De structuur van de Palestijnse Kerk die in deze periode werd opgericht, blijft vandaag de dag bewaard in de structuur van de Palestijnse Kerk. De Kerk in Palestina werd in de 5e eeuw een zelfstandig lichaam (autocefalie), niet langer een aanhangsel van het Byzantijnse rijk, een belangrijk stadium in de ontwikkeling van de politieke gemeenschap van Palestina. Ook hebben de religieus-cultureel-geografische herinneringen aan de Provincia Palaestina (groter Palestina) onder de Byzantijnen dankzij de plaatselijke kerken van Palestina levend gehouden. Vandaag wordt de gedeelde herinnering en zelfs de daadwerkelijke institutionele continuïteit van het 'Drie-in-Eén' Palestina vertegenwoordigd door het Oosters-Orthodoxe Patriarchaat van Jeruzalem, of het Grieks-Orthodoxe Patriarchaat van Jeruzalem (Arabisch:

The structure of the Palestine Church created during this period is still preserved in the structure of the Palestine Church today. The Church in Palestine became an independent body in the 5th century (autocephaly), no longer an appendage of the empire of Byzantium, an important stage in developing the polity of Palestine. Also, the religio-cultural‒geographic memories of Provincia Palaestina (greater Palestine) under the Byzantines have been kept alive by the local churches of Palestine. Today the shared memories and indeed actual institutional continuities of the ‘Three in One’ Palestine is represented in the Eastern Orthodox Patriarchate of Jerusalem, or the Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem (Arabic:

Kanisat Al-Rum al-Ortodoks fi-Quds), de Byzantijns-orthodoxe Kerk van al-Quds. Oorspronkelijk het patriarchaat van Aelia Capitolina, wordt zij door veel christenen beschouwd als de 'moeder'kerk van heel de christenheid. Vandaag oefent zij kerkelijke jurisdictie uit over de overwegend Arabischsprekende orthodoxe christenen van Palestina, Israël en Jordanië. Het hoofdkwartier van het orthodox patriarchaat van Palestina is de Kerk van het Heilig Graf in Jeruzalem. De kerk dateert uit het Palestina van de 4e eeuw. De naam Kerk van het Heilig Graf is afgeleid van het Latijnse Ecclesia Sancti Sepulchri. De Hebreeuwse naam, Knesiyat ha-Kever, is afgeleid van dezelfde Europese traditie, die begon met de Latijnse kruisvaarders. Toch is de Arabische naam die door Palestijnse christenen en moslims wordt gebruikt, de Kerk van de Opstanding, Kaneesat al-Qiyamah, rechtstreeks afgeleid van de Grieks-orthodoxe toponiem van het Byzantijnse Palestina: Kerk van de Anastasis (Ναός της Αναστάσεως), genoemd naar de 'opstanding' van Jezus. Dit is een andere manier om aan te tonen dat Palestijnse toponiemen en de lokale toponiemische herinnering erin zijn geslaagd een deel van de sociale en historische herinneringen aan het Palestina van de 4e eeuw te bewaren, evenals de dominante religieuze tradities van de 'Drie Palestinas' van de Late Oudheid.

Kanisat Al-Rum al-Ortodoks fi-Quds), the Byzantine Orthodox Church of al-Quds. Originally the Patriarchate of Aelia Capitolina, it is regarded by many Christians as the ‘mother’ church of all Christendom. Today it exercises ecclesiastical jurisdiction over the predominantly Arabic-speaking Orthodox Christians of Palestine, Israel and Jordan. The headquarters of the Palestine Orthodox Patriarchate is the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem. The church dates back to 4th century Palestine. The name Church of the Holy Sepulchre is derived from the Latin Ecclesia Sancti Sepulchri. The Israeli name, Knesiyat ha-Kever, is derived from the same European tradition which began with the Latin Crusaders. Yet the Arabic name used by Palestinian Christians and Muslims, the Church of the Resurrection, Kaneesat al-Qiyamah, is directly derived from the Orthodox Greek toponym of Byzantine Palestine: Church of the Anastasis (Ναός της Αναστάσεως), named after the ‘resurrection’ of Jesus. This is another way of showing how Palestinian toponyms and local toponymic memory managed to preserve some of the social and historic memories of 4th century Palestine and the dominant religious traditions of the ‘Three Palestines’ of Late Antiquity.