6.1 Palestijns-Syrisch Aramees, Palestijns Arabisch en Palestijnse toponiemen
6.1 Palestinian Syriac Aramaic, Palestinian Arabic And Palestinian Toponyms
Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
6.1 Palestinian Syriac Aramaic, Palestinian Arabic And Palestinian Toponyms
De Late Bronzetijd Peleset en het Hellenistische/Romeinse/Byzantijnse Palaestina werden door de Arabieren overgenomen en werden na 638 onder de islam Filastin.
Late Bronze Age Peleset and Hellenic/Roman/Byzantine Palaestina were adapted by the Arabs and became Filastin under Islam from 638
AD vanaf. In het midden van de 7e eeuw was de bevolking van Palestina overwegend christelijk, voornamelijk Palestijns-Syrisch Arameessprekende christelijke boeren die de taal van Jezus bleven spreken gedurende de vroege islam. De vroegst bekende Arabische inscripties in Palestina dateren echter uit de Romeinse en Byzantijnse perioden, en gedurende verschillende eeuwen waren de Arabieren nauw verbonden met de drie Byzantijnse provincies van Palaestina; sterker nog, onder de Byzantijnen werd de Provincia Arabia zelf een deel van Palaestina Salutaris, met als hoofdstad Petra, de oude hoofdstad van de Nabateese Arabieren. Ook nadat de Arabieren Palestina in de 7e eeuw hadden overgenomen, bleven veel plaatsnamen in Palestina die door het Grieks sprekende Byzantijnse bestuur werden gebruikt, ook door het Arabische bestuur worden gebruikt; vandaar het ontstaan van de drie Arabische vormen van het Byzantijnse Παλαιστινη: Falastin, Filastin en Filistin (Schiller 2009:
AD onwards. In the mid-7th century the population of Palestine was predominantly Christian, mostly Palestinian Syriac Aramaic-speaking Christian peasants who continued to speak the language of Jesus throughout early Islam. However, the earliest Arabic inscriptions found in Palestine go back to the Roman and Byzantine periods, and for several centuries the Arabs were closely linked with the three Byzantine provinces of Palaestina; in fact, under the Byzantines Provincia Arabia itself became part of Palaestina Salutaris, with its capital located in Petra, the old capital of the Nabataean Arabs. Also after the Arabs took over Palestine in the 7th century many place names in Palestine that were used by the Greek-speaking Byzantine administration continued to be used by the Arab administration; hence the emergence of the three Arabic forms of Byzantine Παλαιστινη: Falastin, Filastin and Filistin (Schiller 2009:
(85; Sharon 2003).
85; Sharon 2003).
De aanwezigheid van Arabieren in Palestina werd door Herodotus opgemerkt in de 5e eeuw v.Chr., en Arabische inscripties in Palestina zijn ontdekt uit de Romeinse tijd. Nauw verwant aan het Palestijns-Arabisch was het Palestijns-Syrisch Aramees, dat behoorde tot de noordwest-semitische groep van talen en de taal was van het gewone volk in het land. Het Palestijns-Syrisch Aramees bleef op niet-officieel, volkse niveau bloeien in het Romeinse en Byzantijnse Palestina en in het vroege islamitische Palestina, en raakte nauw verwant aan het moderne Palestijns-Arabische spreektaal.
The presence of Arabs in Palestine was noted by Herodotus in the 5th century BC and Arabic inscriptions in Palestine were discovered from the Roman era. Closely related to Palestinian Arabic is Palestinian Syriac Aramaic, which was part of the north-west Semitic group of languages and was the language of ordinary people in the country. Palestinian Syriac Aramaic continued to flourish at a non-official popular level in Roman and Byzantine Palestine and in early Islamic Palestine and became closely related to the modern Palestinian Arabic colloquial language.
In de 4e tot vroege 7e eeuw waren de Ghassaniden, Arabieren uit de 'Drie Palestina's', de verdedigers en beschermers van de Syrisch-monofysitische Kerk.
In the 4th‒early 7th centuries the Ghassanid Arabs of the ‘Three Palestines’ were champions and protectors of the Syriac Monophysite Church.
Hun Arabischsprekende dichters, bisschoppen en koningen (en phylarchen van Palaestina Prima, Palaestina Secunda en Palaestina Tertia) moeten niet alleen bekend zijn geweest met de lingua franca van het Byzantijnse Rijk (Grieks), maar ook met het Syrisch-Aramese dialect van het grotere Palestina.
Their Arabic-speaking poets, bishops and kings (and phylarchs of Palaestina Prima, Palaestina Secunda and Palaestina Tertia) must have been familiar not only with the lingua franca of the Byzantine Empire (Greek), but also with the Syriac Aramaic dialect of greater Palestine.
Het Palestijns-Aramees werd ook gesproken door Palestijnse Joden tijdens de Romeinse en Byzantijnse periode (Sokoloff 2003). Vandaag de dag zijn een aanzienlijk aantal Palestijns-Aramese woorden terug te vinden, zowel in het standaard Arabisch als in het dialect van veel Palestijnse dorpen. Opmerkelijk is ook dat de Europese zionistische grondleggers van het moderne Hebreeuws, in het streven naar een inheemse en archaïserende woordenschat, in het begin van de twintigste eeuw ruimschoots leenwoorden ontleenden aan het Palestijns-Aramees en het oude Grieks.
Palestinian Aramaic was also spoken by Palestinian Jews during the Roman and Byzantine period (Sokoloff 2003). Today a significant number of Palestinian Aramaic words are found in both standard Arabic and in the vernacular language of many Palestinian villages. Also interestingly, in the early 20th century the European Zionist inventors of modern Hebrew, in pursuit of indigenising and antiquating strategies, borrowed heavily from Palestinian Aramaic and ancient Greek vocabulary.
Palestijns-Aramees heeft ook in een groot aantal moderne Palestijnse en Arabische plaatsnamen overleefd, waaronder:
Palestinian Aramaic has also survived in a large number of modern Palestinian and Arab toponyms including:
• Ramallah (van het Aramese ‘Ram’, wat hoogte betekent, en ‘Allah’, het Arabische woord voor God), een stad die het hoofdkwartier is van de Palestijnse Nationale Autoriteit.
• Ramallah (Aramaic ‘Ram’, meaning height, and ‘Allah’, the Arabic word for God), a city which is the headquarters of the Palestinian National Authority.
• Al-Rama (hoogte), een Palestijnse stad in Boven-Galilea.
• Al-Rama (height), a Palestinian town in upper Galilee.
• Al-Ram, een Palestijnse stad ten noordoosten van Jeruzalem.
• Al-Ram, a Palestinian town north-east of Jerusalem.
Al-Majdal (betekent vesting), een Arabisch dorp nabij Tiberias dat in 1948 door Israël ontvolkt werd.
• Al-Majdal (meaning fortress), an Arab village near Tiberias depopulated by Israel in 1948.
Al-Majdal ('Asqalan), de oude Filistijnse stad.
• Al-Majdal (‘Asqalan), the ancient Philistine city.
Majdal Shams, een Druzische Arabische stad ten noorden van de Golanhoogten.
• Majdal Shams, a Druze Arab town north of the Golan Heights.
Al-Mujaydil, een Arabisch dorp ten zuidwesten van Nazareth dat in 1948 door Israël ontvolkt werd.
• Al-Mujaydil, an Arab village south-west of Nazareth depopulated by Israel in 1948.
• Al-Tur (berg), de naam van drie bergachtige plaatsnamen in Palestina.
• Al-Tur (mountain), the name of three mountainous place names in Palestine.