De Britten bezetten Jeruzalem in december 1917, en historici beweren vaak dat Palestina pas als officiële bestuurlijke eenheid bestond na de oprichting van het Mandaatgebied Palestina door de Britten in 1918. In feite bestond Palestina, zoals we hieronder zullen zien, als een afzonderlijke bestuurlijke eenheid en een formele provincie gedurende meer dan een millennium. Dit was eerst als de gezamenlijke Romeinse provincie 'Syria Palaestina' (135‒390 n.Chr.) en vervolgens, als een van Syrië gescheiden provincie, in de vorm van de drie bestuurlijke provincies van Byzantijns Palestina: Palaestina Prima (Палестина Прима), of Palaestina I, Palaestina Secunda (Палестина Секунда) en Palaestina Salutaris of Palaestina Tertia (Палестина Терция). Bovendien werden deze drie provincies in feite politiek, militair en religieus vanuit Palaestina Prima bestuurd als een 'drie-in-één'-staatsvorm, van de 4e eeuw tot het begin van de 7e eeuw.

The British occupied Jerusalem in December 1917 and historians often argue that Palestine did not exist as an official administrative unit until the creation of Mandatory Palestine by the British in 1918. In fact, as we shall see below, Palestine existed as a distinct administrative unit and a formal province for over a millennium. This was first as the joint Roman province of ‘Syria Palaestina’ (135‒390 AD) and subsequently, as a province separate from Syria, in the form of the three administrative provinces of Byzantine Palestine: Palaestina Prima (Палестина Прима), or Palaestina I, Palaestina Secunda (Палестина Секунда) and Palaestina Salutaris or Palaestina Tertia (Палестина Терция). Moreover, these three provinces were effectively governed politically, militarily and religiously from Palaestina Prima as a ‘three-in-one’ polity from the 4th century until the early 7th century.

Ook hier bestond Palestina opnieuw als afzonderlijke bestuurlijke eenheid, in de vorm van de bestuurlijke, Arabisch-moslimse provincie Jund Filastin. Deze bestuurlijke provincie Jund Filastin (Arabisch: جند فلسطين) bestond bijna vierenhalve eeuw, van de moslimse verovering van Palestina in 637–638 tot de Latijnse kruisvaardersinvasie van 1099 n.Chr.

And once again Palestine existed as a separate administrative entity in the form of the administrative Arab Muslim province of Jund Filastin. This administrative province of Jund Filastin (Arabic: جند فلسطين ) existed for nearly four and half centuries from the Muslim conquest of Palestine in 637‒638 until the Latin Crusader invasion of 1099 AD.

Gedurende bijna een halve millennium, van de jaren 630 tot de invasie van Palestina door de kruisvaarders in 1099 en de oprichting van het eerste Latijnse koninkrijk van Jeruzalem der kruisvaarders (1099‒1187), bestond de officiële Arabisch-islamitische provincie Jund Filastin binnen de bredere geografische regio al-Sham. In de Moslimgeografie en -cartografie was al-Sham ('het Noorden') een geografische regio (iqlim: al-Maqdisi 2002: 135‒162), een uitgestrekt gebied dat de gebieden van het huidige Syrië, Palestina/Israël, Libanon, Jordanië en Zuid-Turkije omvatte. Gedurende meerdere eeuwen bestond al-Sham uit verschillende bestuurlijke moslimprovincies, waaronder Palestina. In 1890 publiceerde Guy Le Strange (1854‒1933), een geleerde in het Arabisch en Perzisch aan de Universiteit van Cambridge, een belangrijk werk getiteld: Palestine under the Moslems: A Description of Syria and the Holy Land from AD 650 to 1500, uitgegeven in Londen door het Committee of the Palestine Exploration Fund. Le Strange vertaalde uitgebreid uit de werken van de middeleeuwse Arabische geografen en vertaalde op handige maar onjuiste wijze alle geografische Arabische verwijzingen naar 'al-Sham' als 'Syrië'. Vervolgens werd deze automatische samenvoeging van de regio al-Sham met het moderne Syrië door sommige historici van het moderne Midden-Oosten verder verwarrend gemaakt, en doordat de stad Damascus, de hoofdstad van het huidige Syrië, historisch ook al-Sham werd genoemd. Deze historische stad al-Sham werd in de Middeleeuwen synoniem met de hoofdstad van de moslimprovincie Dimashq (Damascus).

