4.7 De ‘Athene van Azië’ in Palaestina: Gaza als mediterraan centrum van klassieke literatuur en retorica
4.7 The ‘ Athens Of Asia’ In Palaestina: Gaza As A Mediterranean Centre Of Classical Literature And Rhetoric
Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
4.7 The ‘ Athens Of Asia’ In Palaestina: Gaza As A Mediterranean Centre Of Classical Literature And Rhetoric
Massale geletterdheid in Palestina, net als in alle landen, is een modern verschijnsel.
Mass literacy in Palestine, as in all countries, is a modern phenomenon.
Maar wanneer we de bloeiende leercentra van Palestina in de 5e en 6e eeuw na Christus bekijken, krijgt men een sterk beeld van het zelfbewustzijn van het land, de bruisende economie, het relatief wijdverbreide onderwijs en de geletterdheid, en het algehele zelfverzekerde kosmopolitisme. Een van de belangrijkste leercentra van het land in deze periode was de stad Gaza, die naar voren komt als zetel van klassieke literatuur en retorica, met een aantal beroemde geleerden die er woonden en werkten, een levendig en beschaafd christelijk stedelijk centrum van het hele Middellandse Zeegebied.
However, looking at the thriving learning centres of Palestine in the 5th and 6th centuries AD, one gets a strong sense of the country’s sense of self-identity, its vibrant economy, its relatively widespread education and literacy and its overall confident cosmopolitanism. One of the most important centres of learning in the country during this period was the city of Gaza, which emerges as a seat of classical literature and rhetoric, with a number of famous scholars living and working there, a vibrant and cultured Christian urban centre of the whole Mediterranean region.
Gedurende deze periode concurreerden en werkten de havensteden Gaza en Caesarea Palaestina samen, verbonden door zeetransport en de weg van de Via Maris, als de twee meest kosmopolitische stedelijke centra van het land, en beide steden hadden aanzienlijke Arabische gemeenschappen. Ook betekenisvol is het feit dat in 451 n.Chr., op het cruciale oecumenische Concilie van Chalcedon, de stad Gaza werd vertegenwoordigd door een Arabische bisschop (Shahid 2006a: 523). In de jaren 530 n.Chr. worden Aratius, Dux van Palaestina Prima, en Archon Stephanus, proconsul van Palaestina Prima, geprezen in het lofdicht20
Throughout this period the harbour cities of Gaza and Caesarea- Palaestina, linked by sea transport and the highway of the Via Maris, competed and worked together as the two most cosmopolitan urban centres in the country, and both cities had sizeable Arab communities. Also significant is the fact that in 451 AD, at the crucial ecumenical Council of Chalcedon, the city of Gaza was represented by an Arab bishop (Shahid 2006a: 523). In the 530s AD Aratius, Dux of Palaestina Prima, and Archon Stephanus, proconsul of Palaestina Prima are praised in the encomium20
geschreven door een landgenoot uit Provincia Palaestina, Choricius van Gaza, een filosoof en retor (overleden in 518 n.Chr.), ter gelegenheid van het handhaven van wet en orde en het verbeteren van het watervoorzieningssysteem van Caesarea Maritima door onderhoudswerkzaamheden en het verwijderen van obstakels uit de hooggelegen aquaducten (Patrich 2011: 109; ook 2001; Prummer 2002: 246). De lofrede verwijst ook naar verschillende aspecten van de retorica, waarvoor de klassieke Retorenschool van Gaza in de late Oudheid zeer beroemd werd.
written by a fellow compatriot of Provincia Palaestina, Choricius of Gaza, a philosopher and rhetorician (died in 518 AD), for maintaining law and order and improving the water supply system of Caesarea Maritima by maintenance work, clearing obstructions from the high-level aqueducts (Patrich 2011: 109; also 2001; Prummer 2002: 246). Encomium also refers to several distinct aspects of rhetoric for which the classical Gaza School of Rhetoric became very famous in Late Antiquity.
Gaza is ruim 5000 jaar geleden gesticht en behoort daarmee tot de oudste steden ter wereld. Strategisch gelegen tussen Egypte en Azië, in het midden van de oude handelsweg Via Maris, en aan de kust, heeft Gaza altijd naar de Middellandse Zee gekeken. Gaza was ook een zeer oude haven en de dichtstbijzijnde uitgang naar Arabië. Het beschouwde Petra als zijn achterland, en de oude Grieken wisten dat zij via Gaza India konden bereiken (Humbert 2000).
