10.10 Hybriditeit, verhebraïseren en het mythe van herstel: Eliezer Ben-Yehuda, het Comité voor de Hebreeuwse Taal en de stichtingsmythen van het moderne Hebreeuws
10.10 Hybridity, Hebraicising And The Myth Of Restoration: Eliezer Ben-yehuda, The Committee Of The Hebrew Language And Founding Myths Of Modern Hebrew
Hoewel Oost-Europese Joodse kolonisten beweerden een inheemse volk te vertegenwoordigen dat na 2000 jaar afwezigheid naar zijn thuisland terugkeerde, vormden in feite Russische onderdanen de harde kern van het zionistische activisme.
Although Eastern European Jewish settlers claimed to represent an indigenous people returning to its homeland after 2000 years of absence, in fact Russian nationals formed the hard core of Zionist activism.
Deze zelf-heridentificatie en het overnemen uit de Arabische taal en van Palestijns-Arabische plaatsnamen kostte veel moeite om de mythologische nieuwe Hebreeuwse Sabra-man te scheppen en een nieuwe Joodse identiteit op te bouwen.
This self-re-indigenisation and copying from the Arabic language and Palestinian Arab toponyms required a great deal of effort to create the mythological New Hebrew Sabra Man and construct a new Jewish identity.
Dat is niet verwonderlijk, want de vroege zionistische kolonisten waren niet alleen erop uit om ‘een Land en een Natie uit te vinden’ (Rabkin 2010: 130), maar ook om een nieuwe taal en identiteit uit te vinden. Om hun eigen nieuwe, in het Hebreeuws voorgestelde bijbelse identiteit opnieuw vorm te geven, veranderden in de periode na 1948 topleiders van de zionisten, legercommandanten, bijbelse archeologen en auteurs hun namen van Russische, Poolse en Duitse namen naar ‘authentiek’ klinkende (bijbelse) Hebreeuwse namen.
No wonder, for the early Zionist settlers were intent not only on ‘inventing a Land, and inventing a Nation’ (Rabkin 2010: 130), but also on inventing a new language and identity. Reinventing their own new, Hebrew-imagined biblical identity, the post-1948 period saw top Zionist leaders, army commanders, biblical archaeologists and authors changing their names from Russian, Polish and German to ‘authentic’ Hebrewsounding (biblical) names.
Ondanks de semitisering van Europese joden door taal- en rastheoretici in de tweede helft van de 19e eeuw, werd het moderne Hebreeuws in feite uitgevonden door Ashkenazische zionisten in het begin van de 20e eeuw, niet als een Semitische taal, maar eerder als een hybride taal, met Europese woordenschat en sterke Europese verbanden, een culturele ruimte waarmee de nieuwe kolonisten van de zionistische kolonie (Yishuv) in Palestina zich thuis voelden. De zionistische Yishuv (‘zuivere kolonie’: Kimmerling 2003: 22) in Palestina werd een nieuwe vorm van ballingschap, waarvoor een nieuw, sterk Europees Hebreeuws een van de belangrijkste schakels vormde met de oude Europese culturele ruimte.
Despite the Semitisation of European Jews by linguistic and racial theorists in the second half of the 19th century, in fact modern Hebrew was invented by Ashkenazi Zionists in the early 20th century not as a Semitic language, but rather as a hybrid language, with European vocabulary and strong European connections, a cultural space with which new settlers of the Zionist colony (Yishuv) in Palestine felt at home. The Zionist Yishuv (‘pure colony’: Kimmerling 2003: 22) in Palestine became a new form of exile for which a new, strongly European, new Hebrew provided one of the key links to the old European cultural space.