İslam'ın, fakirlerden vergi alınmayan benzersiz bir vergilendirme sistemi vardır. Yalnızca ödeme gücü olan kişilerden alınan üç tür düzenli vergi bulunmaktadır:

Islam has a unique system of taxation where there is no taxation of the poor. There are only three types of regular taxes levied from those people who are able to pay:

1. Cizye - Yetişkin, ödeme gücüne sahip erkek gayrimüslim vatandaşlardan alınan bir vergidir. Bu vergi, Müslüman vatandaşlardan alınan herhangi bir verginin çok daha azıdır.

1. Jizyah - Is a tax on mature male non-Muslim citizens who are able to pay it. This is much less than any tax on Muslim citizens.

2. Öşür - Devletin yönetimi altındaki, fethedilmemiş topraklardan alınan bir vergidir; toprak yağmur suyuyla sulanıyorsa ürünün onda biri, yapay olarak sulanıyorsa yirmide biri oranında alınır.

2. Ushr - Is a tax levied on unconquered land under the jurisdiction of the State, at the rate of one tenth of the produce if the land is irrigated by rain, or one twentieth if it is artificially irrigated.

3. Harâc - Fethedilen topraklardan alınan, oranı halife tarafından belirlenen bir vergidir.

3. Kharaj - Is a tax levied on conquered land, whose rate is fixed by the Khaleefah.

Gelir vergisi yoktur.

There are no income taxes.

Katma Değer Vergisi (KDV) yoktur.

There is no Value Added Tax (VAT).

Ölüm Vergisi diye bir şey yoktur.

There are no Death Duties.

Yol vergisi diye bir şey yoktur.

There is no Road Tax.

Batı'da vergilerin arasında yer alan bütün bu örneklerde en çok zarar gören kesim yoksullardır.

All these examples are included among the taxes in the West where it is the poor that suffer the most.

Halife ‘Umar ibn Abdul Aziz, hilafeti döneminde bir ara zekât verebileceği fakir bir kişi bulamadı (miladi 7. yüzyıl).

The Khaleefah ‘Umar ibn Abdul Aziz at one stage could not find a poor person to give zakat to during his rule (7th Century CE).

İspanya'nın tüm tarihi boyunca, ekonomik olarak en müreffeh olduğu dönem İslami yönetim dönemiydi. Ne ondan önce ne de ondan sonra hiçbir zaman bu kadar başarılı olmamıştır.

In the entire history of Spain, it was economically at its most prosperous during the period of Islamic rule. Never before or since has it been so successful.

İslam altında Afrika, Medine'deki kıtlığı hafifletmek için yiyecek gönderdi. Halife Ömer ibn el-Hattab, erzak nakliyesi konusunda Mısır valisi Amr ibn el-As'a şu mektubu gönderdi:

Under Islam, Africa sent food to relieve famine in Madinah. The Khaleefah - ‘Umar ibn al-Khattab sent the following letter to Amr ibn al-‘A’as, the governor of Egypt regarding the means of transporting the supplies :

"Nil Nehri'nden denize kadar kanalı kazdırmak için düzenleme yapın; bu iş için Mısır'ın bütün hazinesini harcamanız gerekse bile."

“Arrange to dig the canal from the River Nile up to the Sea even if you have to spend the entire treasury of Egypt in the undertaking.”.

Zekât, İslam ekonomik sisteminin bir parçası değildir.

Zakat is not part of the Islamic economic system.

Nehirler ve göller gibi su kaynakları, elektrik gibi enerji kaynakları ve parklar, yollar ve demiryolları gibi kamu hizmetleri, hükûmetin istekleri doğrultusunda özelleştirilemez. Bunlar, İslam'ın doğaları gereği ilk başta belirlediği şekliyle kamu malı olarak kalırlar. Bunlar her zaman kamuya ait olarak kalacaktır ve Batı'da olduğu gibi, aşırı ücret alıp insanların hayati ihtiyaçlarına ulaşmasını engelleyebilecek bireylerin mülkiyetine geçemezler.

Public resources such as sources of water like rivers and lakes, sources of energy like electricity, and public utilities like parks, roads and railways cannot be privatised according to the wishes of the government. They remain public property as originally classified by Islam according to their nature. They will always remain public and cannot be owned by individuals who may charge excessively and prevent the vital requirements of the people getting to them, as happens in the West.

Kocanın, ailesi için nafaka (geçimlik) sağlamak amacıyla çalışması farzdır; ancak herhangi bir gerçek sebeple bunu yapamazsa, somut temel ihtiyaçların (yiyecek, giyecek, barınma) ve soyut ihtiyaçların (eğitim, sağlık ve güvenlik) karşılanması Devletin sorumluluğundadır.