Established more than 5000 years ago, Gaza is one of the oldest cities in the world. Located strategically between Egypt and Asia, at the centre of the ancient road of the Via Maris, and on a beachfront, Gaza has never stopped looking at the Mediterranean Sea. Gaza was also a very ancient port and the closest outlet for Arabia. It treated Petra as its hinterland and the ancient Greeks knew that it was through Gaza they could reach India (Humbert 2000).
In de 12e eeuw v.Chr. maakten de Filistijnen Gaza tot de belangrijkste stad van de Pentapolis van Filistea. Zoals we hierboven hebben gezien, werd Gaza altijd geassocieerd met de belangrijkste steden van Filistea en met de oude Filistijnen. In de Amarna-brieven vermeld als 'Azzati', diende Gaza als het administratieve centrum van het oude Egypte in Palestina. In de 5e en 4e eeuw v.Chr. onderhielden de steden van Filistea hun internationale handelsbetrekkingen en ontwikkelden zij hun eigen Filisto-Arabische munten; de stad bleef bloeien onder de Romeinen, en in de 2e eeuw n.Chr. werden in Gaza keizerlijke Romeinse bronzen munten geslagen. Gedurende de twee lange perioden waarin Palestina onder Romeins en Byzantijns bestuur stond, breidde Gaza zich uit en bleef de strategisch gelegen Middellandse Zeehaven welvarend. In 635 n.Chr. werd Gaza een van de eerste steden in Palestina die door het Arabisch-moslimse leger werd veroverd, en het ontwikkelde zich snel tot een belangrijk centrum van de islamitische jurisprudentie. Vandaag de dag is de stad Gaza, met een bevolking van meer dan 500.000 inwoners, de grootste Arabische stad in Palestina; de meerderheid van de inwoners van Gaza is moslim, maar er is ook een christelijke Arabische minderheid.
In the 12th century BC the Philistines made Gaza the leading city of the Pentapolis of Philistia. As we have seen above, Gaza was always identified with the key cities of Philistia and with the ancient Philistines. Mentioned in the Amarna letters as ‘Azzati’, Gaza served as ancient Egypt’s administrative capital in Palestine. In the 5th and 4th centuries BC the cities of Philistia maintained their international trading links and developed their distinct Philisto-Arabian coins; the city continued to flourish under the Romans and in the 2nd century AD imperial Roman bronze coins were struck in Gaza. In the course of the two long periods of Palestine under the Romans and Byzantines, Gaza expanded and its strategically located Mediterranean port continued to prosper. In 635 AD, Gaza became one of the first cities in Palestine to be conquered by the Arab Muslim army and it quickly developed into a major centre of Islamic jurisprudence. Today the city of Gaza, with a population of over 500,000, is the largest Arab city in Palestine; the majority of Gaza’s inhabitants are Muslims, but there is also a Christian Arab minority.
Onder de Byzantijnen was de Palestijnse samenleving van de late Oudheid over het geheel genomen een geletterde. Basisonderwijs was algemeen beschikbaar, soms op dorpsniveau, vooral voor mannen. Onderwijs werd niet alleen bevorderd in de keizerlijke hoofdstad Constantinopel, maar ook in scholen die actief waren in grote centra zoals Antiochië, Alexandrië, Caesarea Maritima en Gaza.
Under the Byzantines, Palestinian society of Late Antiquity was, on the whole, an educated one. Basic education was widely available, sometimes at village level, especially for men. Education was fostered not only in the imperial capital Constantinople but also in schools operating in major centres such as Antioch, Alexandria, Caesarea Maritima and Gaza.
De voornaamste onderdelen van het onderwijs waren retorica, filosofie, recht en talen (Grieks en Latijn), met als doel opgeleide leiders en ambtenaren voor staat en kerk voort te brengen. Vrouwelijke deelname aan de patriarchale samenleving werd in het nieuwe 'Athene van de Middellandse Zee' echter niet aangemoedigd.
The main components of education were rhetoric, philosophy, law and languages (Greek and Latin) with the aim of producing educated leaders and officials for state and church. However, female participation in patriarchal society was not encouraged in the new ‘Athens of the Mediterranean’.
Zo was de positie van vrouwen in het klassieke Gaza bijvoorbeeld niet veel beter dan die van vrouwen in het patriarchale klassieke Athene van de 4e eeuw n.Chr. (Sivan 2008: 300).
