In de loop van de tijd, en vooral vanaf Vespasianus (keizer vanaf 69

In the course of time, and especially from Vespasian (Emperor from 69

Na 79 n.Chr. begon de term Palaestina de langere Romeinse naam van de provincie 'Syria Palaestina' te verdringen. De territoriale grenzen van Palaestina in de tijd van de Romeinen omvatten de kustregio van Palestina, Idumaea, Judea, Samaria, Perasa (het noordelijke deel van het huidige Jordanië) en Trachonitis (het huidige Arab, Lajat), ten zuidoosten van Damascus. In navolging van Herodotus en de klassieke literatuur gold deze Romeinse opvatting van Palestina ook in bredere zin voor het land: voor het gebied van de zuidelijke Levant tussen het huidige Libanon en Egypte. De verschuiving in de terminologie, weg van de officiële Romeinse provincie 'Syria Palaestina' die door keizer Hadrianus was ingevoerd, naar een steeds sterkere nadruk op Palestina, komt tot uiting in de werken van belangrijke Romeinse schrijvers zoals Strabo, Plinius de Oudere en Pomponius Mela, en in klassieke Joodse auteurs, waaronder Flavius Josephus en Philo van Alexandrië.

to 79 AD) onwards, the term Palaestina began to supersede the longer Roman name of the province of ‘Syria Palaestina’. The territorial boundaries of Palaestina in the time of the Romans embraced the coastal region of Palestine, Idumaea, Judaea, Samaria, Perasa (northern modern Jordan) and Trachonitis (modern Arab, Lajat), south-east of Damascus. Following Herodotus and classical literature, this Roman conception of Palestine applied to the country in the wider sense: to the area of the southern Levant between modern Lebanon and Egypt. The shift in the terminology from the official Roman province of ‘Syria Palaestina’ introduced by Emperor Hadrian to more and more emphasis on Palestine is reflected in the works of important Roman writers such as Strabo, Pliny the Elder and Pomponius Mela and classical Jewish authors including Josephus and Philo of Alexandria.