Politiek en bestuurlijk is een hoofdstad de stad die de primaire of officiële status heeft in een land, provincie of staat als zetel van de regering. Het woord hoofdstad is afgeleid van het Latijnse caput ('hoofd'), maar in het Grieks sprekende Byzantijnse Palestina werd de Griekse term voor hoofdsteden metropolis genoemd. Sommige hoofdsteden, zoals Jeruzalem, waren tevens religieuze centra. Verder bestond er onder de islam, op het hoogtepunt van het Abbasidische Kalifaat, een regeling met gezamenlijke politieke en bestuurlijke hoofdsteden: Bagdad en al-Raqqa (in het huidige Syrië), onder Harun al-Rashid in 796‒809 n.Chr.

Politically and administratively a capital city is the city enjoying primary or official status in a country, province or state as a seat of government. The word capital derives from the Latin caput (‘head’), but in Greek-speaking Byzantine Palestine the Greek term for capital cities was metropolis. Some capital cities, such as Jerusalem, were also religious centres. Furthermore, under Islam an arrangement of joint political and administrative capitals existed at the height of the Abbasid Caliphate: Baghdad and al-Raqqa (in modern Syria), under Harun al-Rashid in 796‒809 AD.

De eerste die een duidelijk onderscheid maakte tussen de politieke/bestuurlijke hoofdstad en de religieuze hoofdstad in Palestina was de Grieks sprekende Idumeese koning Herodes de Grote, die Caesarea-Palaestina ontwikkelde en uitbreidde als zijn grootstedelijke politieke hoofdstad, terwijl hij tegelijkertijd Aelia Capitolina bleef ontwikkelen als de religieuze hoofdstad van zijn autonome koninkrijk.

The first to make a clear distinction between political/administrative capital city and religious capital in Palestine was the Greek-speaking Idumite King Herod the Great, who developed and expanded Caesarea- Palaestina as his metropolitan political capital, while at the same time continuing to develop Aelia Capitolina as the religious capital of his autonomous kingdom.

Onder de Byzantijnen ontstonden in de loop van de tijd in Palestina twee cruciale kerkelijke ontwikkelingen:

Under the Byzantines over time two crucial ecclesiastical developments took place in Palestine:

1. De kerkelijke autonomie van de drie Palestijnse provincies bleef zich gedurende de 5e en het begin van de 6e eeuw ontwikkelen, en de vorming van een afzonderlijke Palestijnse religieus-culturele identiteit profiteerde sterk van de internationale organisatie van de kerken in het Oosten, die als radicaal verschillend van die in het Westen was opgevat.

1. The ecclesiastical autonomy of the three Palestine provinces continued to evolve throughout the 5th and early 6th centuries and the evolution of a distinct Palestinian religio-cultural identity benefited greatly from the international organisation of the churches in the East which was conceived as radically different from that in the West.

2. De Allerpalestijnse Kerk van Jeruzalem stond onder leiding van zowel Grieks-sprekende als Arabische bisschoppen (Shahid 2006a: 46‒48, 193‒194, 523), en verschillende Arabische bisschoppen van Palestina – waaronder de bisschoppen Elusa, in Palaestina Tertia, Abdelas (Arabisch ‘Abdallah; Grieks Theodulos, wat een vertaling was van zijn Arabische naam: ‘Dienaar van God’) en Aretas (al-Harith) – namen deel aan de belangrijke oecumenische concilies van Efeze en Chalcedon in respectievelijk 431 en 451 (Shahid 2006a: 523; Sharon 2013: 75).

2. The All Palestine Church of Jerusalem was headed by both Greekspeaking and Arab bishops (Shahid 2006a: 46‒48, 193‒194, 523) and several Arab bishops of Palestine – including the bishops Elusa, in Palaestina Tertia, Abdelas (Arabic ‘Abdallah; Greek Theodulos, which was a translation of his Arabic name: ‘Servant of God’) and Aretas (al-Harith) – participated in the crucial ecumenical councils of Ephesus and Chalcedon in 431 and 451 respectively (Shahid 2006a: 523; Sharon 2013: 75).