For instance, the lot of women in classicising Gaza was not much better than the situation of women in the patriarchal classical Athens of the 4th century AD (Sivan 2008: 300).
Tegenwoordig wordt het indrukwekkende klassieke erfgoed van het Palestina van de Late Oudheid in Palestina niet onderwezen; opgeleide Palestijnen herinneren zich eerder het klassieke erfgoed van het ‘Huis der Wijsheid’ (Bayt al-Hikmah), een belangrijk intellectueel centrum in Bagdad gedurende de Gouden Eeuw van de islam, van de 9e tot de 13e eeuw, dan de klassieke retorische school van Gaza of de klassieke bibliotheek van Caesarea Maritima. Toch waren de disciplines van de retorica (de kunst van het spreken) en de filosofie niet alleen centraal voor het antieke, klassieke en post-klassieke intellectuele leven, maar ook voor het klassieke erfgoed van het Palestina van de Late Oudheid. Terwijl de hoofdstad van Palaestina Prima, Caesarea, in de Late Oudheid bloeide en uitgroeide tot een Middellandse-Zeecentrum van klassicisering, leren, theologiseren en historisch schrijven, werd de Middellandse-Zeestad Gaza in de loop van de late 5e en vroege 6e eeuw de thuisbasis van een klassiciserende christelijke retorische school (Kennedy, G. 1994: 255). In de school van Gaza was de klassieke traditie diep verweven geraakt met de christelijke. Andere steden van Groot-Palestina, zoals Ascalon (‘Asqalan) en Scythopolis (Beisan), werden eveneens sterk getransformeerd door deze post-klassieke christelijke renaissance van de Late Oudheid.
Today the spectacular classical heritage of Late Antiquity Palestine is not taught in Palestine; educated Palestinians are more likely to recall the classical heritage of the ‘House of Wisdom’ (Bayt al-Hikmah), a major intellectual centre in Baghdad throughout the Golden Age of Islam from the 9th to the 13th centuries, than the classical Rhetorical School of Gaza or classical Library of Caesarea Maritima. Yet the disciplines of rhetoric (the art of discourse) and philosophy were central not only to ancient, classical and post-classical intellectual life but also to the classical heritage of Late Antiquity Palestine. If the capital city of Palaestina Prima, Caesarea, flourished in Late Antiquity, developing into a Mediterranean centre of classicising, learning, theologising and historical writings, the Mediterranean city of Gaza became in the course of the late 5th and early 6th centuries the home of a classicising Christian School of Rhetoric (Kennedy, G. 1994: 255). In the School of Gaza, the classical tradition had become deeply intertwined with the Christian one. Other cities of greater Palestine, such as Ascalon (‘Asqalan) and Scythopolis (Beisan), were also profoundly transformed by this post-classical Christian renaissance of Late Antiquity.
Intellectueel en cultureel beïnvloed door een mengeling van diverse hellenistische tradities uit Alexandrië, Caesarea-Palaestina en Athene, evenals door het christelijke neoplatonisme, leidde de buitengewoon ontspannen omgeving en de bloeiende culturele en intellectuele stedelijke omgeving van het overwegend christelijke Gaza gedurende meer dan twee eeuwen in de late Oudheid tot de spectaculaire opkomst van de Retorische School van Gaza, die werd geleid door christelijke filosofen en retorici, onder wie Procopius van Gaza (ca. 465–528
Intellectually and culturally influenced by a mix of diverse Hellenistic traditions of Alexandria, Caesarea-Palaestina and Athens, as well as by Christian Neo-Platonism, the extraordinarily relaxed setting and flourishing cultural and intellectual urban environment of Christian-majority Gaza for over two centuries in Late Antiquity brought about the spectacular rise of the Rhetorical School of Gaza, which was headed by Christian philosophers and rhetoricians including Procopius of Gaza (c. 465–528
AD) (Westberg 2009; Kennedy, D. 2008: 169) en zijn leerling Choricius van Gaza. Laatstgenoemde bloeide in het begin van de 6e eeuw na Christus. In de klassieke traditie gingen liefde voor retorica en liefde voor theatrale voorstellingen hand in hand, en in Gaza, evenals in verschillende andere Palestijnse steden, ontstond een bloeiende theatercultuur. De private en publieke ruimten van het overwegend christelijke Gaza voedden theatervoorstellingen en openbare retorische vertoningen in scholen, ‘heilige theaters’ en zelfs openbare ‘badhuizen’ (Champion 2014: 21‒51).