For nearly half a millennium from the 630s until the Crusader invasion of Palestine in 1099, and the creation of the first Crusader Latin Kingdom of Jerusalem (1099‒1187), the official Arab Islamic administrative province of Jund Filastin existed within the wider geographic region of al-Sham. In Muslim geography and cartography, al-Sham (‘the North’) was a geographic region (iqlim: al-Maqdisi 2002: 135‒162) – a vast region which included the territories of present-day Syria, Palestine/Israel, Lebanon, Jordan and south Turkey. For several centuries, al-Sham consisted of several administrative Muslim provinces, Palestine included. In 1890 Guy Le Strange (1854‒1933), a scholar of Arabic and Persian at Cambridge University, published an important work entitled: Palestine under the Moslems: A Description of Syria and the Holy Land from AD 650 to 1500, published in London by the Committee of the Palestine Exploration Fund. Translating extensively from the works of the medieval Arab geographers, Le Strange conveniently and mistakenly rendered all geographic Arabic references to ‘al-Sham’ into ‘Syria’. Subsequently further confusion was added to this automatic conflation of the al-Sham region with modern Syria by some historians of the modern Middle East and by the fact that the city of Damascus, the capital of present-day Syria, was also historically called al-Sham. This historic city of al-Sham became synonymous with the capital city of the Muslim province of Dimashq (Damascus) in the Middle Ages.

In tegenstelling tot de mythe-verhalen van het Oude Testament kent de geschiedenis van Palestina meerdere 'begin'punten, en het idee van Palestina heeft zich vanuit deze meerdere 'begin'punten ontwikkeld tot een geopolitiek concept en een afzonderlijke territoriale politieke entiteit. Het concept van Palestina wordt vaak op een abstracte of ahistorische manier benaderd, in plaats van als een gecontextualiseerde voorstelling van een entiteit wier (fysieke, administratieve, territoriale en culturele) grenzen zich in de loop van drie millennia hebben ontwikkeld en veranderd.

The history of Palestine, unlike the myth-narratives of the Old Testament, has multiple ‘beginnings’ and the idea of Palestine has evolved over time from these multiple ‘beginnings’ into a geo-political concept and a distinct territorial polity. The concept of Palestine is often approached in an abstract or ahistorical way, rather than as a contextualised representation of an entity whose (physical, administrative, territorial and cultural) boundaries have evolved and changed across three millennia.

Maar er bestaan geen zuivere ideeën of een ideaal begrip van Palestina op zich; empirisch bewijs en menselijke ervaring zijn fundamenteel voor de vorming van ideeën en kennis over Palestina. Cruciaal is dat we Palestina niet alleen 'van buitenaf' kennen, via waarnemingen en veralgemeningen, maar ook 'van binnenuit', via belichaamde ervaringen en gevoelens. De klassieke Griekse geleerden – die onder de eersten waren die het concept Palestina populair maakten – dachten over tijd op twee verschillende manieren: khronos, de manier waarop mensen tijd kwantitatief en chronologisch meten: dagen, maanden, jaren, eeuwen; en kairos, de manier waarop mensen bijzondere momenten of gebeurtenissen beleven en herinneren vanuit een bepaald perspectief en met een bepaald perspectief. Volgens dit onderscheid tussen de twee verschillende opvattingen van tijd onderzoekt dit werk de meerlijnige evolutie van het begrip Palestina en de ervaringen met Palestina door de tijd heen en over de tijd heen. Daarbij hecht het de grootste waarde aan synchroon (hedendaags)

