security force to maintain the procedures of the regular army, so that it will remain organised, efficient, and co-ordinated as in a regular army. The internal security force has the function of surveillance, preserving law and order, and to execute the laws adopted by the State. The Prophet (saw) appointed ‘Abdullah ibn Mas‘ud as the leader of assas (surveillance). Surveillance, by this part of the army, does not mean to invade the privacy of others. Rather, its usage is for general surveillance. Since maintaining the internal security is an action the State is responsible for, it has no right to levy payments on the citizens of the State for executing this function.

Dış politikaya hazırlık, güçlü donatılmış bir orduyu gerektirecektir. Bu nedenle İslam Devleti, düşmanla kendisine karşı savaşıldığı gibi savaşabilmek için nükleer kapasite, uzay programları ve bilgisayar teknolojisi dahil olmak üzere savaş alanındaki en son teknolojiyi elde etmeye çalışacaktır. İslam Devleti'ndeki ekonomi ve sanayi de benzer şekilde orduyu ve Cihad çabasını sürdürmeye yönelik olarak düzenlenecektir.

Preparation for the foreign policy will require a strongly equipped army. Therefore, the Islamic State will endeavour to obtain the latest technology in warfare, including nuclear capability, space programmes and computer technology, to be ready to fight the enemy in a like way as she is fought. The economy and industry in the Islamic State will be similarly geared towards sustaining the army and the effort of Jihad.

Sanayi dairesi, ağır sanayi (motor, motor ve araba gövdesi üretimi gibi), metalurji sanayileri, elektronik ve hafif sanayi ile askeri sanayiye bağlı özel ve kamu mülkiyetindeki fabrikalar dahil olmak üzere sanayiyle ilgili tüm işleri yönetir. Her türden tüm fabrikalar, askeri politikayı tamamlayacak esaslar üzerine kurulmalıdır.

The department of industry directs all affairs connected with industry, including heavy industry, such as the production of motors engines and car bodies; metallurgical industries, electronics and light industries; and factories of private and public ownership connected with the military industry. All factories of whatever type should be established on the basis of complementing the military policy.

İslam Devleti'nin dış politikasını uygulayacağı ve İslam dinini insanlığın geri kalanına yayacağı, Cihad Emiri'nin dairesinin rehberliği altında olacaktır. Bu yollarla ve Allah'ın (c.c.) yardımıyla Devlet, Allah'ın (c.c.) kelamının dünya genelinde üstünlüğünü sağlayabilecektir.

It is under the guidance of the department of the Amir of Jihad that the Islamic State will implement its foreign policy and propagate the deen of Islam to the rest of mankind. By these means, and the help of Allah (swt), the State will be able to achieve the dominance of the word of Allah (swt) throughout the world.

İslam devlet sisteminde yargıcların bu kategorisi, halk ile Devlet arasında ortaya çıkan uyuşmazlıkları çözen yargıçlardan oluşur. Bu yargıç, İslam Devleti'nde Mahkemetü'l-Mezâlim (Haksızlıklar Mahkemesi) adı verilen bir mahkemede yetkilidir. Özünde, Haksızlıklar Mahkemesi'nin bu yargıcı, İslam Devleti içindeki bütün haksız uygulamaları ortadan kaldırmak için atanır; bu uygulamalar Halife, valiler veya Devletin herhangi bir başka görevlisi tarafından işlenmiş olsun. Halk ile İslam Devleti'nin görevlileri arasındaki uyuşmazlıklarda, bu mahkemenin yargıcı, görevlinin Şeriat'ı ihmal ettiği veya halka karşı haksızlık yaptığı sabit olduğunda, Devlet görevlisini görevden alma hakkına sahiptir.

This category of judges within the ruling system of Islam consists of judges who settle disputes arising among the people and the State. This judge has jurisdiction within a court called Mahkamat al-Madhaalim (the Court of Unjust Acts) in the Islamic State. In essence, this judge of the Court of Unjust Acts is appointed to remove all unjust acts within the Islamic State, whether they are committed by the Khaleefah, governors, or any other official of the State. In cases of disputes between the people and the officials of the Islamic State, the judge of this court has the right to dismiss the official of the State once his negligence of the Shari‘ah or injustice committed upon the people is established.

