Palestina heeft altijd een bijzondere rol gespeeld in de verbeelding, de heilige literatuur en de historische voorstellingen van het Westen (Said 1980: 9). Dit begon met de vroegste klassieke literatuur en de baanbrekende werken van de Griekse schrijvers, vooral Herodotus en Aristoteles in de 5e en 4e eeuw v.Chr. Het was in de geschriften van Herodotus (die leefde in de 5e eeuw v.Chr. (ca. 484–425 v.Chr.)

Palestine always played a special role in the imagination, sacred literature and historical representations of the West (Said 1980: 9). This began with the earliest classical literature and seminal works of the Greek writers, especially Herodotus and Aristotle in the 5th and 4th centuries BC. It was in the writings of Herodotus (who lived in the 5th century BC (c. 484–425 BC)

dat de naam de Griekse vorm Παλαιστίνη (Palaistinê of Phalastin) aannam

that the name took on its Greek form Παλαιστίνη (Palaistinê or Phalastin)

en werd gebruikt als naam voor de regio. Herodotus spreekt over Palaestine, Palaestine-Syria en de ‘Syriërs van Palestina’, en hij onderscheidt de Feniciërs van de ‘Syriërs van Palestina’ (Herodotus 1841: 135). Hij beschrijft ook de fysieke geografie van de regio die tegenwoordig wordt geassocieerd met het moderne Midden-Oosten als volgt:

and was used as the name of the region. Herodotus talks about Palaestine, Palaestine-Syria and the ‘Syrians of Palestine’ and he distinguishes the Phoenicians from the ‘Syrians of Palestine’ (Herodotus 1841: 135). He also describes the physical geography of the region which is associated today with the modern Middle East as follows:

De andere [regio] begint vanaf het land van de Perzen en strekt zich uit tot in de Erytreeuwse Zee, en omvat eerst Perzië, dan Assyrië, en na Assyrië Arabië. Het eindigt, dat wil zeggen, het wordt geacht te eindigen, hoewel het niet werkelijk ophoudt, bij de Arabische Golf ...

The other [region] starts from the country of the Persians, and stretches into Erythraean sea, containing first Persia, then Assyria, and after Assyria, Arabia. It ends, that is to say it is considered to end, though it does not really come to termination, at the Arabian gulf ...

Tussen Perzië en Fenicië ligt een brede en ruime streek, waarna het gebied dat ik beschrijf langs onze [Middellandse] zee loopt, van Fenicië langs de kust van Palestina-Syrië tot aan Egypte, waar het eindigt. Dit hele gebied bevat slechts drie volkeren. (Herodotus 1860: 27)

between Persia and Phoenicia lies a broad and ample tract of country, after which the region I am describing skirts our [Mediterranean] sea, stretching from Phoenicia along the coast of Palestine-Syria till it comes to Egypt, where it terminates. This entire tract contains but three nations. (Herodotus 1860: 27)

In zijn geografische weergave van Παλαιστίνη (Palaistinê of Phalastin)

In his geographic representation of Παλαιστίνη (Palaistinê or Phalastin)

Herodotus gebruikt de term in de ruimere zin en niet alleen met betrekking tot Filistea, of de kuststrook van land van de Karmel tot Gaza, maar ook het binnenland van het land (Herodotus 1841: 135). Hij en Aristoteles bijvoorbeeld gebruikten de term op een manier die de gebieden van Transjordanië, of ‘Oost-Palestina’, omvat, voorbij de Jordaanpoort. Herodotus vermeldt Palestina niet alleen als een autonoom district van Syrië, maar beschrijft het ook geografisch, als het land dat we vandaag kennen, maar inclusief enkele aangrenzende gebieden in de Sinaï en het noorden, evenals het gebied ten oosten van de rivier de Jordaan. Herodotus voegt ook toe dat de zeehavens in het zuiden van Palestina, van Cadytis tot Jenysus (of Ienysos, het huidige Khan Yunis in de Gazastrook), werden bewoond door Arabieren (Herodotus 1841: 135).