In Palestina en het Nabije Oosten als geheel ontstonden de kerken "van onderaf" als een netwerk van onafhankelijke kerken, terwijl de op Rome gevestigde (katholieke) Kerk in het Westen uiteindelijk uitgroeide tot één enkele, hiërarchische structuur met deelkerken. In tegenstelling tot de katholieke opvatting dat de bisschop (en Kerk) van Rome boven alle bisschoppen stond, namen de kerken in het Oosten de Griekse ideeën over van autocefalie (αὐτοκεφαλία, 'zelfhoofdig').

In Palestine and the Near East as a whole the churches began ‘from below’ as a network of independent churches, while the Rome-based (Catholic) Church in the West ultimately evolved into a single, hierarchical structure with sub-churches. In contrast with the Catholic notion that the Bishop (and Church) of Rome was above all bishops, in the East the churches adopted the Greek ideas of autocephaly (αὐτοκεφαλία, ‘selfheaded’)

en 'first among equals' (Grieks: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων). Dit werden de leidende beginselen van de orthodoxe kerken wier Patriarchen van Palestina ('Bisschop der Bisschoppen' of aartsbisschoppen) niet hoefden te rapporteren aan enige hoger gerangschikte patriarch, inclusief de patriarchen van Antiochië of Constantinopel. Deze twee beginselen droegen bij aan de consolidatie van een onafhankelijke Palestijnse orthodoxe kerk met jurisdictie over de 'Drie Palestinas'. Ze droegen ook bij aan het ontstaan van een afzonderlijke religieus-culturele identiteit in Palestina. Ironisch genoeg stond deze kerkelijke onafhankelijkheid van de Kerk van Aelia Capitolina echter in contrast met de strakke formele machtsstructuur van het Byzantijnse Rijk, waarin provinciale politieke en militaire machten in de 'Drie Palestinas' uiteindelijk ondergeschikt waren aan de keizer van Constantinopel.

and ‘first among equals’ (Greek: Πρῶτος μεταξὺ ἴσων). These became the guiding principles of the Orthodox churches whose Palestine Patriarchs (‘Bishop of Bishops’ or Archbishops) did not have to report to any higher-ranking Patriarch, including the Patriarchs of Antioch or Constantinople. These two principles contributed to the consolidation of an independent Palestine Orthodox Church with jurisdiction over the ‘Three Palestines’. They also contributed to the emergence of a distinct religio-cultural identity in Palestine. Ironically, however, this ecclesiasThe tical independence of the Church of Aelia Capitolina contrasted with the rigid formal power structure of the Byzantine Empire, in which provincial political and military powers in the ‘Three Palestines’ were ultimately subordinate to the Emperor of Constantinople.

De Volledig Palestijnse Kerk van Aelia Capitolina kreeg autocefalie, en haar hoofdbisschop, of patriarch, hoefde niet te rapporteren aan een hoger geplaatste patriarch in Byzantium. Deze ontwikkeling begon met het Concilie van Chalcedon in 451 n.Chr., dat werd bijgewoond door vier Arabische bisschoppen, onder wie de bisschoppen van Elusa in Palaestina Tertia, Gaza en Neila in Provincia Arabia (Shahid 2006a: 523), en dat een keerpunt was in de geschiedenis en de groeiende onafhankelijkheid van de Palestijnse kerk.

The All Palestine Church of Aelia Capitolina was granted autocephaly and its head bishop, or Patriarch, did not have to report to any higher-ranking Patriarch in Byzantium. This development began with the Council of Chalcedon in 451 AD, which was attended by four Arab bishops including the bishops of Elusa in Palaestina Tertia, Gaza and Neila in Provincia Arabia (Shahid 2006a: 523) and which was a turning point in the history and growing independence of the Palestinian church.

Deze groei in de autonomie en macht van Palestina was begonnen met de toegenomen christelijke bedevaart en de groeiende economie van het land gedurende en na de regeerperiode van Constantijn de Grote. De groei in bedevaarten en inkomsten vergrootte de welvaart van de hoofdbisschop van Aelia Capitolina. Reeds in 325 n.Chr. schonk het eerste oecumenische concilie van de kerk, het Concilie van Nicea, bijzondere eer aan de heilige stad, zij het zonder haar de status van 'metropoliet' toe te kennen, toen de hoogste rang in de kerk, die toekwam aan de metropoliet van Caesarea-Palaestina in plaats van aan de bisschop van Aelia Capitolina. Tot de invoering van het idee van het patriarchaat in 325 n.Chr. was het ambt van metropoliet de hoogste episcopale rang in de kerk. In 531 werd de titel van 'Patriarch' van Aelia Capitolina echter ingesteld door de Byzantijnse keizer Justinianus (regeerperiode 527–565).