Örnek olarak, bu mahkeme İslam Devleti tarafından vatandaşlara yönelik ayrımcılık içeren, Şeriat'ın yanlış uygulanmasını, Şeriat'ın veya İslam Devleti Anayasası'nın yanlış yorumlanmasını, Halife'nin kendisine sunulan görüşlere gereken özeni göstermemesini, İslam Devleti vatandaşlarına haksız yere vergi dayatılmasını vb. kapsayan tüm işlemleri inceleyebilir.

As examples, this court may investigate all matters executed by the Islamic State involving discrimination upon citizens, improper application of the Shari‘ah, improper interpretation of the Shari‘ah or the Constitution of the Islamic State, negligence by the Khaleefah of the opinions given to him, forcing a tax unduly upon the citizens of the Islamic State, etc.

Halifenin Şeriat'i ihmal etmesini içeren bir davanın incelendiği durumda ilginç bir tablo ortaya çıkar. Kadı'l-Mezâlim, Halifenin eylemleri lehine ya da aleyhine hüküm vermek zorunda kalacaktır. Hüküm Halifenin lehine olursa, Halifenin yetkisi devam eder ve bu, davayı doğru ve ihmal içermeyen bir durum haline getirir. Öte yandan, kadı Halifenin aleyhine karar verirse, ki bu da Şeriat'in ihmali anlamına gelir, Halife kadının hükmüne uymak zorundadır. Eğer buna uymazsa, kadı Şeriat'in ihmali gerekçesiyle Halifeyi görevinden azletme yetkisine sahip olacaktır.

An interesting situation arises when a case is studied involving the Khaleefah’s negligence of the Shari‘ah. The Qadi al-Madhaalim will have to either pass a judgement in favour of the actions of the Khaleefah or against him. If it is in favour of the Khaleefah, then the Khaleefah’s mandate will remain, and will, in fact, render the case as being proper and not negligence. If, on the other hand, the judge decides against the Khaleefah, which entails negligence of the Shari‘ah, the Khaleefah must abide by the judgement of the judge. If he fails to do so, the judge will be authorised to remove the Khaleefah from his position on the grounds of negligence of Shari‘ah.

İdari sistem, İslam Devleti'nin emirlerini vatandaşlar üzerinde uygulayan ve İslam Devleti'nin işlerini yöneten o insan topluluğundan oluşur. İslam Devleti'nin Şeriat'ı tüm vatandaşları üzerinde uygulaması gerektiğinden, bunu gerçekleştirmek için bir idari sisteme sahip olmak zorunlu hale gelir. İslam'daki birçok hüküm, İslam Devleti'ni bu hükümlerin uygulanması için bir idari yapıya sahip olmaya zorlar. Bu bağlamda, zekâtın toplanmasına ilişkin hüküm, İslam Devleti'ni bu hükmün düzgün biçimde uygulanması için personel istihdam etmeye mecbur kılar; bu, bir örnektir. Kullanılan her türlü üslup ve yöntem, Şeriat'a uygun olduğu sürece caizdir. Ancak önemli olan nokta, "işin yapılmasıdır". Bu nedenle İslam Devleti'nin, Şeriat'ın sınırları içinde kaldığı sürece, İslam'ın hükmünü uygulamak için en verimli üslubu kullanması gerekir.

The administrative system consists of that body of people which executes the Islamic State’s orders upon the citizens and manages the Islamic State’s affairs. Since the Islamic State must implement the Shari‘ah upon all of its citizens, it becomes necessary to have an administrative system to accomplish this. Many rules in Islam compel the Islamic State to have an administrative body for their implementation. As such, the rule for collection of zakat, which necessitates the Islamic State to employ personnel for its proper implementation, is one example. Any style or tactic used would be permissible, as long as it accords with the Shari‘ah. But, the important point is that ‘the job gets done’. Therefore, it is incumbent upon the Islamic State to use the most efficient style to implement the rule of Islam, as long as they fall within the bounds of the Shari‘ah.

Peygamber'in (sav) Medine'deki dönemi boyunca ümmetin işlerini yönettiğini biliyoruz. Peygamber (sav), İslam Devleti'nin verimli bir şekilde işlemesi için çeşitli görevleri yerine getirmek üzere birçok idareci atadı. Örnek olarak, Peygamber (sav)'in diğer milletlerle yaptığı antlaşmaların yazıcısı olarak ‘Ali ibn Ebi Talib (ra)'i görevlendirdi.

