Zoals we hierboven al hebben gezien, is het Palestijnse nationale bewustzijn niet zomaar in het begin van de twintigste eeuw ontstaan. Het ontwikkelde zich geleidelijk, over decennia heen en door ingrijpende ontwikkelingen die Palestina en de bredere regio in de tweede helft van de negentiende eeuw troffen. De algemene doelen van het Palestijnse nationalisme in de periode na de Eerste Wereldoorlog veranderden echter radicaal: van autonomie en gelijk burgerschap onder de Ottomanen naar een anti-koloniale strijd, bevrijding en onafhankelijkheid tijdens de Britse Mandaatperiode.28

As we have already seen above, Palestinian national consciousness did not emerge out of the blue in the early 20th century. It emerged gradually across decades and through momentous developments which affected Palestine and the wider region in the second half of the 19th century. However the overall goals of Palestinian nationalism in the post-First World War period shifted radically from autonomy and equal citizenship under the Ottomans to anti-colonial struggle, liberation and independence during the British Mandatory period.28

Cruciaal werd in de Mandaatperiode het actieve verzet tegen de existentiële dreiging van zionistische immigratie naar Palestina en van het kolonialisme door kolonisten, wat centraal kwam te staan in de Palestijnse nationalistische strijd. De context van Palestina na de Eerste Wereldoorlog was radicaal veranderd. De Britten, die Palestina in 1917‒1918 bezetten, hadden zich verbonden aan de zionistische kolonistendoelen zoals geformuleerd in de Balfourverklaring van november 1917. In 1920 besloot de Conferentie van San Remo van de vier hoofdgeallieerde mogendheden van de Eerste Wereldoorlog de woorden van de Balfourverklaring op te nemen in de tekst van het Britse mandaat over Palestina. Geconfronteerd met de existentiële dreiging van de verplichtingen uit de pro-zionistische Balfourverklaring, moest de Palestijnse nationalistische beweging al vroeg worstelen met wat een blijvend dilemma zou worden: of de nadruk moest liggen op de territoriale Palestijnse dan wel de pan-Arabistische dimensie van de Palestijns-Arabische identiteit.

Crucially, active resistance to the existential threat posed by Zionist immigration to and settler-colonialism of Palestine during the Mandatory period became central to the Palestinian nationalist struggle. The context of post-First World War Palestine had changed radically. The British, who occupied Palestine in 1917‒1918, had committed themselves to Zionist settler goals as framed in the Balfour Declaration of November 1917. In 1920 the San Remo Conference of the four Principal Allied Powers of the First World War decided to include the words of the Belfour Declaration in the text of the British Mandate over Palestine. In coming face to face with the existential threat of the pro-Zionist Balfour Declaration’s commitments, the Palestinian nationalist movement, early on, had to grapple with what was to become a perennial dilemma: whether to emphasise the territorial Palestinian or pan-Arabist dimensions of Palestinian Arab identity.