This growth in the autonomy and power of Palestine had begun with the increased Christian pilgrimage and growing economy of the country throughout and after the reign of Constantine the Great. The growth in pilgrimage and revenues increased the fortunes of the head bishop of Aelia Capitolina. Already in 325 AD the first ecumenical council of the church, the Council of Nicaea, attributed special honour to the holy city, though without awarding it the ‘metropolitan’ status, then the highest rank in the church, which went to the metropolitan of Caesarea-Palaestina rather than to the bishop of Aelia Capitolina. Until the creation of the idea of the Patriarchate in 325 AD, the position of metropolitan was the highest episcopal rank in the church. However, in 531 the title of ‘Patriarch’ of Aelia Capitolina was created by Byzantine Emperor Justinian (reigned 527–565

AD). Toch bleef Aelia Capitolina in werkelijkheid tot 451 als bisschopszetel worden beschouwd. In dat jaar verleende het Concilie van Chalcedon, het vierde oecumenische concilie van de kerk, het zelfstandigheid, niet alleen van de metropoliet van Caesarea maar ook van elke andere bisschop met een hogere rang, waaronder die van Antiochië. Dit werd bekend als autocefalie, een zelfbesturende kerk over de 'Drie Palestina's'. In de zevende zitting van het Concilie bevat het 'Decreet over de jurisdictie' van Aelia Capitolina en Antiochië de volgende verwijzing naar de drie provincies van het grotere Palestina:

AD). Yet, in reality, Aelia Capitolina continued to be viewed as a bishopric until 451, when the Council of Chalcedon, the fourth ecumenical council of the church, granted it independence not only from the metropolitan of Caesarea but also from any other higher-ranking bishop, including that of Antioch, in what became known as autocephaly, a self-governing church over the ‘Three Palestines’. In the Council’s seventh session, the ‘Decree on the Jurisdiction’ of Aelia Capitolina and Antioch contains the following reference to the three provinces of greater Palestine:

De allerprachtigste en glorieuze rechters zeiden: … De regeling die tot stand is gekomen door de overeenstemming van de allerheiligste Maximus, bisschop van de stad Antiochië, en van de allerheiligste Juvenal, bisschop van Jeruzalem [Aelia Capitolina], zoals de verklaring van elk van hen aangeeft, zal door ons besluit en het vonnis van de heilige synode voor altijd van kracht blijven; namelijk dat de allerheiligste bisschop Maximus, of liever de allerheiligste kerk van Antiochië, onder haar eigen jurisdictie de twee Foenicië's en Arabië zal hebben, maar dat de allerheiligste Juvenal, bisschop van Jeruzalem, of liever de allerheiligste Kerk die onder hem staat, onder zijn eigen gezag de drie Palestina's zal hebben, waarbij alle keizerlijke pragmatieken, brieven en straffen worden opgeheven overeenkomstig het bevel van onze allerheiligste en vrome vorst.19

The most magnificent and glorious judges said: … The arrangement arrived at through the agreement of the most holy Maximus, the bishop of the city of Antioch, and of the most holy Juvenal, the bishop of Jerusalem [Aelia Capitolina], as the attestation of each of them declares, shall remain firm for ever, through our decree and the sentence of the holy synod; to wit, that the most holy bishop Maximus, or rather the most holy church of Antioch, shall have under its own jurisdiction the two Phoenicias and Arabia; but the most holy Juvenal, bishop of Jerusalem, or rather the most holy Church which is under him, shall have under his own power the three Palestines all imperial pragmatics and letters and penalties being done away according to the bidding of our most sacred and pious prince.19

Hier maakt het Concilie van Chalcedon een duidelijk geopolitiek onderscheid tussen de "Drie" provincies van Palaestina, de "Twee provincies van Phoenicië" (d.w.z. de twee provincies van Syrië) en de provincie Arabië.

Here the Council of Chalcedon makes a clear geo-political distinction between the ‘Three’ provinces of Palaestina, the ‘Two provinces of Phoenicias’ (i.e. the two provinces of Syria) and the province of Arabia.