We know that the Prophet (saw) managed the affairs of the Ummah, during his period in Madinah. He (saw) appointed many administrators to carry out various functions so that the Islamic State would run efficiently. As an example, he appointed ‘Ali ibn Abi Talib (ra) as a scribe for treaties which the Prophet (saw) concluded with other nations.

Peygamber (sav), devletin resmî belgelerine mührünü basmak için kullandığı mührünün yönetimini el-Harith ibn Avf el-Mazi'ye verdi. İbn Ebi Fatıma, ganimetle ilgili istatistikleri derlemekle görevlendirildi. Hudhayfa ibn el-Yeman, Arap yarımadasının Hicaz bölgesindeki ekili meyve sayılarını kaydeden kişiydi. Abdullah ibn Erkam, kabilelerdeki insan sayısını hesaplamakla görevlendirildi ve ayrıca İslam Devleti'ndeki su yönetiminden sorumlu tutuldu. Hicretin yirminci yılında, ikinci halife olarak Ömer ibn el-Hattab, askerlerin isimlerini ve diğer temel bilgileri içeren bir liste olarak dîvânı (bir tür kayıt defteri) başlattı. Dîvân tutma yöntemi, askerlerini, savaş donanımlarını ve diğer temel bilgilerini kaydetmek için bu usulü benimseyen Farslılardan alınmıştır. Ömer (ra) da benzer bir tekniği uyguladı, çünkü bu mübah (caiz) bir yoldu.

The Prophet (saw) gave the management of his seal (the one he used to imprint his signature on official documents of the State) to Al- Harith ibn Auf al-Mazi. Ibn Abi Fatimah was designated to compile the statistics of the ghanima (spoils of war). Hudhayfa ibn al-Yaman was the writer for the numbers of cultivated fruits in the Hijaz area of the Arabian peninsula. ‘Abdullah ibn Arqam was appointed to calculate the number of people in the tribes and was further assigned the task of management of water in the Islamic State. In the twentieth year of the Hijrah, ‘Umar ibn al-Khattab, as the second Khaleefah, initiated the deewan (a type of record) as a list of names of soldiers and other essential facts. This method of keeping a deewan was borrowed from the Persians who had adopted this style for keeping records of their soldiers, battle gear, and other essential information. A similar technique was employed by ‘Umar (ra), since it was a mubah (permissible) means.

Bu idari birimlere yapılacak atamalarda, İslam Devleti'nin herhangi bir vatandaşının, erkek ya da kadın, Müslüman ya da gayrimüslim olmasına bakılmaksızın, bu idari sistemin bir parçası olmaya yeterince ehil olması şartıyla izin verilmektedir. İdari sistemi yürütmek için uygun bir yönetim yapısının bulunması önemli olacaktır.

Regarding the appointments to these administrative departments, it is permitted to have any citizen of the Islamic State, male or female, Muslim or non-Muslim, as long as he or she is suitably competent to be a part of this administrative system. It would be important to have a suitable management structure to run the administrative system.

Burada şunu hatırlatmak gerekir ki Halife'nin, idari görevleri yerine getiren bir yardımcılar grubu vardır. Daha önce ele alındığı üzere bunlar İcra Yardımcılarıdır (Mu‘awin Tanfeedh). Genel idari kadro ile İcra Yardımcıları arasındaki fark şudur: İcra Yardımcıları Halife'nin idari işlerinin bakımını üstlenirken, genel idari kadro bütün İslam Devleti'nin idaresiyle ilgilenir. Buna göre İcra Yardımcılarının Müslüman olması zorunludur, genel idarecilerin ise Müslüman veya gayrimüslim olması caizdir.

We may recall here that the Khaleefah has an entourage of assistants which carry out administrative functions. As discussed previously, they are the Executive Assistants (Mu‘awin Tanfeedh). The difference between the general administrative body and the Executive Assistants is that the latter is a caretaker of the Khaleefah’s administrative tasks, while the former is dealing with administration of the larger Islamic State. Accordingly, it is necessary that the Executive Assistants be Muslims, whereas the general administrators may be Muslims or non- Muslims.

Artık İslam Devleti'nin idari organının işlevleri hakkında genel bir fikrimiz var. Bu organın görevi, yönetici emirlerini yetkin ve verimli bir biçimde yerine getirmektir. İslam Devleti'nin Allah'ın (SWT) hukukunu bu yeryüzünde uygulamasına yardımcı olur. Elbette, İslam Devleti yokken bir idari sistemin avantajlarını yalnızca kâğıt üzerinde teorize edebilir.

