Je hoeft mijn stem niet te horen als je over mij kunt praten, beter dan ik over mezelf kan spreken. Je hoeft mijn stem niet te horen. Vertel mij alleen over jouw pijn. Ik wil jouw verhaal weten. En dan zal ik het je in een nieuwe vorm teruggeven. Ik vertel het je terug op zo'n manier dat het mijn eigendom is geworden, van mezelf. Door jou opnieuw te beschrijven schrijf ik mezelf opnieuw. Ik ben nog steeds de auteur, het gezag. Ik ben nog steeds de koloniserende spreekster, en jij staat nu in het middelpunt van mijn verhaal. (Hooks 1990: 243)

No need to hear your voice when I can talk about you better than you can speak about yourself. No need to hear your voice. Only tell me about your pain. I want to know your story. And then I will tell it back to you in a new way. Tell it back to you in such a way that it has become mine, my own. Re-writing you I write myself anew. I am still author, authority. I am still colonizer the speaking subject and you are now at the center of my talk. (Hooks 1990: 243)

Geschiedenis en collectief geheugen zijn vaak een wandkleed van verhalen, geweven door sociale elites, zonder aandacht voor de stemmen van gewone mensen en zonder zelfrepresentatie van de onderdrukten, gekoloniseerden, inheemsen en gemarginaliseerden.

History and collective memory are often a tapestry of stories woven by social elites, with disregard for the voices of ordinary people and selfrepresentation of the oppressed, colonised, indigenous and marginalised.

Veel van de geschiedenissen van Palestina zijn geschreven door machtige elites en door degenen die in dienst stonden van veroveraars en kolonisatoren. Toch bestaan er vandaag drie soorten geschriften over Palestina, beïnvloed door drie afzonderlijke tradities.

Much of the histories of Palestine are written by powerful elites and those who are in the service of conquerors and colonisers. However, today there are three types of writings on Palestine influenced by three distinct traditions:

(1) bijbelse geografie en Israëlisch-koloniale geschriften; (2)

(1) scriptural geography and Israeli settler-colonialist writings; (2)

de discoursen van de 'Nieuwe Geschiedenissen' van Israël waarin de millennia-lange geschiedenis van Palestina wordt behandeld als louter een bijlage bij het moderne Israël; en (3)

the discourses of the ‘New Histories’ of Israel in which the millennia-long history of Palestine is treated as a mere appendix to modern Israel; and (3)

inheemse en dekoloniserende wetenschap, geïnspireerd door een volksgeschiedenis van Palestina, 'geschiedenis van onderaf', subalternstudies, zelfrepresentatie door inheemse volkeren en de klassieke geschriften van Edward Said en Frantz Fanon over de koloniserende en de gekoloniseerde. Dit werk behoort tot de derde categorie van geschriften. Het geeft prioriteit aan het geven van een stem aan Palestina en de Palestijnen, en het laten spreken van Palestina voor zichzelf. De andere twee discoursen worden in dit boek uitgedaagd:

In Palestina gingen veelgodendom en meerdere religies al eeuwenlang hand in hand, en het land was duizenden jaren lang een samenleving met meerdere religies en veelgodendom. De veelheid aan geloven en culturen in Palestina is een van de meest opvallende en kenmerkende trekken ervan. Deze verscheidenheid aan geloven in het land, en de rol van Palestina (en Arabië) als geboortegrond van de drie monotheïstische tradities, is een belangrijk thema van dit werk, dat betoogt dat religieus pluralisme er altijd al het hart vormde van de pluralistische identiteit van Palestina, lang vóór het monotheïsme.

In Palestine multifaith and polytheism went hand in hand and for millennia the country was a multifaith/polytheistic polity; the multitude of religions and cultures in Palestine is one of its most striking and characteristic features. This multitude of faiths in the country and the role of Palestine (and Arabia) as the birthplace of the three monotheistic traditions is a major topic of this work, which argues that religious pluralism has always been at the heart of the pluralist identity of Palestine, well before monotheism.

Herodotus schreef in de 5e eeuw v.Chr. en was de eerste historicus die een multireligieus land levendig beschreef dat van nature (geografisch) gelegen was.

Writing in the 5th century BC, Herodotus was the first historian to describe vividly a multifaith country located naturally (geographically)

tussen Fenicië en Egypte, en om een geografisch gebied aan te duiden noemde hij het Palaistinê (Παλαιστίνη), wat groter was dan het oude Filistea. Hij meldde ook dat Palestina diep polytheïstisch was. Vandaag bevestigen de bevindingen van de archeologie, waaronder recente archeologische opgravingen in Filistea, die centraal staan in de manier waarop de oude geschiedenis en het erfgoed van Palestina worden begrepen en onderwezen aan westerse universiteiten en scholen, het verslag van Herodotus over een polytheïstisch Palestina en spreken zij de grote verhalen van het Oude Testament tegen. In feite ontwikkelde het monotheïsme zich geleidelijk (niet op een revolutionaire manier) via een centreringsstrategie van voorstelling, van polytheïsme (vele heidense goden) naar monolatrie,6 en van 'mono-polytheïsme' (heidse 'God der goden') naar strikt monotheïsme, gericht op één God en één gezag, onder de Islam in de vroege Middeleeuwen.

between Phoenicia and Egypt, and to denote a geographical region he called Palaistinê (Παλαιστίνη) which was larger than ancient Philistia. He also reported that Palestine was deeply polytheistic. Today the findings of archaeology, including recent archaeological excavations in Philistia, which are central to the ways in which the ancient history and heritage of Palestine are understood and taught in Western universities and schools, confirm Herodotus’ account of polytheistic Palestine and contradict the grand narratives of the Old Testament. In fact monotheism evolved gradually (not in a revolutionary fashion) through a centring strategy of representation from polytheism (many pagan gods) to monolatrism,6 and from ‘mono-polytheism’ (pagan ‘God of gods’) to strict monotheism, focusing on one God and one authority, under Islam in the early Middle Ages.