Herodotus uses the term in its wider sense and not merely in reference to Philistia, or the coastal strip of land from Carmel to Gaza, but also the interior of the country (Herodotus 1841: 135). He and Aristotle, for example, used the term in a way that includes the regions of Transjordan, or ‘Eastern Palestine’, beyond the Jordan Rift Valley. Herodotus not only mentions Palestine as an autonomous district of Syria but describes it geographically, as the country we know today, but also including some adjoining areas in the Sinai and the north, as well as the area east of the river Jordan. Herodotus also adds that southern Palestine sea ports from Cadytis to Jenysus (or Ienysos, modern Khan Yunis in the Gaza Strip) were occupied by Arabians (Herodotus 1841: 135).

Herodotus' opvatting van Palaistinê omvatte de Galilea en sloeg op Palestina in de ruimere zin. In feite gold deze opvatting voor het gebied van de Levant tussen Fenicië en Egypte (Jacobson 1999). Deze klassieke opvatting van Palestina heeft ook de moderne voorstelling van het land beïnvloed, en een kaart van Palestina rond 450 v.Chr., volgens Herodotus, werd in 1897 gereconstrueerd door John Murray, een van de belangrijkste en invloedrijkste uitgevers in Groot-Brittannië.

Herodotus’ conception of Palaistinê included the Galilee and referred to Palestine in the wider sense. In effect, this conception applied to the region of the ‘Levant between Phoenicia and Egypt’ (Jacobson 1999). This classical conception of Palestine also influenced modern representations of the country and a map of Palestine in c. 450 BC, according to Herodotus, was reconstructed in 1897 by John Murray, one of the most important and influential publishers in Britain.

Herodotus' bredere opvatting van Palestina weerspiegelde ook de uitbreiding van de provincie Idumea in het zuiden, na de vernietiging van het Edom uit de ijzertijd door de Babylonische Nabonidus. Sommige geleerden meenden dat de Idumeeërs van Nabateeuws-Arabische oorsprong waren. Het centrum van Idumea, eerst in Hebron (al-Khalil) en later gevestigd in Lakisj, in de zuidelijke heuvelvoet, bepaalde grenzen die zich uitstrekten van het Transjordaanse plateau tot aan de Middellandse Zee. In 132 n.Chr., onder de Romeinen, werd Idumea samengevoegd met de provincies Judea en Galilea, en de Latijnse vorm Palaestina werd gebruikt om het hele zuidelijke Levant aan te duiden.

Herodotus’ wider conception of Palestine also reflected the expansion of the province of Idumaea in the south, following the destruction of Iron Age Edom by the Babylonian Nabonidus. The Idumites were identified by some scholars to be of Nabataean Arab origins. Idumaea’s centre, first in Hebron (al-Khalil) and later centred in Lakish, in the southern foothills, created boundaries stretching from the Transjordan plateau to the Mediterranean. In 132 CE, under the Romans, Idumaea was joined to the provinces of Judaea and the Galilee and the Latin form Palaestina was used to refer to the whole of the southern Levant.

Herodotus was een tijdgenoot van Socrates en wordt algemeen aangeduid als "de Vader van de Geschiedenis" (Cicero, 1e eeuw v.Chr.). Hij was de eerste historicus die historische onderwerpen systematisch onderzocht en het materiaal ordende in een historisch verhaal. Herodotus' Histories (ook bekend als The History, 1987) is een van de beroemdste historische teksten over de oorsprong van de Grieks-Perzische Oorlogen, een tekst die bekend is bij academici, historici en geschiedenisstudenten over de hele wereld. Histories wordt nu beschouwd als een fundamentele tekst in de westerse academische wereld. Het dient als een belangrijke bron van oude mondelinge tradities, politiek, geografie en de confrontaties van verschillende machten die in Griekenland, West-Azië en Noord-Afrika bekend waren. Wat betreft het oude Palestina en toponiemisch geheugen, steunt moderne westerse christelijke literatuur deels op Herodotus' klassieke werk (1987).