AD) (Westberg 2009; Kennedy, D. 2008: 169) and his disciple Choricius of Gaza. The latter flourished in the early 6th century AD. In the classical tradition, love for rhetoric and love for theatrical performance went hand in hand and in Gaza, as well as in several other Palestinian cities, a thriving theatre culture arose. The private and public spaces of Christian-majority Gaza nurtured theatrical performances and public rhetorical displays in schools, ‘holy theatres’ and even public ‘baths’ (Champion 2014: 21‒51).
Deze bloeiende culturele ruimte en inderdaad intellectuele revolutie in Gaza werd door George A. Kennedy als volgt beschreven:
This flourishing cultural space and indeed intellectual revolution in Gaza was described by George A. Kennedy as follows:
Gaza, aan de zuidkust van Palestina, was in de vijfde eeuw een aangename en welvarende stad die vasthield aan de oude tradities.
Gaza, on the southern coast of Palestine, was a pleasant and prosperous city in the Fifth Century which clung to the old traditions.
Julians afvalligheid werd daar met enthousiasme ontvangen. Gregorius van Nazianze ... en Libanius dacht goed over de retorische scholen ...
Julian’s apostasy was greeted there with enthusiasm. Gregory of Naziansus ... and Libanius thought well of its rhetoric schools ...
Het christendom heeft in Gaza misschien voor een tijd de klassieke studies belemmerd, maar aan het eind van de vijfde en het begin van de zesde eeuw was het de thuisbasis van een reeks classicistische sofisten en schrijvers die samen de zogenaamde School van Gaza vormen. De belangrijkste van hen zijn Procopius en Choricius, maar er kan kort melding worden gemaakt van enkele anderen. Aeneas van Gaza was de auteur van een bewaard gebleven dialoog getiteld Theophrastus. (Kennedy, G. 2008: 169)
Christianity may for a time have inhibited classical studies in Gaza, but in the late Fifth and early Sixth Centuries it was the home of a series of Classicizing sophists and writers who together constitute what is known as the School of Gaza. The most important of these are Procopius and Choricius, but brief mention may be made of several others. Aeneas of Gaza was the author of a surviving dialogue entitled Theophrastus. (Kennedy, G. 2008: 169)
Gedurende vele eeuwen vóór de Late Oudheid waren Gaza en Arabische zeelieden en handelaars een belangrijk onderdeel van de handelsroute voor specerijen over lange afstand, die van India naar Zuid-Arabië liep en vervolgens naar het oostelijke en westelijke Middellandse Zeegebied.
For many centuries prior to Late Antiquity, Gaza and Arab sailors and traders had been central to the long-distance spice trade route from India to southern Arabia and then to the Eastern and Western Mediterranean.
Gaza had ook economische en sociale welvaart bereikt. Het lag in het centrum van de traditionele Koningsweg vanuit Egypte, met routes die door de Naqab en Transjordanië liepen. Deze weg bevestigde de status van Gaza als belangrijke havenstad. De haven was niet alleen de toegangspoort tot de steden en dorpen van Zuid-Palestina, maar ook voor handelswaren die vanuit Zuid-Arabië en India naar de Middellandse Zee kwamen (Hirschfeld 2004: 63).
Gaza had also achieved economic and social prosperity, being at the centre of the traditional King’s Highway from Egypt, with routes running through Naqab and Transjordan – a highway which confirmed its status as a major port city. Its port was not only the gateway to the towns and villages of southern Palestine but also for trade goods arriving from southern Arabia and India to the Mediterranean (Hirschfeld 2004: 63).
Jennifer Hevelone-Harper, in *Disciples of the Desert: Monks, Laity, and Spiritual Authority in Sixth-Century Gaza* (2005), beschrijft Gaza in de zesde eeuw als een belangrijk economisch, intellectueel en cultureel centrum, niet alleen voor Palaestina Prima maar voor de hele oostelijke Middellandse Zeeregio.
