Wolf-Dieter Hütteroth en Kamal Abdulfattah (1977) beschrijven in hun baanbrekende werk over de historische geografie van Palestina, Transjordanië en Zuid-Syrië aan het eind van de 16e eeuw, gebaseerd op een gedetailleerd Ottomaans register (mufassal defter), deze gebieden als 'grensgebieden' onder Ottomaans bestuur. In het Palestina van de 18e eeuw was het pashalik van Safad (provincie Safad) en Galilea als geheel een geval van 'grensprovincie' en een machtsbasis voor een opkomende Palestijnse lokale macht onder nominaal Ottomaans gezag.

Wolf-Dieter Hütteroth and Kamal Abdulfattah’s (1977) seminal work on the Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century, based on a detailed Ottoman register (mufassal defter), describes these regions as ‘frontier zones’ under Ottoman rule. In 18th century Palestine, the pashalik of Safad (province of Safad) and Galilee as a whole were a case of ‘frontier province’ and a power base for a rising Palestinian local power under nominal Ottoman rule.

Het Iltizam-belastingstelsel, dat voor het eerst onder de Mamluks opdook en in de 15e eeuw door de Ottomanen geïnstitutionaliseerd werd, werkte via de verpachting van openbare belastinginkomsten. De Ottomaanse staat besteedde de belastinginning uit door belastingrechten te veilen aan de hoogste bieder (multazim), die vervolgens, vaak op verspillende wijze, winst maakte uit het lokaal innen van de belastingen, betalingen aan de staat in vaste termijnen deed en de winst zelf hield. Deze uitbesteding van het Iltizam-stelsel omvatte de verpachting van grond- en stedelijke belastingen, de productie van bepaalde goederen zoals wijn en zout, en zelfs het aanbieden van bepaalde openbare diensten. De uitbesteding van de Iltizam-landbelasting onder de Ottomanen, die leek op het iqta'a-stelsel onder de Fatimiden, leidde tot rijke lokale elites en machtige lokale hoofdmannen in Palestina en in de hele regio. Het systeem werd in de loop van de hervormingen (Tanzimat) van 1856 formeel afgeschaft, maar in werkelijkheid bleef het voortbestaan tot het einde van de Ottomaanse heerschappij in Palestina (Yazbak 1998: 72‒73). Het iltizam-systeem was zeer winstgevend en sterk uitbuitend en was gedurende vele eeuwen van groot voordeel voor machtige lokale elites onder de Mamluks en Ottomanen (Abdul Rahmam en Nagata 1977).

Appearing first under the Mamluks, the Iltizam taxation system was institutionalised by the Ottomans in the 15th century and was carried out by the farming of public tax revenues. The Ottoman state would outsource tax collection by auctioning taxation rights to the highest bidder (multazim), who would then profit, often profligately, from collecting the taxes locally, make payments to the state in fixed instalments, while keeping the profit. This outsourcing of the Iltizam tax system included the farming of land taxes and urban taxes, the production of certain goods such as wine and salt, and even the provision of certain public services. The outsourcing of the land Iltizam tax under the Ottomans, which resembled the iqta’a system under the Fatimids, gave rise to rich local elites and powerful local chieftains in Palestine and throughout the region. Formally abolished in the course of the reforms (Tanzimat) of 1856, but, in reality, continuing until the end of Ottoman rule in Palestine (Yazbak 1998: 72‒73), the ltizam system was very profitable and highly exploitative and was for many centuries of great benefit to powerful local elites under the Mamluks and Ottomans (Abdul Rahmam and Nagata 1977).

Bepaalde aspecten van de gevolgen van het Ottomaanse belastingpachtstelsel, met de groei van lokale autonomie en de opkomst van machtige hoofdmannen in Palestina, vooral binnen de context van de ‘grensprovincies’, zijn ook terug te zien in de eerdere opkomst van de Arabische federatenkoningen van de Ghassaniden (opperste phylarchen).

Certain aspects of the impact of the Ottoman tax farming system, with the growth of local autonomy and rise of powerful chiefs in Palestine especially within the context of ‘frontier provinces’, can also be seen in the previous rise of the Ghassanid Arab federate kings (supreme phylarchs)

van de 'grensprovincies' Palaestina Secunda en Palaestina Tertia in de 6e en vroege 7e eeuw en in de opkomst van de Jarrah-leiders van de beduïenenstammen van Banu Tayy onder de Fatimiden, tot hun militaire nederlaag door Anushtakin al-Dizbari, de militaire gouverneur van Palestina, in 1029 n.Chr.

of the ‘frontier provinces’ of Palaestina Secunda and Palaestina Tertia in the 6th and early 7th centuries and in the rise of the Jarrah leaders of the Bedouin tribes of Banu Tayy under the Fatimids, until their military defeat by Anushtakin al-Dizbari, the Military Governor of Palestine, in 1029 AD.

De spectaculaire opkomst van Dhaher al-ʿUmar in Galilea in de achttiende eeuw is ook een treffend voorbeeld. Zijn vermogen om belastingen efficiënt te innen, een leger op te richten en effectief aan te voeren, succesvol allianties te smeden en wet en orde te handhaven, binnen de context van de 'grensprovincie' Galilea, waren allemaal onderdelen van het geheel dat zijn opkomst tot macht in achttiende-eeuws Palestina verklaart.

The spectacular rise of Dhaher al-ʿUmar in Galilee in the 18th century is also a case in point. His ability to collect taxes efficiently, raise and command an army effectively, forge alliances successfully and enforce law and order, within the context of the ‘frontier province’ of the Galilee, were all part of the mix which explains his rise to power in 18th century Palestine.