Dit decreet tot verheffing van de Kerk van Palestina leidde ertoe dat de Kerk van Aelia Capitolina niet alleen een zelfstandig patriarchaat werd, maar ook (a) de dominante kerkelijke en religieuze hoofdstad van de 'Drie Palestinas' werd en (b) een van de vijf patriarchaten van de christenheid, destijds bekend als de Pentarchie (Πενταρχία). In dit model, dat weerspiegeld werd in de wetgeving van keizer Justinianus I (527–565 n.Chr.) en formele kerkelijke sanctie ontving op het Concilie in Trullo (692 n.Chr.), werd de gehele christelijke wereld bestuurd door de hoofden van de vijf voornaamste patriarchen van het rijk: Constantinopel, Rome, Alexandrië, Antiochië en Aelia Capitolina.

This decree of elevating the Palestine Church led to the Church of Aelia Capitolina not only becoming an independent Patriarchate, but also to becoming (a) the dominant ecclesiastical and religious capital of the ‘Three Palestines’ and (b) one of the five Patriarchates of Christendom, at the time known as the Pentarchy (Πενταρχία). In this model, which was reflected by the laws of Emperor Justinian I (527–565 AD) and received formal ecclesiastical sanction at the Council in Trullo (692 AD), universal Christendom was governed by the heads of the five major Patriarchs of the empire: Constantinople, Rome, Alexandria, Antioch and Aelia Capitolina.

Deze laatste behoorde niet tot de grootste en machtigste stedelijke centra van het rijk; zij werd opgenomen vanwege haar heiligheid. Hoewel de Pentarchie ontstond vanwege de politieke en kerkelijke prominentie van deze vijf patriarchen, werd het idee van hun universele en exclusieve gezag verbonden met de steeds hiërarchischer administratieve structuur van het Byzantijnse Rijk in de 7e eeuw, waardoor de kerken verder afdreven van hun democratische wortels en hun status als een verband van onafhankelijke kerken. In werkelijkheid verhinderden echter de onderlinge twisten tussen de zetels en de rivaliteit tussen Rome en Constantinopel dat de Pentarchie effectief functioneerde. Toch maakte de buitengewone verheffing van de Kerk van Palestina haar tot een toonaangevende internationale speler, ver buiten haar formele jurisdictie over de ‘Drie Palestina’s’, die in kerkelijke documenten werden waargenomen en voorgesteld als één land. Echter, de metropolitane (‘moeder’)

The latter was not among the biggest and most powerful urban centres of the empire; it was included by virtue of its holiness. Although the Pentarchy came about because of the political and ecclesiastical prominence of these five Patriarchs, the idea of their universal and exclusive authority was linked to the increasingly hierarchical administrative structure of the Byzantine Empire in the 7th century, thus moving the churches further away from their democratic roots and their status as an association of independent churches. In reality, however, infighting among the Sees, and the rivalry between Rome and Constantinople, prevented the Pentarchy from functioning effectively. Yet the extraordinary elevation of the Palestine Church made it a top international player far beyond its formal jurisdiction over the ‘Three Palestines’, which were perceived and represented in Church documents as one country. However, the metropolitan (‘mother’)

De kerk van Caesarea-Palaestina bleef de politieke, militaire, commerciële en administratieve hoofdstad van het grotere Palestina, en haar metropoliet bleef zowel politiek als religieus zeer invloedrijk.

church of Caesarea-Palaestina remained the political, military, commercial and administrative capital of greater Palestine and its metropolitan bishop remained highly influential both politically and religiously.

Bovendien oefenden in de orthodoxe traditie bisschoppen en aartsbisschoppen zowel religieuze als wereldlijke politieke macht uit. Autocefalie voor de Kerk van Palestina en het lidmaatschap van de Pentarchie (de vijf grote patriarchen van het rijk) betekenden vijf dingen:

Furthermore, in the Orthodox tradition, bishops and archbishops exercised both religious and temporal political power. Autocephaly for the Palestine Church and membership in the Pentarchy (the five major Patriarchs of the empire) meant five things:

Religieuze autonomie, zelfbestuur, zelfwetgeving en kerkelijke onafhankelijkheid van de Kerk van Antiochië of de Kerk van Constantinopel.

• Religious autonomy, self-governing, self-legislation and ecclesiastical independence from the Church of Antioch or Church of Constantinople.

• De uitbreiding van de religieuze jurisdictie en wereldlijke macht van de Kerk van Aelia Capitolina over de ‘Drie Palestina’s’ (Prima, Secunda en Tertia).