Jennifer Hevelone-Harper, in Disciples of the Desert: Monks, Laity, and Spiritual Authority in Sixth-Century Gaza (2005), describes 6th century Gaza as a major economic, intellectual and cultural centre not only for Palaestina Prima but for the whole Eastern Mediterranean region:
Laat-antieke [Oudheid] Gaza was een dominant cultureel en economisch centrum ... de zesde-eeuwse stad stond bekend om haar bruisende markten, haar weelderige theater en badhuizen, haar prachtige kerken versierd met mozaïeken en alle andere voorzieningen van een welvarend stedelijk centrum. Samen met haar haven Maiouma, een paar kilometer verderop aan de kust, fungeerde Gaza als een belangrijk handelscentrum, niet alleen voor de eigen provincie, Palestina I [Palaestina Prima], maar voor de hele oostelijke Middellandse Zee. De stad was een belangrijke bestemming voor specerijen, zijde en luxegoederen die over land per karavaan uit het Oosten kwamen; deze goederen werden vervolgens over zee verspreid naar alle delen van het westelijke rijk.
late antique [Antiquity] Gaza was a commanding cultural and economic center ... the sixth-century city was known for its bustling market-places, its lavish theater and baths, its resplendent churches adorned with mosaics and all the other amenities of a prosperous urban center. With its port, Maiouma, a couple of miles away on the coast, Gaza served as a key commercial center, not only for its own province, Palestine I [Palaestina Prima], but for the entire eastern Mediterranean. The city was a major destination for spices, silk and luxury goods coming overland by caravan from the East; these items would then be dispersed by sea to all parts of the western empire.
Lokale producten zoals wijn, gedroogd fruit21 en vlas werden vanuit Gaza naar de rest van de Romeinse wereld geëxporteerd, terwijl tarwe uit Egypte werd ingevoerd om de dichtbevolkte stad te voeden. Bovendien leidde een weg naar het noordoosten naar Jeruzalem, het belangrijkste centrum voor christelijke bedevaart, slechts veertig mijl verderop. Bezoekers van het Heilige Land uit het hele rijk zorgden ervoor een bezoek aan Gaza in hun reisschema op te nemen, om de oude bijbelse stad te zien waar Simson zijn laatste overwinning behaalde.
Local products such as wine, dried fruit21 and flax were exported from Gaza to the rest of the Roman world, while wheat was imported from Egypt to feed the crowded city. Moreover, a road to the northeast led to Jerusalem, the chief center for Christian pilgrimage, only forty miles away. Visitors to the Holy Land from all over the empire made sure to include a trip to Gaza in their itinerary to see the ancient biblical city of Samson’s last victory.
Naast het bieden van lokale voorzieningen zorgde de welvaart van het late oudheid-Gaza voor opmerkelijke intellectuele en culturele ontwikkelingen. De retorica-school in Gaza was in de hele Middellandse Zeewereld beroemd. Haar vooraanstaande redenaars speelden een belangrijke rol bij de heropleving van de retorica in de zesde eeuw. (Hevelone- Harper 2005: 3)
In addition to boasting local amenities, the prosperity of late antique Gaza nurtured remarkable intellectual and cultural developments. The school of rhetoric in Gaza was famous throughout the Mediterranean world. Its distinguished orators were instrumental in bringing about a revival of rhetoric in the six century. (Hevelone- Harper 2005: 3)
De Madaba-kaart – het bekendste bewaarde materiële bewijs voor het officiële en administratieve gebruik van de naam Palaestina in de late oudheid, dat het groter Palestina van de 6e eeuw na Christus afbeeldt – toont zeven grote dorpen en provinciesteden tussen Gaza en Elusa (ooit de hoofdstad van Palaestina Salutaris, dat verschillende Arabische bisschoppen had), 23 kilometer ten zuidwesten van de stad Beersheba. Daarnaast kruisten in de Byzantijnse periode twee belangrijke wegen de regio, waaronder de route van de ‘Kruidenweg’, langs welke de Nabatese Arabieren kostbare lading uit het Oosten vervoerden (Hirschfeld 2004: 63‒66).
The Madaba Map – the most famous surviving material evidence for the official and administrative use of the name Palaestina in Late Antiquity, which depicts greater Palestine of the 6th century AD – shows seven large villages and provincial towns between Gaza and Elusa (at one point the capital of Palaestina Salutaris which had several Arab bishops), 23 kilometres south-west of the city of Beersheba. Also, two important roads crossed the region in the Byzantine period, including the route of the ‘Spice Road’ along which the Nabataean Arabs transported precious cargoes from the East (Hirschfeld 2004: 63‒66).