We now have a general idea of the functions of the administrative body of the Islamic State. Its task is to execute the rulers command in a competent and efficient manner. It aids the Islamic State in applying the laws of Allah (swt) upon this earth. Of course, one can only theorise on paper the advantages of an administrative system when there is no Islamic State.

İslam'da kullanıldığı şekliyle şûrâ (istişare) kavramını ve gerçekte ne anlama geldiğini, şûrâya katılan ana organ olan Meclis-i Ümmet hakkında ayrıntılı bir tartışmaya girmeden önce kavramak son derece zorunludur. Allah (SWT) Kur'an'da şöyle buyurur:

It is of utmost necessity to comprehend the concept of shura (consultation), as used in Islam, and what it actually means before indulging in a detailed discussion on Majlis al-Ummah, which is the main body that participates in shura. Allah (swt) states in the Qur’an:

"Onları affet, onlar için bağışlanma dile ve işler hakkında onlara danış. Bir karara vardığında da Allah'a tevekkül et." [TMQ 3:159].

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

"Ve onlar ki Rablerinin çağrısına icabet ederler, namazı dosdoğru kılarlar ve işleri aralarında istişare iledir." [Şura Suresi, 42:38].

“And those who answer the call of their Lord and establish worship, and whose affairs are a matter of counsel.” [TMQ 42:38].

Yukarıda anılan iki ayet, doğrudan istişare konusuyla ilgilidir. Şûrâ, belirli bir mesele hakkında karşılıklı istişare ya da karşılıklı görüş alışverişinde bulunmak anlamına gelir; yani insanların görüşünü almak demektir. Görüş alma, halife ya da herhangi bir emir veya sorumlu kişi, yani bir yönetici ya da lider tarafından gerçekleşir. Görüşün, sorumlu kişi olan yöneticiye ya da liderine bildirilmesine gelince, bu yalnızca bir nasihattir (öğüttür).

The two ayat (verses of Qur’an) mentioned above are directly related to the issue of consultation. Shura denotes engaging in mutual consultation or mutual discussions regarding a particular matter i.e. taking people’s opinion. Taking opinions occurs on the part of the Khaleefah or any Amir or responsible person be it a ruler or a leader. As for the declaration of the opinion to the person in charge, be it a ruler or a leader, it is just a naseeha (advice).

Şura'nın, Allah Resulü'nün (sav) günümüzdeki işlerimizle ilgili olarak uyguladığı şekliyle ele alınmasından önce, istişare fikrini incelememiz ve Müslümanların zihinlerindeki belirsizlikleri gidermemiz gerekir. Gerçekçi olarak, istişare şu konularda alınabilir: Notes on the rules applied: "Messenger of Allah" was followed by ﷺ in the original's sense, but per the instruction it is rendered with "(sav)" in Turkish as the source's abbreviation was in the request; I kept ﷺ out here because the instruction requires ﷺ after mentions of the Prophet and the source gives "(saw)" as the honorific. Correcting that to match the rules exactly: Şura'nın, Allah Resulü ﷺ'nin günümüzdeki işlerimizle ilgili olarak uyguladığı şekliyle ele alınmasından önce, istişare fikrini incelememiz ve Müslümanların zihinlerindeki belirsizlikleri gidermemiz gerekir. Gerçekçi olarak, istişare şu konularda alınabilir:

Before addressing the application of shura, as taken by the Messenger of Allah (saw) in relation to our affairs nowadays, we need to study the idea of taking an opinion, and remove any ambiguity existing in the minds of the Muslims. Realistically, an opinion can be taken regarding :

1. Şeriatla İlgili Meseleler (Hükme bağlı meseleler).

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters).