• The extension of the religious jurisdiction and temporal power of the Church of Aelia Capitolina over the ‘Three Palestines’ (Prima, Secunda and Tertia).

Autocefalie en primaat voor de Kerk van Aelia Capitolina versterkten het onderscheid tussen wereldlijke en religieuze hoofdsteden in het Byzantijnse Palestina, van Aelia (Jeruzalem) tegenover Caesarea Maritima.

• Autocephaly and primacy for the Church of Aelia Capitolina reinforced the distinction between secular and religious capitals in Byzantine Palestine, of Aelia (Jerusalem) versus Caesarea Maritima.

De autocefalie en onafhankelijkheid van de Palestijnse Kerk versterkten de eenheid van Groot-Palestina. Nu werden de 'Drie Palestinas' ook officieel kerkelijk verenigd. Ze waren al nauw met elkaar verbonden op commercieel en militair gebied en stonden onder bevel van de Dux Palaestinae, 'de militaire bevelhebber van Palestina', die gevestigd was in Caesarea-Palaestina en in de 5e en 6e eeuw de garnizoenen van alle drie de provincies van Palaestina aanvoerde. Dit alles betekende dat Groot-Palestina aan het begin van de 6e eeuw, zowel op kerkelijk-religieus-wereldlijk als op militair gebied, niet langer werd behandeld als drie afzonderlijke provincies van het Byzantijnse Rijk; het werd niet langer als afzonderlijke 'Drie Palestinas' beschouwd, maar was uitgegroeid tot één religieus-politieke entiteit.

• Autocephaly and independence of the Palestine Church reinforced the unity of greater Palestine. Now the ‘Three Palestines’ were also officially united ecclesiastically. They were already closely linked commercially and militarily and were commanded by the Dux Palaestinae, ‘the military commander of Palestine’, who was based in Caesarea-Palaestina and commanded the garrison of all three provinces of Palaestina in the 5th and 6th centuries. This all meant that by the early 6th century, in both ecclesiastical-religious-temporal and military affairs, greater Palestine was treated as more than three Palestine provinces of the Byzantine Empire; it was longer treated as separate ‘Three Palestines’ but had evolved into a single religio-political entity.

Het lidmaatschap van de exclusieve club van de Pentarchie gaf de Kerk van heel Palestina extra internationaal aanzien en meer invloed thuis.

• Membership in the exclusive club of Pentarchy provided the Church of All Palestine with an added international prestige and further clout at home.

Interessant genoeg beschrijft een middeleeuws document uit de 9e of 10e eeuw, getiteld The Limits of the Five Patriarchates, de vijf patriarchaten van de christenheid in de Middeleeuwen en behandelt het Palestina als een land. De volgorde van de tekst, die werd aangetroffen als aanhangsel bij sommige manuscripten van het Nieuwe Testament, is een variant van de Pentarchie die werd vastgesteld door de oecumenische concilies van Chalcedon en Trullo, waarbij de patriarchaten van Jeruzalem van de vijfde naar de eerste plaats verschuiven. De tekst, die in sommige bronnen de titel Knowledge and Cognition of the Patriarchate Sees (Scrivener 1893: xx) draagt, stelt: 'De eerste zetel en het eerste patriarchaat is dat van Jeruzalem ... omvat het gehele land Palestina tot aan Arabië' (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

Interestingly, a medieval document written in the 9th or 10th century, entitled The Limits of the Five Patriarchates, describes the five Patriarchates of Christendom in the Middle Ages and treats Palestine as a country. The sequence of the text, which was found appended to some manuscripts of the New Testament, is a variation of the Pentarchy established by ecumenical Councils of Chalcedon and Trullo, with the Patriarchates of Jerusalem moving from fifth to first place. The text, which in some sources is entitled Knowledge and Cognition of the Patriarchate Sees (Scrivener 1893: xx), states: ‘The first See and the first patriarchate is of Jerusalem ... contains the whole Palestine a country until Arabia’ (Πρῶτος θρόνος καὶ πρώτη πατριαρχία Ἱεροσολύμων ... περιέχων πᾶσαν τὴν Παλαιστίνων χώραν ἄχρι Ἀραβίας).