Koine-Grieks en Latijn waren de heersende talen in het Gaza van de late oudheid, hoewel de Ghassanidische Arabieren, die verspreid over Palaestina en in Gaza woonden, Arabisch spraken en een groot deel van de Palestijnse boerenbevolking Aramees sprak. Procopius (Prokopios) van Gaza – die niet verward moet worden met de eerder genoemde vooraanstaande 6e-eeuwse Palestijnse historicus Prokopios van Caesarea-Palaestina – was een christelijk sofist en retoricus en een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de beroemde retorische school van zijn geboortestad Gaza in Palaestina Prima, een school die blijvende invloed had op de discipline van de retorica. Procopius bracht bijna zijn hele leven in Gaza door, waar hij filosofische en retorische geschriften doceerde en schreef.
Koine Greek and Latin were the prevalent languages of Late Antiquity Gaza, although the Ghassanid Arabs, who resided throughout Palaestina and in Gaza, spoke Arabic and much of the Palestinian peasantry spoke Aramaic. Procopius (Procopios) of Gaza – who must be distinguished from the aforementioned renowned 6th century Palestinian historian Prokopios of Caesarea-Palaestina – was an original Christian sophist and rhetorician, and one of the most important representatives of the famous Rhetorical School of his native Gaza in Palaestina Prima, a school with a lasting impact on the discipline of rhetoric. Procopius spent nearly all of his life in Gaza teaching and writing philosophical and rhetorical tracts.
Echter, wat wij over hem weten, komt vooral uit zijn brieven en uit de lofrede (Grieks: enkomion, letterlijk de lof van een persoon) van zijn leerling en opvolger Chorikios van Gaza. Deze laatste was een andere belangrijke Palestijnse retor en een vertegenwoordiger van de retorenschool van Gaza ten tijde van keizer Anastasius I (491–518 n.Chr.). De lofrede op wat algemeen bekend werd als de retorenschool van Gaza verwijst ook naar de kenmerkende aspecten van retorische pedagogiek en retorische genres van de late oudheid die zich ontwikkelden en bloeiden. De bewaard gebleven werken van Chorikios van Gaza, die de belangrijkste genres van de postklassieke Griekse retorica omvatten, zijn geschreven in de elegante stijl van de retorenschool van Gaza, met haar bijzondere kenmerken en haar opvallend hardnekkige vermijding van hiaat. Chorikios' werk werd tevens bekend om zijn lofredenerende beschrijvingen van twee kerken in Gaza, beschrijvingen die behoren tot de meest prominente vroege voorbeelden van ekphrasis – een levendige, dramatische, verbale beschrijving van een visueel kunstwerk – van kerkgebouwen.22
However, what we know about him comes mainly from his letters and from the encomium (Greek: enkomion, literally the praise of a person) of his disciple and successor Chorikios of Gaza. The latter was another major Palestinian rhetorician and a representative of the Gaza School of Rhetoric in the time of Emperor Anastasius I (491–518 AD). The encomium of what became widely known as the Gaza School of Rhetoric also refers to the distinct aspects of rhetorical pedagogy and rhetorical genres of Late Antiquity that developed and flourished. The surviving works of Chorikios of Gaza, which encompass the main genres of post-classical Greek rhetoric, are represented in the elegant style of the Gaza School of Rhetoric with its special features and peculiarly persistent avoidance of hiatus. Chorikios’ work became also known for its panegyrical descriptions of two churches in Gaza, descriptions which consist of some of the most prominent early examples of ekphrasis – a graphic, dramatic, verbal description of a visual work of art – of church buildings.22
Palestina werd in 637‒638 volledig onder de islam gebracht door de derde kalief ‘Umar, die het kalifaat (khilafah) in een ongekend tempo uitbreidde door het Sasanidische Rijk en ongeveer tweederde van het Byzantijnse Rijk te veroveren. In de jaren 690 ondernamen de Umayyadische Marwanidische heersers een kolossaal bouwprogramma in Palestina in het algemeen en in Iliya (Bayt al-Maqdis/ Jeruzalem) in het bijzonder. De kerkelijke bouwstijlen van het Byzantijnse Palestina en Bilad al-Sham beïnvloedden de islamitische architectuur van Palestina onder de Umayyaden aanzienlijk, waarvan het meest gevierde voorbeeld de voortreffelijke achthoekige constructie van de Rotskoepel (Qubbat al-Sakhrah) was, gesponsord door kalief ‘Abdel Malik ibn Marwan in 685‒691.