But there are no pure ideas or an ideal concept of Palestine per se; empirical evidence and human experience are fundamental to the formation of ideas and knowledge about Palestine. Crucially, we do not know Palestine only ‘from without’ through perceptions and generalisations but also ‘from within’ through embodied experiences and affections. The classical Greek scholars – who were among the first to popularise the concept of Palestine – conceived of time in two distinct ways: khronos, the way human beings measure time quantitatively and chronologically: days, months, years, centuries; and kairos, the way human beings experience and remember particular moments or events from and with a particular perspective. Following this distinction between the two different notions of time, this work explores the multi-linear evolution of the conception of Palestine and the experiences of Palestine through time and across time. While putting the highest value on synchronic (contemporary)

In Palestina bestond het inheemse collectieve bewustzijn van, en de Arabische terminologie voor, 'de bevolking van Palestina' (Ahl Filastin, Abnaa Filastin of Abnaa al-Balad) al lang voor de moderne Arabisch-nationalistische termen Sha'b Filastin (het 'volk van Palestina') of al-Sha'b al-Filastini (het 'Palestijnse volk'), en het bleef ook daarna bestaan. Uiteraard zijn de feitelijke betekenissen van termen en voorstellingen van sociale en collectieve identiteiten in de loop der tijd geëvolueerd en veranderd, en de ontwikkeling van de multiculturele identiteit van de bevolking van Palestina vormt daarop geen uitzondering. De islamitische verwijzing naar de Arabische term sha'b, volk of natie, is vastgelegd in de Koran, en de term wordt positief en pluralistisch beschreven: 'O mensheid! Wij hebben jullie geschapen … en jullie tot volken [mv. shu'ub] en stammen [qabail] gemaakt, opdat jullie elkaar kunnen leren kennen'.

In Palestine, the indigenous collective consciousness of, and Arabic terminology for, ‘the people of Palestine’ (Ahl Filastin, Abnaa Filastin or Abnaa al-Balad) long preceded, but also followed, the modern Arabic nationalist terms Sha’b Filastin (the ‘people of Palestine’) or al-Sha’b al-Filastini (the ‘Palestinian people’). Of course, the actual connotations of terms and representations of social and collective identities have evolved and changed historically and the evolution of the multicultural identity for the people of Palestine is no exception. The Islamic reference to the Arabic term sha’b, people or nation, is enshrined in the Quran and the term is described positively and pluralistically: ‘O mankind! We created you … and made you into nations [pl. shu‘ub] and tribes [qabail], that ye may know each other’.

Zo werd sociaal pluralisme een fundamenteel onderdeel van de manier waarop collectieve identiteiten gevormd werden doorheen de islamitische geschiedenis. Van bijzonder belang voor de evolutie van het inheemse concept van Palestina is de zelfrepresentatie van de bevolking van Palestina in inheemse Palestijns-Arabische geschriften tussen de 15e en 20e eeuw. Deze voorstellingen worden als volgt gekaderd: de Arabische termen Ahl Filastin en Ard Filastin ('volk van Palestina' en 'land van Palestina') werden herhaaldelijk gebruikt door inheemse Palestijns-Arabische schrijvers in de 10e–18e eeuw, lang vóór het ontstaan van een beginnende Palestijnse nationale beweging in de late 19e en vroege 20e eeuw. In de tweede helft van de 19e eeuw evolueerde de Arabische term Ahl Filastin naar Abnaa Filastin en Abnaa al-Balad – de (inheemse) 'zonen en dochters van Palestina' en de 'zonen en dochters van het land' respectievelijk; en deze termen evolueerden in de vroege 20e eeuw naar Sha'b Filastin – het volk of de natie van Palestina – en opnieuw in de tweede helft van de 20e eeuw naar al-Sha'b al-Filastini en al-Kiyan al-Filastini – het Palestijnse volk/de Palestijnse natie en de Palestijnse entiteit. Al deze termen (Sha'b Filastin, al-Sha'b al-Filastini en al-Kiyan al-Filastini) verwijzen naar de articulatie en consolidatie van de collectieve identiteit van de Palestijnse natie onder invloed van het moderne Palestijnse territoriale nationalisme; maar, flexibel en niet letterlijk gelezen, zijn deze collectieve termen ook diep geworteld in een premoderne inheemse collectieve bewustzijn gecentreerd rond Ahl Filastin, Ard Filastin en Abnaa al-Balad.