Enkele van deze religieuze en seculiere bestuurlijke kenmerken van Palestina werden aanvankelijk behouden en later aangepast onder de islam. Na de moslimse verovering in de 7e eeuw bekrachtigden de Arabische heersers het beginsel van de autocefalie, erkenden zij de autonomie van de Kerk van Aelia Capitolina als zetel van het Palestijnse orthodoxe christendom en erkenden zij de patriarch als haar leider. Gedurende vele jaren bleven de moslimse Arabieren de stad Iliya (Aelia Capitolina) noemen, en zij sloegen aanvankelijk munten in Arabisch-byzantijnse stijl met de naam Iliya Filastin. De Palestijnse historicus al-Maqdisi en enkele moslimse schrijvers gebruikten in de 10e eeuw nog steeds de naam Iliya, in combinatie met andere moslimse namen voor de heilige stad, zoals Bayt al-Maqdis (al-Maqdisi 2002: 43, 135, 144; Drijvers 2004: 2; Gil, M. 1997: 114).

Some of these religious and secular administrative features of Palestine were initially maintained and later adapted under Islam. Following the Muslim conquest in the 7th century the Arab rulers endorsed the principle of Autocephaly, recognised the autonomy of the Church of Aelia Capitolina as the seat of Palestinian Orthodox Christianity and recognised the Patriarch as its leader. For many years, the Muslim Arabs continued to call the city Iliya (Aelia Capitolina) and they initially minted Arab Byzantine style coins with the name Iliya Filastin. Palestinian historian al-Maqdisi and some Muslim writers were still using the name Iliya in the 10th century in combination with other Muslim names for the holy city such as Bayt al-Maqdis (al-Maqdisi 2002: 43, 135, 144; Drijvers 2004: 2; Gil, M. 1997: 114).

Echter, enige tijd na de islamitische verovering kwam de Arabische term Bayt al-Maqdis algemeen in gebruik. En later, grotendeels vanaf de 11e eeuw, werd de huidige naam al-Quds de meest gebruikelijke en verdrong alle andere namen (Gil, M. 1997: 114). Bovendien werd er, gedurende verscheidene eeuwen in de vroege islam (zoals ook onder de christelijke Byzantijnen), een duidelijk onderscheid gemaakt tussen de politieke en bestuurlijke hoofdstad van Filastin (al-Ramla) en de religieuze hoofdstad van het land (Iliya, Bayt al-Maqdis)

However, sometime after the Islamic conquest the Arabic term Bayt al-Maqdis came into common use. And later, largely starting from the 11th century onwards, the current name al-Quds became the most common, supplanting all the other names (Gil, M. 1997: 114). Moreover, for several centuries throughout early Islam (as under the Christian Byzantines), the clear distinction between the political and administrative capital of Filastin (al-Ramla) and the religious capital of the country (Iliya, Bayt al-Maqdis)

werd in stand gehouden.

was maintained.

Gedurende de vroege islam bleef de stad Caesarea floreren als een grotendeels christelijke stad, geleid door een Grieks sprekende elite. De plaatselijke christenen waren echter overwegend Arabische christenen, die door taal, geschiedenis en sociale gebruiken verbonden waren met de Palestijnse moslimarabieren. De machtige metropolitane aartsbisschoppen van de stad behielden hun autonomie en slaagden erin de kerkelijke banden met de kerken van de Byzantijnse staat in stand te houden. In afwezigheid van een nauwe Byzantijnse keizerlijke controle echter, werd de plaatselijke autonomie van de aartsbisschoppen van Caesarea (en van Aelia Capitolina)

Throughout early Islam the city of Caesarea continued to thrive as a largely Christian city, led by a Greek-speaking elite. However, the local Christians were predominantly Arab Christians who were connected to the Palestinian Muslim Arabs by language, history and social customs. The powerful metropolitan archbishops of the city kept their autonomy and managed to maintain ecclesiastical ties with the churches of the Byzantine state. However, in the absence of close Byzantine imperial control, the local autonomy of the archbishops of Caesarea (and of Aelia Capitolina)

onder de Arabisch-islamitische heerschappij nam het aanzienlijk toe, en de zetel van Caesarea Maritima werd de feitelijke plaatselijke bestuurder, niet alleen van de stad maar ook van het omliggende platteland.

increased significantly under Arab Muslim rule and the See of Caesarea Maritima became the effective local rulers not only of the city but also of its surrounding countryside.