Herodotus was a contemporary of Socrates and is widely referred to as ‘the Father of History’ (Cicero, 1st century BC). He was the first historian to systematically investigate historical subjects, arranging material into a historical narrative. Herodotus’ Histories (also known as The History, 1987) is one of the most famous historical texts on the origins of the Greco-Persian Wars, a text known to academics, historians and history students throughout the world. Histories is now considered a foundational text in the Western academy. It serves as a key record of ancient oral traditions, politics, geography and the clashes of various powers that were known in Greece, Western Asia and North Africa. When it comes to ancient Palestine and toponymic memory, modern Western Christian writing relies partly on Herodotus’ classic work (1987).

In deze klassieke tekst (geschreven van de jaren 450 tot de jaren 420 v.Chr.) schrijft Herodotus over een ‘district van Syrië, Palaistinê genoemd’ en somt hij plaatsnamen van het oude Palestina op. Herodotus zelf bezocht Palestina in het vijfde decennium van de 5e eeuw v.Chr. Hij reisde uitgebreid door ‘het deel van Syrië dat Palestina heet, ik heb het zelf gezien’,1 en verwierf eerstehands kennis van het land en zijn bevolking (Jacobson 1999). Herodotus verwijst vele malen naar Παλαιστίνη (Palaistinê), Syrië, of eenvoudigweg Palaistinê, als een gebied dat de hele regio tussen Fenicië en Egypte omvat (zie ook Herodotus 2014: 724, Kaart 10).

In this classical text (written from the 450s to the 420s BC), Herodotus writes about a ‘district of Syria, called Palaistinê’ and lists place names of ancient Palestine. Herodotus himself visited Palestine in the fifth decade of the 5th century BC. He travelled extensively through ‘the part of Syria called Palestine, I myself saw’,1 and acquired first-hand knowledge of the country and its people (Jacobson 1999). Herodotus refers to Παλαιστίνη (Palaistinê), Syria, or simply Palaistinê, many times as an area comprising the whole region between Phoenicia and Egypt (see also Herodotus 2014: 724, Map 10).

Herodotus' tekst bevat de beschrijving van belangrijke steden en havens, de weg die later de Via Maris zou gaan heten, en vele andere plaatsen die hij had gezien en vastgelegd. Hij beschrijft uitvoerig de stad Ascalon, een oude havenstad die teruggaat tot het Neolithicum. Ten tijde van Herodotus was Palestina polytheïstisch, en hij beschrijft Ascalon dan ook als een stad met een tempel voor Aphrodite Urania. Deze naam betekende 'hemelse liefde' en het 'geestelijke', in tegenstelling tot het meer aardse aspect van Aphrodite Pandemos, 'Aphrodite voor alle mensen'. De cultus van Aphrodite Urania werd geassocieerd met lichaam en ziel en met geestelijke liefde, schoonheid, vruchtbaarheid, voortplanting en genot, en haar heilige duiven fladderden nog in de Romeinse tijd op de daken van de stad (Lewin 2005: 156). De cultus van Aphrodite Urania was ook verbonden met de zee en kwam voor in verschillende Palestijnse steden, waaronder de oude havenstad Jaffa, die door Palestijnen in het Arabisch vaak 'Arus al-Bahr' (Bruid van de Zee) wordt genoemd.

Herodotus’ text includes the description of key towns and ports, the road later to be called Via Maris, and many other places he had seen and recorded. He describes in detail the city of Ascalon, an ancient seaport city which dates back to the Neolithic Age. At the time of Herodotus Palestine was polytheistic and he consequently describes Ascalon as having a temple for Aphrodite Urania. This signified ‘celestial love’ and the ‘spiritual’, as distinct from the more earthly aspect of Aphrodite Pandemos, ‘Aphrodite for all the people’. The cult of Aphrodite Urania was associated with body and soul and with spiritual love, beauty, fertility, procreation and pleasure, and its sacred doves still flocked on the roofs of the city in Roman times (Lewin 2005: 156). The cult of Aphrodite Urania was also associated with the sea and existed in several Palestinian cities, including the ancient port city of Jaffa, often referred to in Arabic by Palestinians as ‘Arus al-Bahr’ (Bride of the Sea).