Palestine was brought fully under Islam in 637‒638 by the third Caliph ‘Umar, who expanded the Caliphate (khilafah) at an unprecedented rate, conquering the Sasanian Empire and about two-thirds of the Byzantine Empire. In the 690s the Umayyad Marwanid rulers embarked on a colossal building programme in Palestine in general and Iliya (Bayt al-Maqdis/ Jerusalem) in particular. The church architectural styles of Byzantine Palestine and Bilad al-Sham significantly influenced the Islamic architecture of Palestine under the Umayyads, the most celebrated example of which was the exquisite octagonal structure of the Dome of the Rock (Qubbat al-Sakhrah), sponsored by Caliph ‘Abdel Malik ibn Marwan in 685‒691
AD. Het is het oudste nog bestaande islamitische monument ter wereld, en de invloeden van het Byzantijnse Palestina zijn duidelijk zichtbaar in de mozaïeken. De islam en het moslimse Palestina hebben het culturele, materiële, administratieve en intellectuele erfgoed van het Byzantijnse Palestina overgenomen. Archeologische opgravingen in al-Ramla, de hoofdstad van Jund Filastin gedurende meer dan driehonderdvijftig jaar, brachten mozaïeken met dieren aan het licht, waaronder leeuwen, vogels en ezels (Petersen 2005). De islam nam ook de Griekse Aristotelische filosofische tradities over en ontwikkelde ze verder, evenals het christelijke neoplatonisme, een filosofische traditie die ontstond in de 3e eeuw na Christus en voortduurde tot kort na de sluiting van de Platoonse Academie in Athene in 529 na Christus door keizer Justinianus I.
AD. It is the oldest extant Muslim monument in the world and Byzantine Palestine influences are evident in its mosaics. Islam and Muslim Palestine inherited the cultural, material, administrative and intellectual heritage of Byzantine Palestine. Archaeological excavations at al-Ramla, the capital of Jund Filastin for over three and a half centuries, discovered mosaics with animals including lions, birds and donkeys (Petersen 2005). Islam also absorbed and developed further the Greek Aristotelian philosophical traditions and Christian Neo-Platonism, a tradition of philosophy that arose in the 3rd century AD and persisted until shortly after the closing of the Platonic Academy in Athens in 529 AD by Emperor Justinian I.
Echter, het Byzantijnse Palaestina van de 4e tot en met de 6e eeuw na Christus herschiep en ontwikkelde de Griekse tradities in Gaza en Caesarea-Palaestina verder.
However, Byzantine Palaestina of the 4th‒6th centuries AD recreated and developed further the Greek traditions in Gaza and Caesarea-Palaestina.
Vervolgens vertaalde ook het Gouden Tijdperk van de Islam deze overleveringen in het Arabisch en ontwikkelde ze verder, intellectueel en wetenschappelijk, eerst in de Abbasidische hoofdstad Bagdad (vanaf het einde van de 7e eeuw).
Subsequently the Golden Age of Islam also translated these traditions into Arabic and developed them further intellectually and scientifically, first in the Abbasid capital city of Baghdad (from the late 7th century onwards)
en later in de Andalusische Omajjaden-hoofdstad Córdoba (vanaf de 10e eeuw). Het is niet ondenkbaar dat het buitengewone intellectuele, materiële en wetenschappelijke erfgoed van het grotere Palestina, dat wil zeggen Gaza, Caesarea-Palaestina, Asqalan ('Asqalan), Jeruzalem en Scythopolis (Beisan), een van de vele culturele routes naar de Gouden Eeuw van de islam vormde, van de 8e tot de 13e eeuw.
and later in the Andalus Ummayad capital city of Cordoba (from the 10th century onwards). It is not inconceivable that the extraordinary intellectual, material and scientific heritage of greater Palestine, that is, Gaza, Caesarea-Palaestina, Ascalon (‘Asqalan), Jerusalem, Scythopolis (Beisan), provided one of the many cultural routes to the Golden Age of Islam from the 8th to the 13th century.
De Retorische School van Gaza was ook betrokken bij het samenstellen van de meningen van commentatoren uit voorgaande eeuwen, en haar werk droeg bij aan de paleografie, de studie van oud en historisch handschrift en van de vormen en processen van het schrijven. De belangrijkste ontwikkeling die paleografen aanging, betrof het schrift. Deze kwestie is ook van toepassing op de catenae (Latijn voor ketting) en de relatie ervan tot de scholia. De term catenae wordt voorbehouden aan geannoteerde bijbelteksten en niet aan klassieke teksten, en het onderscheid tussen catenae en scholia is dat de eerste een poging doet de naam van de autoriteit te noemen, meestal vóór het citaat. In catenae is de auteur meer een samensteller en redacteur met zeer weinig eigen toevoegingen aan het werk.
