De eurocentrische analyse van de Arabische staten heeft nagelaten te erkennen dat de meeste Arabische landen en hun grenzen in belangrijke mate teruggaan op lange (precoloniale) historische voorgangers, ook wat betreft de benaming van staten. In het geval van Palestina, net als bij de meeste andere Arabische politieke entiteiten, duidde de naam Filastin van oudsher, en gedurende de hele middeleeuwen, zowel op een precieze geografische locatie als op de identiteit van de (overwegend, maar niet uitsluitend) Arabisch-moslimse bevolking. Bovendien wordt de geschiedenis van het moderne Palestina vaak bestudeerd vanuit Europese, Ottomaanse en zionistisch-kolonistische perspectieven, en wordt de autonome handelingsmacht en stem van Palestina en de Palestijnen zelf zelden erkend. Vanuit deze imperiale en koloniale mentaliteit neigen historici van het moderne Midden-Oosten er ook toe zich te richten op het Ottomaanse Rijk en de ‘Ottomaanse hervormingen’, wat eveneens deel uitmaakt van een lange westerse traditie van obsessie met imperiale chronologieën van het Nabije Oosten: Assyrische, Perzische, Griekse, Romeinse, Ottomaanse, Britse enzovoort. Toch was de dawlah al-qutriyyah, of de landstaat – het Arabische woord qutr betekent ‘land’ – als een parachronisme, en of die nu van oudsher de vorm had van sultanaat, emiraat, koninkrijk, khanaat, sjeikdom, wilayat, kalifaat of een andere benaming, een van de meest voorkomende vormen van staatkundige organisatie in de hele moslimgeschiedenis en in moslimmeerderheidslanden; een staatkundige organisatie die vaak praktische soevereiniteit genoot. Het Kalifaat van Córdoba (929 tot 1031 n.Chr.), het Emiraat van Granada (1230‒1492), de khanaten van Centraal-Azië, het Sultanaat Oman (1741 tot heden), de beys van Tunis (1705‒1957), het Emiraat van de Libanonberg (1516‒1841), de eerste Saoedische staat (het Emiraat van Dir’iyah, 1744‒1818) en de Wilayat van Muhammad ‘Ali Pasha van Egypte (1805‒1948) zijn slechts enkele voorbeelden van hoe ongelooflijk wijdverbreid deze vorm van staatkundige organisatie was in de hele moslimgeschiedenis. Sommige dual qutriyyah, zoals het Mamluksultanaat van Egypte (1250–1517), waren in de 11e tot en met 13e eeuw veel machtiger dan het moslimkalifaat van Bagdad. Verre van een afwijking werd de dawlah qutriyyah wijdverspreid in de Arabische en islamitische wereld, vooral na de neergang van het Abbasidische kalifaat in de tweede helft van de 9e eeuw n.Chr., en veel van deze onafhankelijke staten kenden grote welvaart en spectaculaire culturele ontwikkelingen.

The Eurocentric analysis of the Arab states has failed to recognise that most of the Arab countries and their borders are closely based on long (pre-colonial) historical precedents, including the naming of states. In the case of Palestine, as in the case of most other Arab political entities, traditionally and throughout the Middle Ages the name Filastin had indicated both an exact geographic location and the identity of the (predominantly, but not exclusively) Arab Muslim population. Moreover, the history of modern Palestine is often studied from and with European, Ottoman and Zionist-settler perspectives; the autonomous agency and voice of Palestine and the Palestinians themselves are seldom recognised. With this imperial and colonial mindset, historians of the modern Middle East also tend to focus on the Ottoman Empire and ‘Ottoman reforms’, which is also part of a long Western tradition of preoccupation with imperial chronologies of the Near East: Assyrian, Persian, Greek, Roman, Ottoman, British etc. Yet the dawlah al-qutriyyah, or the country/state – the Arabic term qutr being a ‘country’ – as a parachronism, and whether traditionally in the form of sultanate, emirate, kingdom, khanate, shaykhdom, wilayat, caliphate or any other name, was one of the most common forms of statehood throughout Muslim history and in Muslim-majority countries; a statehood which often enjoyed practical sovereignty. The Caliphate of Córdoba (929 to 1031 AD), the Emirate of Granada (1230‒1492), the Khanates of Central Asia, the Sultanate of Oman (1741 to the present), the Beys of Tunis (1705‒1957), the Emirate of Mount Lebanon (1516‒1841), the first Saudi state (the Emirate of Dir’iyah, 1744‒1818) and the Wilayat of Muhammad ‘Ali Pasha of Egypt (1805‒1948) are only a few examples of how incredibly widespread this form of statehood was throughout Muslim history. Some dual qutriyyah, such as the Mamluk Sultanate of Egypt (1250–1517), were far more powerful than the Muslim Caliphate of Baghdad during the 11th‒13th centuries. Far from being an aberration, the dawlah qutriyyah became common throughout the Arab and Islamic worlds, especially after the decline of the Abbasid Caliphate in the second half of the 9th century AD and many of these independent states enjoyed a great deal of prosperity and spectacular cultural developments.