Klassieke Griekse historici Herodotus en Thucydides (ca. 460–ca. 400

Classical Greek historians Herodotus and Thucydides (c. 460–c. 400

BC), in tegenstelling tot de auteurs van het Oude Testament, probeerden te scheiden wat mythe (muthos) was van de werkelijkheid, gebaseerd op redenerend betoog (logos), en geschiedenissen van goden van geschiedenissen van mensen; zij lieten politieke en mythische verhalen links liggen ten gunste van feiten op het terrein. Hun geschiedschrijving was bovendien sterk geo-etnografisch. Geo-etnografie staat centraal in het verslag van Herodotus over het oude Palestina en zijn inwoners. Griekse historici en geografen waren er volledig van bewust dat de Middellandse Zee en de Rode Zee een belangrijke handelsroute vormden en een belangrijke bron van welvaart voor Palestina. Herodotus verwijst naar de Arabieren die de havensteden aan de Middellandse Zee in het zuiden van Palestina bezetten (Herodotus 1841: 135) en het noorden van de Sinaï, en die de wierookhandelsroute beheersten van de oostelijke Middellandse Zee naar het zuiden van Arabië en via de Rode Zee naar India – de wegrook-route van de Oudheid, die een netwerk van grote oude land- en zeehandelsroutes omvatte die de Middellandse-Zeewereld verbonden met oostelijke en zuidelijke bronnen van wierook, specerijen en andere luxegoederen. Deze langeafstandshandel over land in wierook, die zich uitstrekte van de Middellandse-Zeehavens van Palestina en Egypte door Arabië en verder, en waarbij de Nabatese Arabieren betrokken waren (en Petra op zijn hoogtepunt aan het begin van de 2e eeuw n.Chr.), bloeide tussen de 7e eeuw v.Chr. en de 2e eeuw n.Chr.

BC), in contrast with the authors of the Old Testament, sought to separate myth (muthos) from reality based on reasoned argument (logos) and histories of the gods from histories of humans; they disregarded political and myth-narratives in favour of facts on the ground. Their histories were also strongly geo-ethnographic. Geo-ethnography is central to Herodotus’ account of ancient Palestine and its inhabitants. Greek historians and geographers were fully conscious of the fact that the Mediterranean and Red Seas were a major route of international trade and a major source of wealth for Palestine. Herodotus refers to the Arabs who occupied Mediterranean sea ports in southern Palestine (Herodotus 1841: 135) and north Sinai and controlled the incense trade route from the Eastern Mediterranean to southern Arabia and via the Red Sea to India – the frankincense road of Antiquity which comprised a network of major ancient land and sea trading routes linking the Mediterranean world with eastern and southern sources of incense, spices and other luxury goods. Stretching from the Mediterranean ports of Palestine and Egypt through Arabia and beyond, and involving the Nabataean Arabs (and Petra at its height at the beginning of the 2nd century AD), the long-distance land trade in incense flourished between the 7th century BC and the 2nd century AD.

Zo verhaalt Herodotus over zijn vele gesprekken met de Filistijnen en andere volken die hij ontmoet, en over interessante feiten die hij te weten kwam over hun leven, zoals de gewoonte van mannelijke besnijdenis (oorspronkelijk polytheïstisch), die hij van de Egyptenaren overnam: de ‘Syriërs, Palestijnen genoemd’ ‘bekennen dat zij de gewoonte van de Egyptenaren hebben overgenomen’ (Herodotus 1858, Boek II, Hfst. 104; 1836, Deel 1, Boek II: 247). Egypte had het oudste gedocumenteerde bewijs voor mannelijke besnijdenis, daterend uit 2345–2182 v.Chr. (Wereldgezondheidsorganisatie 2007: 3). David Asheri (1925‒2000), hoogleraar Oude Geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, decaan van de Faculteit der Geesteswetenschappen (1972‒1975), schrijft in A Commentary on Herodotus, Books 1‒4:

Thus Herodotus records his many conversations with the Philistines and other groups he meets, and interesting facts he learnt about their lives, such as the practice of male circumcision (originally polytheistic) learnt from the Egyptians: the ‘Syrians called Palestinians’ ‘confess that they learnt the custom of the Egyptians’ (Herodotus 1858, Book II, Ch. 104; 1836, Vol. 1, Book II: 247). Egypt had the oldest documented evidence for male circumcision dating back to 2345–2182 BC (World Health Organization 2007: 3). David Asheri (1925‒2000), Professor of Ancient History at the Hebrew University of Jerusalem, Dean of the Faculty of Humanities (1972‒1975), in A Commentary on Herodotus, Books 1‒4, writes:

De 'Syriërs die Palestijnen werden genoemd' waren ten tijde van Herodotus een mengeling van Feniciërs, Filistijnen, Arabieren, Egyptenaren en mogelijk ook andere volkeren ... Misschien zijn de besneden 'Syriërs die Palestijnen werden genoemd' de Arabieren en Egyptenaren van de kust van de Sinaï; ten tijde van Herodotus woonden er weinig Joden in het kustgebied. (Asheri et al. 2007: 402)

the ‘Syrians called Palestinians’, at the time of Herodotus were a mixture of Phoenicians, Philistines, Arabs, Egyptians, and perhaps also other peoples ... Perhaps the circumcised ‘Syrians called Palestinians’ are the Arabs and Egyptians of the Sinai coast; at the time of Herodotus there were few Jews in the coastal area. (Asheri et al. 2007: 402)

Herodotus, die uitgebreid reisde door Palestina en Syrië en verder dan het kustgebied, vermeldt Judea niet en verwijst niet naar Joden. Hij noemt ook geen termen als Kanaän of Kanaanieten of Israëlieten in Palestina, en hij beschrijft geen monotheïsme in het land. Ten eerste blijkt uit archeologisch bewijs dat monotheïsme in Palestina en het Nabije Oosten een veel latere ontwikkeling was (Masalha 2007). Ten tweede, en eveneens van belang, ontstonden veel van de religieus-ideologische dogma's van het Oude Testament eeuwen na Herodotus.

Herodotus, who travelled widely in Palestine and Syria and beyond the coastal region, does not mention Judaea or refer to Jews. He does not mention terms such Cana’an or Canaanites or Israelites in Palestine; nor does he describe monotheism in the country. First, as archaeological evidence shows, monotheism was a much later development in Palestine and the Near East (Masalha 2007). Second, also significantly, many of the Old Testament religio-ideological dogmas evolved centuries after Herodotus.

Interessant is dat de oude Filistijnse en Griekse plaatsnamen voor Palaistinê, Tantur (Tantura) en Askalon (‘Asqalan) bewaard zijn gebleven in de lokale Palestijnse Arabische traditie en bij middeleeuwse Arabische historici, geografen en reizigers, en dat ‘Askalan’ onder de Palestijnen bekend werd als ‘Asqalan (of Majdal ‘Asqalan), dat in 1950 door het Israëlische leger ontvolkt werd (Masalha 1997). Dit toont aan dat de lokale namen van Palestijnse dorpen en steden over het algemeen opmerkelijk stabiel bleven doorheen de oudheid, de middeleeuwen en de moderne geschiedenis van Palestina.

Interestingly the ancient Philistine and Greek toponyms for Palaistinê, Tantur (Tantura) and Ascalon (‘Asqalan) were preserved in local Palestinian Arab tradition and by medieval Arab historians, geographers and travellers, and ‘Ascalan’ became known to the Palestinians as ‘Asqalan (or Majdal ‘Asqalan), depopulated by the Israel army in 1950 (Masalha 1997). This shows how, by and large, the local names of Palestinian villages and towns were fairly stable throughout the ancient, medieval and modern history of Palestine.