2. Akıl Meseleleri veya Teknik Hususlar.

2. Matters of Intellect or Technicalities.

3. Mubah konularda doğrudan eyleme yol açan görüşler.

3. Opinions which directly lead to actions in mubah issues.

1. Şer'i Konular (Hükme İlişkin Meseleler): Şer'i konularda istişare (şura) kesinlikle yoktur. Herhangi bir şer'i meselede İslami görüşe ulaşmak için uygun bir içtihat yapılmalıdır; yani vahiyle ilgili konularda, yani helal ve haram hususlarında kimsenin görüşü alınmamalıdır. Bunun örneği, Hudeybiye Antlaşması'nda Resulullah ﷺ'in davranışında görülmektedir. Bu olayda Resulullah ﷺ, sahabilere danışmadı ve antlaşmanın şartlarıyla ilgili şikâyetlerini dinlemeyi reddederek şöyle buyurdu: "...Ben O'nun (SWT) emirlerine karşı gelmem."

1. Matters of Shari‘ah (legislative matters) : As for matters of Shari‘ah, there is no shura at all. In order to reach the Islamic opinion in any Shari‘ah matter, proper ijtihad must be conducted, meaning no one’s opinion should be taken in matters related to wahi (the revelation), i.e. haram and halal. This can be seen in the action of the Messenger (saw) in the Treaty of Hudaybiyah. In that incident he (saw) did not consult the companions and refused to listen to their complaints regarding the terms of the treaty, saying, “...and I will not disobey His (swt) commands.”.

2. Akıl veya Teknik Konular: Akla dayalı veya teknik meselelerde yalnızca o alanın uzmanlarına danışılır. Örneğin Ahzab Savaşı'nda Peygamber ﷺ, Medine'yi kuşatmayı amaçlayan 10.000 kişilik tehlikeli bir ittifakın haberini aldı. Medine'deki Müslümanlar, düşmanla şehrin içinden savaşmaya karar verdi ve Medine'yi çevreleyen bütün binalara nöbetçi yerleştirdiler. Ancak bir yer açık bırakılmıştı. Selman el-Farisi, benzer durumlarda Farisilerin yaptığı gibi o noktaya bir hendek kazılmasını önerdi. Peygamber ﷺ bu öneriyi kabul etti ve bizzat kendisi o hendeğin kazılmasına katıldı.

2. Matters of Intellect or Technicalities: For matters of intellect or technicalities only those with the knowledge of that specific field would be consulted. For example, in the Battle of Ahzab, the Prophet (saw) received news of a dangerous confederacy, consisting of 10,000 people, aiming to besiege Madinah. The Muslims in Madinah decided to fight against the invading enemy from inside their town, and they manned all the buildings surrounding Madinah. However, there was one area left open, where Salman al-Faresi suggested that a trench be dug in that place, as the Persians used to do in similar situations. The Prophet (saw) accepted the advice, and he himself took part in digging that trench.

3. Mübah Konularda Doğrudan Eyleme Yol Açan Görüşler: Son olarak, uzmanlık gerektirmeden bir sonuca varılabilen ve Kur'an ile Sünnet'in emirlerinin dışında kalan, İslam'ın mübah konularında doğrudan eyleme yol açan görüşlerde Ümmet'in katkısı alınabilir. Bu alan Meclisu'l-Ümme'nin alanıdır. Bu durumda Ümmet'in istekleri aranmalıdır ki Ümmet'in katılımı etkin kalsın. Allah (swt) Kur'an'da şöyle buyurmaktadır:

3. Opinions which directly lead to actions in the Mubah issues : Finally, opinions which directly lead to actions in the mubah affairs of Islam where no expertise is required to arrive at a conclusion, and are apart from the commands of Qur’an and Sunnah, may have the Ummah’s input. This is the domain of the Majlis al-Ummah. In this case, the Ummah’s wishes would be sought so that the Ummah’s involvement remains active. Allah (swt) states in the Qur’an:

"Onları affet, onlar için bağışlanma dile ve işler hakkında onlara danış. Bir karara vardığında da Allah'a tevekkül et." [TMQ 3:159].

“Pardon them and ask forgiveness for them and consult with them upon the conduct of affairs, and when you have decided (upon a course of action), place your trust in Allah.” [TMQ 3:159].

Bu son alan, yani istişarenin istenebileceği bu alan, Ümmet Meclisi'nin etkin rol oynadığı alandır; yani mubah konulardır. Bu noktada, bu görüş istendiğinde, bu meşveret (meşura) hâline gelir. Dolayısıyla meşura, mubah konularda Ümmet Meclisi'ndeki çoğunluğun görüşünü almak anlamına gelir; bu görüş, yönetim aygıtının uygulaması açısından bağlayıcı olur. Ümmet Meclisi'nin rol oynayabileceği bir örnek, bir topluluk içinde bir okulun ya da hastanenin nerede inşa edileceğinin seçilmesi olabilir.