Het dichtst dat Palestina in de vroegmoderne tijd in de buurt kwam van een onafhankelijke staat, was het gevolg van zowel de commerciële dynamiek van Palestina als van zijn legendarische leider Dhaher al-ʿUmar, en van de voortdurende verwaarlozing door de Ottomanen. De Zaydani-clan (hamulah) van Dhaher al-ʿUmar kwam voort uit het Palestijnse platteland en de periferie van het land, uit het pashalik van Safad, een 'grensprovincie' onder zowel de Mamelukken als de Ottomanen, en niet uit de traditionele grote stedelijke centra van het land of uit de over het algemeen pro-Ottomaanse stedelijke sociale elites van Palestina. Al-ʿUmar, geboren in het dorp ʿArrabah in centraal Galilea, kwam niet uit de traditionele stedelijke grondbezittende aristocratie van Palestina en ontleende, anders dan de lokale notabelen (ʿayan), zijn legitimiteit niet aan de centrale Ottomaanse autoriteiten. Familieleden van al-ʿUmar hadden als lokale multazims (belastinginers) gediend in de provinciesteden Tiberias en Safad in het pashalik van Safad, en hijzelf was zijn loopbaan begonnen als handelaar en belastingpachter onder het Ottomaanse iltizam-systeem (Krämer 2011:

The closest Palestine got to early modern independent statehood was a result of both commercial dynamism of Palestine and its legendary leader Dhaher al-ʿUmar and the continued neglect of the Ottomans. The Zaydani clan (hamulah) of Dhaher al-ʿUmar emerged from the Palestinian countryside and periphery of the country, from the pashalik of Safad, a ‘frontier province’ under both the Mamluks and Ottomans, not from the traditional major urban centres of the country or the generally pro-Ottoman urban social elites of Palestine. Born in the village of ‘Arrabah in central Galilee, al-ʿUmar did not come from the traditional urban landowning aristocracy of Palestine and, unlike the local notables (‘ayan), he did not owe his legitimacy to the central Ottoman authorities. Al-ʿUmar’s family members had served as local multazims (tax collectors) in the provincial towns of Tiberias and Safad in the pashalik of Safad and he himself had begun his career as a trader and tax farmer under the Ottoman Iltizam system (Krämer 2011:

60). Maar het Ottomaanse belastingstelsel van de iltizam-pacht in Palestina was zeer uitbuitend en onderdrukkend voor de boerenbevolking en, zoals we hieronder zullen zien, was al-ʿUmars nieuwe belastingsysteem en zijn sociaal verlichte bewind duidelijk populair onder de Palestijnse boeren. Hij verminderde aanzienlijk de macht van de stedelijke notabelen en de ‘roofzuchtige klassen’ die zich hadden gevoed aan kwetsbare sociale groepen, vooral de boeren. Al-ʿUmar had enig formeel onderwijs genoten, maar hij lijkt grotendeels autodidact te zijn geweest, en zijn vroege loopbaan, financiële bekwaamheid en praktijkervaring als efficiënt belastingpachter waren van cruciale waarde. Maar het was zijn politieke, militaire, economische, diplomatieke en belastingtechnische vaardigheid die hem misschien wel de machtigste leider uit de moderne Palestijnse geschiedenis maakte. Zijn opkomst tot de macht begon op het Galilese platteland en zijn eerste hoofdkwartier was Tiberias in Oost-Galilea, niet de traditionele stedelijke centra van het land: Nablus, Jeruzalem en Gaza. Na zich succesvol tegen de Ottomaanse staat te hebben verzet en zijn regime te hebben geconsolideerd, werd al-ʿUmar in feite de soevereine heerser over een groot deel van Palestina. Na zijn militaire overwinning bij Marj ibn ʿAmer in 1735 sloten duizenden plaatselijke inwoners, onder wie veel inwoners van Nazareth, zich bij zijn troepen aan. Onder zijn Galilese aanhangers bevonden zich blijkbaar ook veel plaatselijke christenen, waaronder christelijke vrouwen uit Nazareth die zijn troepen van voedsel en water voorzagen (Joudah 1987: 28‒31). ‘In de loop van de volgende drie decennia werd Zahir al-Umars aanzien zo groot dat hij het mogelijk vond tijdelijke allianties te smeden met de Russische regering en samen te werken met de Mamelukken in Egypte’ (Doumani 1995: 42).

60). But the Ottoman Iltizam land tax system in Palestine had been highly exploitative and oppressive towards the peasantry and, as we shall see below, al-ʿUmar’s new taxation system and his socially enlightened regime were evidently popular among the Palestinian peasantry. He substantially reduced the power of the urban notables and ‘predatory classes’ that had fed upon vulnerable social groups, especially the peasants. Al-ʿUmar had received some formal education but he appears to have been largely selftaught and his early career, financial competence and practical experience as an efficient tax farmer were of critical value. But it was his political, military, economic, diplomatic and taxation skills which made him perhaps the most powerful leader in modern Palestinian history. His rise to power began in the Galilee countryside and his first headquarters was Tiberias in Eastern Galilee, not the traditional urban centres of the country: Nablus, Jerusalem and Gaza. After rebelling successfully against the Ottoman state and consolidating his regime, al-ʿUmar became effectively the sovereign ruler of much of Palestine. Following his military victory at Marj ibn ‘Amer in 1735, thousands of local people, including many residents of Nazareth, joined his forces. Apparently among his Galilee supporters were many local Christians, including Christian women from Nazareth who provided his troops with food and water (Joudah 1987: 28‒31). ‘Over the next three decades Zahir al-Umar’s stature became such that he found it possible to forge temporary alliances with the Russian government and to cooperate with the Mamluks in Egypt’ (Doumani 1995: 42).