The Rhetorical School of Gaza was also involved in collating the opinions of commentators of preceding centuries and its work contributed to palaeography, the study of ancient and historical handwriting and of the forms and processes of writing. The most important development that concerned palaeographers was script. This issue is also applicable to the catenae (Latin for chain) and its relationship to scholia. The term catenae is reserved for annotated biblical texts rather than classical texts and the distinction made between catenae and scholia is that the former makes an attempt to cite the name of the authority, usually before the quotation. In catenae the author is more of a compiler and editor with very little to add to the work.
Byzantijns historicus N. G. Wilson was de eerste die suggereerde dat catenae afkomstig zijn van de Palestijnse School van Gaza in de 5e eeuw.
Historian of Byzantuim N. G. Wilson was the first to suggest that catenae come from the Palestine School of Gaza in the 5th century.
Procopius van Gaza beschrijft zijn methode in het volgende fragment uit een hypothese: ‘Nadat ons het vermogen was verleend voor God, verzamelden wij de verklaringen die van de Vaders en de anderen waren neergeschreven in de Octateuch, waarbij we deze zaken samenvoegden uit commentaren en verschillende uitspraken’. Hieruit leren we dat Procopius selecties uit gezaghebbende bronnen nam en aan de tekst toevoegde. Dit verlengde de tekst, maar maakte het corpus van meningen van de kerkvaders beter hanteerbaar. Zosimus van Gaza was een sofist ten tijde van keizer Anastasius. Hij schreef een retorisch woordenboek volgens het alfabet en een commentaar op Demosthenes en Lysias. Volgens de elfde-eeuwse Byzantijnse historicus Georgius Cedrenus werd Zosimus van Gaza ter dood gebracht tijdens de regering van Zeno in 490 n.Chr.
Procopius of Gaza describes his method in the following excerpt from a hypothesis: ‘Having been supplied the ability before God, we collected the explanations which were put down from the Fathers and the others into the Octateuch, combining these things from commentaries and different sayings’. From this we learn that Procopius took selections from authorities and added them to the text. This expanded the text but made the corpus of opinions of the Church Fathers more manageable. Zosimus of Gaza was a sophist during the time of Emperor Anastasius. He wrote a rhetorical lexicon according to the alphabet and a commentary on Demosthenes and Lysias. According to 11th century Byzantine historian Georgius Cedrenus, Zosimus of Gaza was put to death during the reign of Zeno in 490 AD.
Aan de ene kant kan er een Zosimus uit dezelfde tijd als Procopius zijn geweest die betrokken was bij scholia op klassieke auteurs, en aan de andere kant kunnen er twee mannen met die naam hebben bestaan. Het is mogelijk dat de scholiast Zosimus van Gaza omstreeks het midden van de 5e eeuw leefde. In dat geval kan hij verantwoordelijk zijn geweest voor het invoeren van de praktijk om scholia in te voegen zoals die aan een Zosimus wordt toegeschreven (Wilson 1967: 254). De School van Gaza maakte geen onderscheid tussen scholia (marginaal commentaar op klassieke teksten) en catenae (marginaal commentaar op bijbelteksten). Over het ontstaan van catenae in Gaza schrijft Timothy Seid: 'Het bewijsmateriaal suggereert dat marginaal commentaar op bijbelteksten [door christelijke theologen] een begin nam in de vijfde tot zesde eeuw en waarschijnlijk van Palestijnse oorsprong was, zo niet van de School van Gaza zelf.'23
On the one hand, we may have a Zosimus contemporary with Procopius who was involved in scholia on classical authors or, on the other hand, there may have been two of that name. It is possible that the scholiast Zosimus of Gaza flourished in the mid-5th century. In that case, he may have been responsible for introducing the practice of entering scholia such as is attributed to a Zosimus (Wilson 1967: 254). The School of Gaza did not make a distinction between scholia (marginal commentary on classical texts) and catenae (marginal commentary on biblical texts). Commenting on the beginnings of catenae in Gaza, Timothy Seid writes: ‘The evidence suggests that marginal commentary on biblical texts [by Christian theologians] had a beginning in the fifth to sixth century and was probably of Palestinian origins if not the School of Gaza itself ’.23