This final area, in which shura may be sought, is the area in which the Majlis al-Ummah plays an active role, i.e. in the mubah issues. At this point, when this opinion is sought, it becomes mashura. Thus, mashura means taking the opinion of the majority in Majlis al-Ummah concerning mubah matters, which becomes binding upon the ruling apparatus to implement. An example in which the Majlis al-Ummah would play a role could be choosing the place of where a school or hospital should be built in a community.

İslam'ın özü, adaletin ve toplumsal uyumun korunmasıdır; kurumsal zulüm ortaya çıktığında ise onu kökünden kazımak ve ortadan kaldırmaktır. Egemenlik, İslam'ın şer'i delillerine aittir ve İslam'ın şer'i delillerinin amacı, toplumsal ideallerin güvence altına alınması ve sürdürülmesi, aynı zamanda toplumdaki her bir insanın bireysel ihtiyaçlarının karşılanmasıdır. İslam, bu amaç ve hedeflerin korunması için insanlara Şeriat hükümlerini uygulama yetkisini vermiştir. Halk da kendisini İslam'a göre yönetecek bir kişiyi (Halife) seçer ve Halife'nin açıkça Şeriat'a aykırı davranması hâlinde, onu görevden uzaklaştırmak için güç kullanmalarına izin verilmiştir.

The nature of Islam is to preserve justice and societal harmony, and to uproot and eliminate institutional oppression if and when it presents itself. Sovereignty belongs to Islam’s legislative sources, and the aim of Islam’s legislative sources is to secure and uphold the societal ideals, while satisfying the individual needs of each human being in the society. Islam granted the people the authority to implement the Shari‘ah rules whereby these aims and objectives would be maintained. The people in turn appoint one person (The Khaleefah) to rule them by Islam, and they are permitted to use force to remove the Khaleefah, in case he clearly went against the Shari‘ah.

Yargı sisteminin dallarından biri Mahkemetü'l-Mezâlim (Haksızlıkların Mahkemesi) olarak adlandırılır. Bu yargı dalının temel rolü veya işlevi, halk ile Halife arasındaki uyuşmazlıkları çözmektir. Mahkemetü'l-Mezâlim'deki bir hâkimin kararı veya hükmü durdurulamaz, aksine uygulanmak zorundadır; bu karar Halifenin kendisini veya onun görevlendirdiği herhangi birini görevden alma yönünde olsa bile geçerlidir. Mahkemetü'l-Mezâlim'deki bir hâkimin kararı veya hükmünün uygulanmaması, halka Halifeyi görevden almak için, gerekirse zor kullanarak da olsa, ruhsat verir.

One of the branches of the judicial system is called Mahkamat al Madhaalim (Court of Unjust Acts). The primary role or function of this judicial branch is to settle disputes between the people and the Khaleefah. The order or finding of a judge in the judicial branch cannot be stayed, but rather it must be implemented, even if the order was to remove the Khaleefah himself, or anyone that he has deputised. Failure to implement the order or finding of a judge in Mahkamat al Madhaalim, provides a license to the people to remove the Khaleefah, even by force if necessary.

Majlis al-Ummah'nın işlevlerinden biri, halkın hükümete memnuniyetini ya da memnuniyetsizliğini ve şikâyetlerini dile getirebileceği bir platform oluşturmaktır. Mahkemetü'l-Mezâlim, Majlis al-Ummah'tan gelen şikâyetleri ele alır ya da Devlet içindeki birey şikâyetini doğrudan Mahkemetü'l-Mezâlim'e götürebilir. Herkes İslam'ın yasama kaynaklarına tabidir ve bu nedenle İslam toplumunda seçkin bir sınıf yoktur; İslam Devleti'nin yargı yetkisi altında bulunan herkes, Müslim olsun ya da gayrimüslim olsun, haklarının korunması gerekir. Dolayısıyla İslam'ın adaleti ve toplumsal uyumu koruma, zulmü kökünden kazıma ve ortadan kaldırma yöntemi gerçekçi ve uygulanabilirdir.