It is compulsory on the husband to work to earn nafaqah (provision) for his family, but if he cannot do so for any genuine reason, it is the responsibility of the State to provide tangible basic needs of food, clothing, shelter; and intangible needs of education, health and security.

Zekât ödenmesi kabul edilse bile servet biriktirmek yasaktır. Bu, serveti piyasalara kazandırarak ekonomiyi canlandırır ve servetin yalnızca zenginler arasında dönüp durmasını önler.

Hoarding of wealth is prohibited, even if you are willing to pay zakat on it. This makes it available for the markets, boosting the economy and preventing the wealth from merely making a circuit amongst the rich.

Hilafet'te para birimi yalnızca altın ve gümüşe dayanabilir. Böylece kendi başına gerçek bir değere sahip olur ve ekonomide istikrar sağlar. Çoğaltılamaz ya da yok edilemez; bu da değer kaybına ve enflasyona yol açardı.

Currency in the Khilafah can only be based on gold and silver. Thus it will be of real value itself, providing stability in the economy. It cannot be reproduced or destroyed, which would cause devaluation and inflation.

İslam sisteminde beş tür ortaklık yapısı vardır: inan, abdan, mudarabe, mufavada ve vücuh.

The Islamic system has 5 types of company structure : anan, abdan, mudharaba, mufawadha and wojooh.

1. Anan (Eşitler Ortaklığı) - İki kişi arasında, her ikisinin de sermaye ve emek katarak kurduğu ortaklık.

1. Anan (Company of Equals) - Partnership between two people, both contributing capital and effort.

2. Abdan (Beden Ortaklığı) - Sermaye koymadan, yalnızca emekleriyle iki veya daha fazla kişinin katıldığı ortaklık.

2. Abdan (Company of Bodies) - Company in which two or more persons participate by their effort only, without their capital.

3. Mudaraba (Sermaye ve Emek Ortaklığı) - Bir tarafın sermayeyi, diğer tarafın ise emeği sağladığı bir ortaklık.

3. Mudharaba (Company of Capital and Effort) - A company in which one part provides the capital while the other provides the effort.

4. Wojooh (Yüzler Ortaklığı) - Çalışmayı yapan, maddi desteği ise bir başka tarafın garanti ettiği, iki veya daha fazla tarafın yer aldığı bir ortaklıktır.

4. Wojooh (Company of Faces) - A company involving two or more parties who provide the effort with another party who guarantees the financial support.

5. Mufâvada - Bu, İslam'ın izin verdiği diğer dört şirket türünden herhangi birini birleştiren bir şirkettir.

5. Mufawadha - This is a company which combines any of the other 4 types of company structures permitted by Islam.

Hisse senetleri ve hisse senedi şirketleri (Plc'ler), İslam'da izin verilen kategorilerin hiçbirine girmedikleri, hatalı bir şirket yapısına sahip oldukları ve bu nedenle geçersiz oldukları için caiz değildir.

Stocks and share companies (Plc’s) are not allowed in Islam as they do not fall into any of the permitted categories, having an incorrect company structure, and so are invalid.

İslam ekonomisi, yaratılmış servet ve kaynakların etkin bir şekilde dağıtılmasını sağlamaya odaklanır; bunları işe yaramaz yığınlar hâlinde biriktirmeye değil. Bu nedenle, Müslüman olsun ya da olmasın tüm vatandaşların yiyecek, giyecek ve barınma gibi temel ihtiyaçlarının karşılanması önceliktir.

The Islamic economy focuses on ensuring the effective distribution of created wealth and resources, rather than amassing these in useless stockpiles. Thus the satisfaction of the basic necessities of food, clothing and shelter for all citizens be they Muslims or non-Muslims is the priority.

Herhangi bir yerde sahipsiz (terk edilmiş) bir arazi bulursanız, kimseden izin almadan onu kullanabilirsiniz.

If you find derelict land anywhere you may make use of it without anyone’s permission.

8. ve 9. yüzyıllarda İslam yönetimindeki Irak'ın nüfusu 30 milyondu (bugün ise 18 milyon). Nüfusun yüzde 80'i, Dicle ve Fırat nehirlerinden beslenen modern sulama sistemlerine sahip çiftçilerdi. Bu dönemde İslam dünyasında buğday için tohum verim oranı 10:1 iken, Avrupa'da bu oran yalnızca 2,5:1 idi.

In the 8th and 9th century, Iraq under Islam had a population of 30 million (compared to 18 million today). 80% were farmers with modern irrigation systems from the rivers Tigris and Euphrates. The ratio of yield of seed for wheat in the Muslim world was 10:1 at this time compared to only 2.5:1 in Europe.