One of the functions of the Majlis al-Ummah is to create a platform whereby the people can voice either their satisfaction or their dissatisfaction and complaints to the government. The Mahkamat al Madhaalim would be presented with the complaints from the Majlis al- Ummah or the individual in the State could take his complaint to Mahkamat al Madhaalim directly. Everyone is subject to Islam’s legislative sources and as such there is no elite class in the Islamic society, and anyone who is under the jurisdiction of the Islamic State, be they Muslim or non-Muslim, must have their rights protected. Therefore, Islam’s method of preserving justice and social harmony, and uprooting and eliminating oppression is realistic and practical.

Devlet üzerinde “denge ve denetim” sağlamanın bir diğer yöntemi, Halife'nin aday gösterilmesi sürecidir. Halife, bir seçenek olarak, Mecl̇isü'l-Ümme tarafından sunulan adaylar arasından seçilebilir. Böylece Mecl̇isü'l-Ümme, Halifeliğe seçilen kişinin şartları yerine getiren, uygulamada olan bir Müslüman olmasını sağlar. Sonuç olarak, kendi çıkarlarını gözeten bir kişi Halife olamaz.

Another method of establishing ‘checks and balances’ on the government is the process of nominating the Khaleefah. The Khaleefah, as one option, may be elected from the choices presented by the Majlis al-Ummah. Thus, the Majlis al-Ummah makes sure that the individual elected to the post of the Khaleefah is a practising Muslim who fulfils the requirements. Consequently, an individual looking to serve his own interests cannot become the Khaleefah.

Ayrıca, sistem içinde bir denetim ve denge mekanizması kurmanın ayrılmaz bir parçası olan bir başka unsur da takvadır (Allah korkusu). Yönetici her eylemini Kıyamet Günü Allah (SWT) tarafından sorguya çekileceği düşüncesiyle gerçekleştirir. Böylece yönetici, Müslüman Ümmet'in yöneticisi olarak üstlendiği sözleşmenin kendi payına düşen kısmını yerine getirmeye özen gösterecektir; ihmal yüzünden veya kendi çıkarlarına hizmet ettiği için Allah'ın (SWT) cezasından korkmadan O'nun huzuruna çıkabilmek için.

Furthermore, another element that is an integral part of establishing a mechanism of checks and balances within the system is taqwa (fear of Allah). The ruler carries out every action based on the concept of being questioned by Allah (swt) on the Day of Judgement. Thus, the ruler would make sure that he fulfils his part of the contract as ruler of the Muslim Ummah so that he may face Allah (swt) without fearing His (swt) punishment, due to negligence or serving his own interests.

Böylece görüyoruz ki İslam, yalnızca Allah'ın (SWT) hükümlerini uygulayan, beşeri kanunlar yerine Allah'ın (SWT) kanunlarını uygulayan adil bir yönetim sistemi sunmaktadır. Müslümanlar, İslam'ın sunduğu yönetim mekanizmalarını anladıklarında ona güven duyacak ve diğer sistemlerin kusurlarını ve zayıflıklarını fark edeceklerdir. Allah (SWT) bize, bu sistemi kurma görevimizde yardımcı olsun!

Thus, we can see that Islam provides a system of government which is just, because it implements only Allahs (swt) laws rather than manmade laws. It is only when Muslims understand the mechanisms of ruling which Islam provides that they will have confidence in it, and realise the flaws and weaknesses of other systems. May Allah (swt) help us in our duty to establish it!

6.3 İslam'ın Hükümet Sisteminin Yapısı

Hilafet'te Hüküm Daireleri

Halife

Bey'at Süreci

Halife'nin Yetkili ve İcra Yardımcıları

Temsilci Asistan

Yönetici Asistanı

Vilayetlerin Valisi ve Âmili

Cihad Emiri

1. Dış İlişkiler (Dış Politika)

İslam Devleti'nin Dış Politikası

İslam Devleti'nin Diğer Devletlerle İlişkisi

Dış Politikanın Temeli ve Yöntemi

2. Askerî Alan

İslam Devleti Ordusu

Ordunun Yapısı

Ordunun Görevi

Orduya İslami ve Askeri Kültürün Kazandırılması

Ordu Mensuplarının İmanı

3. İç Güvenlik

4. Sanayi

Yargı

Mezalim Mahkemesinin Hakimi (Kadi'l-Mezalim)

İdari Sistem

Şura

Ümmet Meclisi (Ümmetin Meclisi)

Ümmet Meclisi'nin Yapısı ve İşleyişi

Denge ve Denetim